อยู่ๆก็นึกขึ้นมาได้ว่า

ถ้าจริงๆแล้วดิชั้นควรจะเกิดมาเพื่อเป็นผู้กำกับหนัง

แต่มาเข้าใจว่าตัวเองคือกราฟฟิคดีไซน์เนอร์หละ

หรือว่าจริงๆแล้วกุเกิดมาเพื่อ

เป็นคุณหมอหมา

เจ้าของร้านกาแฟ

อัจฉริยะด้านปั้นหม้อ

เจ้าของอสังหาริมทรัพย์แถวสี่แยกปทุมวัน

ผู้คิดค้นสูตรน้ำซุปที่อร่อยที่สุดในโลก

ช่างภาพที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์

ดาราตลกซิทคอม

นักเขียนรางวัลโนเบลสาขามิตรภาพ

คุณครูในหมู่บ้านที่ห่างไกล

คุณแม่บ้านที่สามีรวยมากๆ

นักเขียนบทละครที่ดีที่สุดในประเทศ

แฟนของมิตร ชัยบัญชา

เจ้าของร้านเซเว่นแปดสิบสาขา

ผู้ผลิตเจลล้างมือยี่ห้อหมีแพนด้าที่ส่งขายออสเตรเลียปีละแปดแสนตัน

นักท่องเที่ยวที่ใช้ชีวิตเท่านั้นและไม่ซีเรียสกับเรื่องงาน

หรือว่าเป็นฮิบปี้

.

.

แต่คือว่าตอนนี้กุดันเข้าใจว่าตัวเองถนัดกราฟฟิคหน่ะ

ไม่กราฟฟิคก็อะไรวาดๆเขียนๆคุยๆ

จริงๆแล้วอาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่เลยก็ได้นะ

ลองอะไรใหม่ๆตอนนี้ยังทันมั้ย

ถ้าเจอตัวชั้นคนนั้นตอนก่อนอายุ 25 คงจะดีมากๆ

อยากทำ หรือเป็นอะไรที่ทำให้ตาเป็นประกายวิบๆทุกวัน

อะไรที่ทำแล้วรู้สึกมีคุณค่า และมีความสุข

ต้องมีสิ

ขอให้เจอนะ

.

.

โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร?

.

.

.

.

.

เป็นซีซั่นค้นหาตัวเองครั้งที่สองหน่ะ

จู่ๆก็คิดขึ้นมาเพราะว่าเหงามาก

อะไรบางอย่างกำลังจะหายไป

อะไรบางอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป

อะไรบางอย่างชั้นกำลังเดินเข้าไป

มันน่าตื่นเต้นแต่ก็น่ากลัวแล้วก็น่าสงสัยว่า

มันคืออะไร?

นั่นสิ

ขอให้สนุกก็แล้วกันนะ

=)

.

.

.

.

.

รักทุกคนเสมอ

ขอให้มี shiny eyes ทุกวัน

วิบๆๆๆ

.

.

.

จั๊กเองไม่ใช่ใคร

สู่ตอนต่อไป

ยังอยู่ดีนะ

แต่ระหว่าง week ที่ผ่้านมามีอะไรเกิดขึ้นเยอะมากๆๆเลย

หลายๆคนที่อยู่ใกล้ๆดิชั้นคงรู้แล้ว

เรื่องมันยาว

ทางมันแยก

ต้องแตกหัก (ไม่ถึงขนาดนั้น)

เป็นช่วงสำคัญของชีวิตทีเดียว

ไว้ซาลงแล้วจะแวะมานะบีจั๊ก

อยากจะเล่าให้ฟัง

=)

ดูแลสุขภาพด้วยหละ

รักซาเหมอ

ลูกศรสีแดงไม่พาดผ่านบนพื้นแว๊บแว๊บ

เบื่อจัง

เหงาจัง

เบื่อจัง

เหงาจัง

หงอยจัง

จังงัง

อึ้งจัง

เบื่อจัง

อิ่มจัง

เมื่อกี๊กินหนมปังเนยสดเข้าไป

เลี่ยนจัง

แหวะจัง

อืดจัง

ง่วงจัง

อยากไปที่ไหนซักแห่งจัง

อยากไปเที่ยวได้เรื่อยๆจัง

คิดถึงบ้านจัง

อยากนอนจัง

คิดถึงเหยินจัง

เหนื่อยจัง

 

 

 

 

 

พักนี้เป็นซีซั่นที่ต้องควบคุมสติ ความคิด จิต สมอง มากๆ

ถ้าเพี่ยงพล้ำก็หลุดไปอีกที่ได้

ถ้าประคองดีๆก็เดินไปถึงสุดทางอีกฟากได้

เค้าว่ากันว่าหลังฟ้าฝนยังมีสายรุ้ง

สายรุ้ง ดอกไม้ กระต่าย

ไม่มีอะไรมากเป็นการพร่ำเพ้อเพราะว่าช่วงนี้เป็นซีซั่นจุดเปลี่ยนของชีวิต

บางทีก็ไม่รู้ว่าตัดสินใจยังไงถึงจะดี

จะยื้อ

จะเดินต่อ

จะถอยหลัง

จะเปลี่ยนทาง

จะเป็นลมไปเลย

จะกระโดดข้าม

ทุกประโยคมีคำว่า แต่ ตามได้หมดเลย

อยากจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุด ให้ตัวเอง ให้ทุกๆคนที่จั๊กรัก ให้ที่นี่ ให้ป๊าให้มู่

แต่

มันยากจัง

อันไหนดี

นอนขอพระทุกวันเลย

อยากตื่นมาแล้วเห็นขีดลูกศรสีแดงบอกว่าไปทางนี้สิอีหนู เดินมาๆ

แล้วก็แค่เดินตามไปแล้วทุกอย่างก็แฮ้บปี้เอ็นดิ้ง

แต่เป็นไปไม่ได้ ต้องคิดเอง เลือกเอง

 

ขอให้สติปัญญาไอคิวอีคิวที่หนูสั่งสมมาร่วมยี่สิบสี่ปี

ทำให้หนูเดินไปอย่างสวยงามชนะเลิศด้วยเถิด

 

แล้วก็

เวลาที่มีช่วงที่เครียดๆ อย่างที่ดิชั้นเคยบอกเสมอ

ก็จะได้รู้ว่าคนรอบตัวเราเท่แค่ไหน

ในยามที่อะไรๆมันแย่

ยามที่จั๊กหดหู่ หัวฟัดหัวเหวี่ยง หัวฟู หน้าแย่ สิวขึ้น ไร้สติ ขี้หงุดหงิด

คนที่อยู่ข้างกันได้ในยามนี้ มันก็บอกอะไรได้ด้วยตัวเองแล้วหน่ะ

ขอบคุณที่เข้าใจ

ขอบคุณที่ฟัง

ขอบคุณที่ให้กำลังใจ

ขอบคุณที่ใจกว้าง

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกัน

ขอบคุณที่รักกัน

ขอบคุณที่เธอเป็นเธอ

 

ดีใจที่รอบตัวมีแต่คนยอดเยี่ยม ยิ่งใหญ่ เกรียงไกร

สีเขียวฟ้าสู้ สีเขียวฟ้า วี๊ดดด บึ้ม!

 

 

เรื่องน่ายินดีที่ทำให้จั๊กเต็มตื้น (ตื่นเต้น บวก ตื้นตัน บวก หวั่นไหว ฮ่าๆ) อีกเรื่อง 

คุณแอนนาสอบติดยูที่อยากได้แล้ว จะออกเดินทางไปสู่ฝันในเดือนหน้า

เก่งมาก นวลภูมิใจในตัวพรเสมอ

ใจนึงก็ดีใจกับมัน ใจนึงก็เสียใจที่หันขวาไปจะไม่เจอหน้ากลมๆขาวๆเหมือนแต่ก่อนแล้ว

เป็นเรื่องที่หวั่นๆยามนึกถึง แต่ไม่อยากพูดถึงมากเดี๋ยวร้องไห้ (อ้ะ จะร้องละ)

ดีใจที่ได้เจอทุกๆคน แล้วก็ได้อยู่ด้วยกันในช่วงระยะเวลานึง คือเวลานี้

ถึงจะเจอเรื่องอีบ้าอีบอไร้สติอดอยากล่องลอยร้องไห้ด้วยกันมา

แต่สรุปแล้วก็

มันดีมากๆเลย

ดีเนอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่อยากให้จบลงเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่หนังสือทุกเล่มก็ต้องมีหน้าสุดท้ายใช่ไหม

จะได้เริ่มอ่านเล่มใหม่ได้

 

 

อาจเป็นเรื่องเดิม ภาคสอง

หรืออาจจะเป็นเรื่องใหม่ ไฉไลแฟนตาซี นิยายรักเกาหลีอินลอนดอน

 

จะอันไหนก็ตามแต่

ขอให้เล่มหน้าของทุกคน เจ๋ง ยิ่งกว่าเดิม

สู้ๆนะ จั๊ก

สู้ๆนะ คุณๆ

 

 

 

รักจ่ะ

=)

Magical Maniac

หลังจากกลับมาจากท่องเที่ยวคราวก่อนนู้น

งานก็เข้ามาเยอะที่สุดในรอบปี

ทั้งงานราษฎร์งานหลวง

ไม่เหนื่อยมากแต่หาเวลาชิวได้น้อย

(เป็นเหตุปัจจัยที่ไม่ได้แวะมาเขียนอะไรช่วงหลังๆ)

มีแค่หนีไปกระบี่มาอาทิตย์ก่อน 3 วัน

เป็นการพักผ่อนที่ดีกับสภาพความเครียอของจิตใจมาก

ดำน้ำดูปลามาด้วย น้ำใสมาก

ยังไงก็ต้องกลับไปแกล้งปลาใหม่ให้ได้ ชอบ

ย้อนนึกถึงต้อนปีที่หมอดูกล่าวไว้ว่า ปีนี้จะเป็นปีที่เราจะได้เติบโตขึ้นมากๆ

ตอนนี้รู้สึกยังงั้นจริงๆ ว่าทุกอย่างที่กำลังผ่านเข้ามาในชีวิตมันคือการทดสอบ

ว่าจั๊กมองเห็นมั้ย มองขาดมั้ย ประคองตัวและหัวใจได้รึเปล่า

ตอนนี้ก็ยังไม่ตายนะ แล้วก็รู้สึกดีมาก

เพราะว่าในช่วงเวลาแบบนี้ ทำให้ได้รู้ว่า

คนรอบตัวจั๊กช่างวิเศษราวกับฟ้าส่งมา

อาจจะมีความเป็นไปได้ที่จะเจอแค่ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่ง

แต่เราก็ได้มาเจอกัน

ขอบคุณมาก

ดิชั้นช่างโชคดี

ยังไงก็ตามก็รักตัวเอง รักทุกคน

สิ่งที่ชั้นจะทำมันจะเป็นสิ่งที่ชั้นได้ใช้หัวสมองและพลังงานทั้งมวลขบคิดว่ามันคือสิ่งที่

ใช่

แล้ว

รบกวนเชื่อมั่นใน guts ของบาบ้าปาป้านี้ด้วย

จบด่านนี้ได้นะจะกลายเป็นปิกาจูได้อยู่เหมือนกัน

ดู loose form แต่แข็งและมีเนื้อหนัง

ฮ่าๆๆ

ยังไงก็รักเสมอ

ขอบคุณที่เข้ามาถึงเราจะหายๆไปๆมาๆ

แค่นึกถึงกันนิดนึงก็ดีใจแล้ว

พวกเธอก็วิเศษฟ้าส่งมาเหมือนกัน

จากใจจั๊กที่เว้นบรรทัดไม่ได้

=)

ยิ้มไว้! จู้!

อยากให้ท้องฟ้าสวยแบบนี้ทุกวัน

ซีซั่นนี้งานเข้า

ชีวิตมีอะไรๆๆมากมาย

แต่ก็แฮ้บปี้ดี

โลกสดใสเพราะไปตัดแว่นมา

มองเห็นอะไรๆๆ ชัดขึ้น

วันก่อนไปเดทกับเด็กกาโดดมาด้วย

อยากดูรูปมาก ไปถ่ายรูปวิ่งในทุ่งกันมา แต่เสียใจกล้องฟิล์มหมด T_T

เจอชายหนุ่มของเด็กกาโดดด้วย

น่ารักทั้งคู่ อิจฉาวัยรุ่น

ละก็ อะไรดี

เพิ่งมีสติกับความคับแคบของตัวเอง

เคยเป็นมะ เวลาเหนื่อยล้าเอาตัวรอด ตัวมันจะหดลงๆ

แล้วรู้ตัวอีกทีก็อยู่ในที่ๆแคบมากๆ เหมือนว่าทางเลือกมีน้อยมากๆ

แล้วก็จะไม่รู้ตัวด้วยนะ

ต้องใช้เวลา หายใจเข้าออก ดูหนังดีๆ อ่านหนังสือดีๆ คุยกับคนดีๆ

แล้วค่อยจะรู้ตัวว่า เฮ้ย ไม่ได้แล้ว

บิดหัวตัวเองให้มองไปไกลๆ

ก็เห็นอะไรชัดขึ้น กว้างขึ้น

แล้วก็พบว่า โลกนี้ไม่ได้มีแต่จั๊ก ความรอดของจั๊ก ความรอดของคนรอบๆจั๊ก

มันมีอะไรอีกตั้งเยอะแยะ มากๆ ที่รอให้ดิชั้นเดินเข้าไปหา

มีหญ้าข้างถนน มีน้องยิ่งยศ มีหนูน้อยที่รอคอยให้เซฟเดอะดู๊ด

มีบารัก โอบาม่า มีสวีเดน มีกุ้งเผาอยุธยา มีคนที่ป่วยด้วยโรคร้ายๆ

มีคนที่โชคร้ายกว่าเรามากๆ มีคนที่เราแค่สะกิดนิดเดียวก็ทำให้ชีวิตเค้าดีขึ้นได้

มีป๊ากับมู่ มีแอนจี้ มีเพื่อนๆ มีคนที่อ่านบล๊อกเรา (ฮ่าๆ) มีคนข้างบ้าน มีคนออฟฟิศข้างๆ etc.

แต่ที่ผ่านมามองไม่เห็น เพราะมันมืด แคบ และเบลอ

 

ดีเนอะที่ตัดแว่น

ดีใจที่มองเห็นจั๊กด้วย

จั๊กๆๆๆ

สวัสดีค่ะ

 

 

 

มองไปไกลๆแล้วสบายตาดี

 

 

 

ไม่เข้าใจแต่ก็รักนะ

>3<

เสมอหล่ะ

วันดีดีที่สองในเดือนที่หก

 

ก็

อยากบอกว่า

งานเยอะเชียว

เหนื่อยเนอะ

แต่รู้สึกปลาบปลื้มในใจ

เข้าใจดิชั้นใช่มั้ยคะ

ตื้นตันแบบมึนๆ

ยิ่งเวลาลูกค้าชอบงาน ยิ่งตื้นตัน

และโดยเฉพาะเวลาลูกค้าโอนเงินให้

มันก็พรั่งพรู

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

หัวเราะแบบคนบ้านิดนึง

 

 

 

 

พักนี้รักป๊ากะมู่เป็นพิเศษ

รู้สึกว่าพ่อแม่เราใจดีจัง 55

เจอหน้ากันก็อารมณ์ดี

เวลาจั๊กเหนื่อยๆกลับมาบ้าน บางทีก็หงุดหงิดวีนๆ

แต่เค้าก็ยังลัลล๊าอยู่ แบ่บ โฮ้ยย ตูดหมึก เครียดรายย

อ่ะ จุดนั้นดิชั้นก็หายเครียด ก็ได้

 

แล้วแฟนก็ใจดีเหมือนกัน

วางแผนหลอกล่อให้เราไดเอ็ท ถ้าทำสำเร็จจะมีรางวัลให้

จั๊กเองก็ไม่ได้อยากได้นาฬิกาอิซเซ่มิยาเกะหรืออะไรแบบนั้นซักเท่าไหร่

จึงตั้งหน้าตั้งตากินสุกี้ทุกมื้อ กินติดกันมาสามมื้อละ สุกี้ไก่

แหม่ ก็นิดนึง

 

แล้วชาวผองเพื่อนในออฟฟิศก็แสนดีเช่นกัน

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไปเที่ยวสัตหีบกัน 9 ชีวิต

กินซีฟู้ดกันเต็มที่ และได้กินส้มตำปูม้าแล้ว

ถึงจะไม่อร่อยมากแต่ปูก็สดดี

กลับมาเมาปลิ้นอ้วกแตกกันท่วมบ้าน (จริงจัง)

ช่วยกันนั่งเช็ดอ้วกกันน่ารักน่าเอ็นดู

เป็นทริปซื้อใจและประสานมิตรภาพมากๆ

ดิชั้นยืนดูน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง

 

และที่สำคัญคือคุณพินยะดาตอนเมาชีให้หวยด้วย

แอมถาม หวยงวดนี้ออกอะไรวะ

ท่านก็ตอบอย่างมั่นใจว่า งวดนี้หรอ สองหก!!

ระหว่างการเดินทางกลับ ยังพูดกันว่า

ถ้าเม่งออกสองหกจริงๆจะเอาแป้งไปถูขอเลขมันทริปหน้า

 

ข้ามชอตมาอีกวันนึง

ถึงออฟฟิศปุ๊บ ช่วงบ่ายๆแตงซี่ (ที่ได้ไปร่วมทริปด้วยกัน) โทรมา

/ เบว แก๊!! แกคุยได้ป่าว

ได้ ชิวๆ มีไร

/ แกมีใครซื้อหวยไว้ป่าว

หวยไรวะ

/ ที่ป่านมันให้หวยไว้สองหกอ่ะ!

บ้าปะ ใครจะไปซื้อวะ

/ แก!! มันถูกเว่ย หวยออกสองหก

เว่อ

/ จริงๆเว้ยย เมื่อเช้าเรานึกได้เลยฝากจี้มันซื้อ แล้วตะกี๊เช็ค เม่ง เราถูกด้วยอะแก๊

บ้า เพี้ยนน ไม่จริงอะ!!

/ จริง แกเช็คเดะ เพิ่งออกตะกี๊! เราได้มาสองพันอะแก๊

เฮ้ยทุกคน แตงบอกหวยออกสองหก  !!!!!

 

เมื่อพบว่าเป็นเรื่องจริงแล้ว หลังจากนั้นเกิดจลาจล

เสียงดังวุ่นวายไม่เป็นอันทำงานกันไประยะใหญ่ๆ

สรุปได้ว่าทริปเมาของชาวเรานั้นมีการให้โชคกันเกิดขึ้นได้ด้วย

แม้แต่คุณพินยาดาเอง พอรู้เรื่องก็เริ่มกลัวตัวเองขึ้นมา 555

ไม่เป็นไรนะป่าน มีทริปที่ไหนอีกกุจะอัญเชิญไปด้วยทุกที่ไม่มีพลาด

คุณป่านเป็นศูนย์รวมใจของพวกเราทุกคนชาว TMi เสมอมา

 

เสียดายถ้าคราวนี้บ้าจี้ซื้อแบบแตงซี่คงได้ตังมากินหนมและ พลาด

โอกาสต้องคว้าไว้จริงๆค่ะแตง มึงเก่งมาก ฮ่าๆ

 

ไม่มีไรและ อัพเดทกุกๆกิกๆ

ด้วยรักและรักนะ

เพื่อนๆ ท่านๆ คุณๆ

 

จั๊กเอง

กลับมาจากดินแดนไข่ลวก

กลับมาจากแจแปนแล้ว (ตั้งกะสองอาทิตย์ก่อน)

ซาหนุกๆๆ

ดีใจได้เจอเพื่อนๆ

เจอมะหมก ซิ้ม ยูน และเอกซัง

เป็นการลัลล๊าเที่ยวไปตามทาง

กินๆๆ เดินๆๆ ช้อปๆๆ (นิดหน่อย) คลับบิ้งๆๆ

เป็นการพักผ่อนประจำปีที่ดีมากๆ

 

กลับมาปุ๊บงานเข้าตรึมเลย

ตกใจมาก อยู่ๆก็มีลูกค้าที่ไม่รู้จักโทรมา

ปกติไม่ค่อยมีเพราะไม่ได้โปรโมทไว้ที่ไหน

แล้วก็มีคนโน้นคนนี้ใจดีให้งานมา

แล้วคนนั้นคนนู้นที่เคยคุยๆไว้ก็มีแนวโน้มตกลง

และคนนั้นคนโน้นที่เสนองานให้พิช

 

ไม่รู้ว่าใครไปบนอะไรให้ไว้ แต่ดีใจปลาบปลื้มกันถ้วนหน้าน้ำตาไหล

ดีใจด้วยนะลูก มีคนอยากทำงานกะหนูเต็มเลย (หมายถึง TMi )

เหนื่อยนิดนึง แต่เป็นความเหนื่อยที่ดีมีสุข

ช่วงรอลุ้นงานนี่เป็นอะไรที่ตุบๆๆมาก ตื่นเต้น โดยเฉพาะอันที่อยากทำ

ขอให้ได้ๆๆๆ

 

อย่างวันเนี้ยอะมีอันนึงลูกค้าปฏิเสธ

เค้าโทรมาบอกว่า พี่เห็นว่าอีกเจ้าที่เสนอมาใกล้เคียงกับงานที่เราอยากได้มากกว่า

รู้สึกเหมือนอกหักเลย แบบว่า เหมือนได้ยินคำพูดว่า

ขอโทษนะ เราคงไปด้วยกันไม่ได้ อ้อ เพราะอีกคนเค้าเข้าใจชั้นมากกว่าเธอ..

อะไรยังเง้

T_T

นาทีต่อมาก็รู้สึก จุกๆ เฮิร์ทๆ

T_T

นาทีต่อมาก็คิดว่า ไม่เข้าใจๆ ให้ความหวังชั้นทำไม

T_T

นาทีต่อมาก็รู้สึกว่า โอเค ชั้นจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า เธอพลาดแล้วที่ไม่เลือกชั้น!

T_T

แล้ววินาทีต่อมาก็รู้สึกว่า โอเคถ้าถึงกุจะพิสูจน์ตัวเองทำงานดีมากดังเป็นซุปเปอร์สตาร์ ฟิลลิป สตาร์ก

เค้าก็อาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรก็เป็นได้

T_T

วินาทีต่อมารู้สึกโง่ๆ

T_T

วินาทีต่อมาก็ได้สติว่ามีงานอื่นรออีกเยอะแยะ รีบทำเซ่ เฮิ้ดทำไมวะ

…..

โอเค เหมือนอกหัก เหมือนอกหักจริงๆด้วย

มันแป้วๆ ป่อยๆ ปึ่งๆ วนไปวนมา

เป็นความรู้สึกที่อึดอัด และไม่เคยชินมากๆ

มีใครเคยเป็นยังงี้ป่าววะ กับงานนะ

มนุษย์เรานี่ก็บ้าบอได้โล่ห์จริงๆ

โดยเฉพาะดิชั้นเอง

 

 

 

เข้าเรื่องที่มีสติกันบ้าง

วันนี้พี่เต๊ามาเทรนให้ที่บริษัทเรื่อง Branding

พี่เต๊าคือแบรนด์คอนซัลแทนท์ผู้เป็นที่เคารพของดิชั้นและแอนน์อย่างยิ่ง

และเป็นผู้อยู่เบื้องหลังแบรนด์เลิศๆมากมายในย่านประเทศและทวีปนี้

ได้รู้จักกันเนื่องด้วยว่าที่ผ่านมาได้ขอคำแนะนำตอนที่จะไปนำเสนอ project แก่ลูกค้าองค์กรนึง

และได้รับคำสั่งสอนจากพี่เค้ามามากมาย

เลยขอให้พี่เต๊ามาช่วยเทรนให้ชาวทีเอ็มไอตาดำๆ

ได้ส่วนเสี้ยวของสิ่งที่พี่เค้ามีอยู่ไปใช้กับการทำงาน

 

 

พอฟังเสร็จ

อีกอย่างที่ได้ตระหนักนอกจากความรู้ที่เพิ่มเติมมาในหัวสมองแล้ว

ก็รู้สึกว่า ทุกอย่างมันก็เชื่อมกันหมดเป็นธรรมชาติ

เพราะพวกเราๆก็เริ่มจากทำกราฟฟิค ออกแบบอีโน่นอีนี่

ก่อนเริ่มทุกครั้งก็จะคุยกับลูกค้า คุยเยอะถามเยอะจนบางเจ้าอาจจะรำคาญ

แต่ก็เพราะรู้สึกว่า ถ้าเราไม่รู้จักเค้าเราจะไปทำงานให้เค้ายังไง

แล้วก็รีเสิร์ชๆ หาๆ คนรอบๆเค้า ว่า หน้าตาเป็นอะไรยังไง

แล้วก็ดูว่าเค้าเหมาะจะยืนตรงไหน หน้าตาเค้าควรเป็นยังไง แต่งตัวยังไง

แล้วถ้าเค้าหน้าตายังงี้แต่งตัวยังงี้ลูกค้าของเค้าจะต้องสนใจเค้าแน่ๆ

นี่คือระบบการทำงานปกติของชาวเรา เป็นไปเองโดยธรรมชาติ

 

หลังจากทีฟังๆมา อ่านๆมา และโดยเฉพาะที่มาเทรนวันนี้

แบรนดิ้งก็คือสิ่งที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกับที่เรากำลังทำ

แต่อย่างกว้างขวาง และมีระบบ นั่นนี่เอง

 

หนึ่งในความใฝ่ฝันของดิชั้น คือการเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างองค์กรหรือกลุ่มคน

ที่สวยงาม มีประโยชน์ เท่ และดีกับโลกและผู้คนมากๆ

คิดว่าถ้าเป็นคนที่ได้แต่งหน้าแต่งตัวให้เค้า ก็ดี

แต่ถ้าได้เป็นคนสร้างแก่น สร้างที่ยืนให้เค้า นั่นน่าจะเท่ยิ่งกว่า

 

ช่วงนี้มีอาการเป็นหวัดเจ็บคอคัดจมูก

แล้วพรุ่งนี้จะไปสัตหีบกะชาว TMi เพราะว่าแม้เจอหน้ากันทุกวันก็ยังจะไม่เบื่อ ฮ่าๆ

อยู่โน่นจะไปป่วยป่าววะ

ไม่ได้นะ จะไปกินส้มตำปูม้า  ว๊อนท์มาก

ไม่มีอะไรหยุดยั้งดิชั้นได้ แม้จะเสี่ยงต่อารนำเชื้อโรคเข้าลำคอ

สู้ค่ะ

 

มีรูปๆจากโตเกียวเล็กน้อย

เสียใจอะ Flickr เต็ม เค้าให้อัพเกรดเสียตัง T_T

เลยเอาลงเป็นเล็กไปก่อนนะ

 

METOTOKYO

คุณนิกโก้ Nikon F80

 

สุดท้ายขอฝากไว้ว่า

ฝนตกอย่าตากฝน

มีเรื่องเครียดคิดมากได้แต่อย่านาน

จัดกระเป๋าบ้างก็ดี รกแล้ว

อย่าลืมแปรงฟันก่อนนอน รัดเข็มขัดก่อนออกรถด้วย

 

ด้วยความห่วงใยจาก

จ๊ะจั๊ก รักนะ

>3<

A Frozen Frame

 

รายการตามล่าหาฟิลม์สาปสูญ

ภาพที่ดิฉันค้นพบนี้ถูกเก็บไว้ร่วมปีกว่าจะได้รับการล้าง

ถ่ายด้วยกล้อง Golden Half

กว่าจะหมดมือแทบหงิก (เพราะมันคูณสอง)

ในหนึ่งภาพมีสองรูป

ในหนึ่งม้วนมีสามชาติ (i mean ประเทศ)

ภาพจากรายการตามรอยสงครามนางฟ้า

ตามรอยเขียวๆ

และตามท้องถนน

 

 

 

 

Golden Half  / Fuji 100

A Frozen Frame ‘08

Good Morning

แสบตา

แชะ

ทุเรียน เปรี้ยว

ทิวลิปร่าเริง

แอบถ่าย

แวนด้าแอ่นเดอะบัม

วิ้ว

เติมน้ำมัน

หลับสบาย

 

 

 

 

 

คิดถึงเสมอ

=)

วันว่างงาน

 

วันแรงงานคือวันที่หยุดให้ชาวแรงงานได้พักผ่อน

โอเคๆ พักผ่อนๆ

นอนๆกลิ้งๆอยู่บัน ออกไปจ่ายตลาดให้มู่

กลับมากินๆ นอนๆ

ดู Good Will Hunting ละก็หลับไป

ไม่ประทับใจอย่างที่คิดแฮะ ทำไมอ่ะ

เล่นเน็ตๆ เสิชๆไรไปมา

เจอนี่ๆ เอามาให้ดู

 

Nomadink Studio, did a research project about Asian design,
spending 2 months in China and Thailand,
then presenting it to 5,000 designers at TMDG congress in Argentina.

 

เป็นโปรเจคของ Nomadink Studio ที่เข้ามาเที่ยวแล้วก็ดูพวกงานดีไซน์ของเอเชีย

(ก็ไม่รู้ว่าทำไมเค้าเอา Chaina กะ Bangkok เหมารวมเป็นเอเชียวะ 55)

แล้วก็เอามาทำเป็น Talk ในงานรวมตัวดีไซน์เนอร์ชาวลาติน TMDG congress

เข้าไปดูก็สนุกดี อารมณ์เห็นอะไรก็ตื่นตาตื่นใจ

เค้าชอบตัวที่ใส่ชิชู่หน้าหม้อ MK ด้วยนะ (บ้านกุแอบมีอันนึง)

กดเข้าไปดู Thai Studio อยากรู้ว่าจะไปคุยกะใคร

เจอพี่โอ้พี่เต้แห่ง defult ด้วย มีอิ๋งเป็นแบ๊กกราว

เจอบุนอยู่ใน BOF ด้วย นั่งหล่ออยู่

แล้วก็มีรูปถ่ายที่ดู snapๆ มา (รีทัชให้หน่อยก็ไม่ได้นะ)

ของชาวปรมาจารย์ graphic designer หลายคน

ได้เกือบครบ design studio เท่ๆในกทม.ละ

ถือว่าเค้าได้ insight ดีทีเดียว เพราะว่ามาแป๊บเดียวเองหนิ

 

กุก็อยากทำโปรเจคนี้นะ

ไปท่องเที่ยวเดินเล่นที่ประเทศที่ไม่รู้จัก

แล้วก็แวะไปเยี่ยมสตูของชาวบ้าน

อยากไปละตินด้วย อยากกินเอ็นเชลาดาสแบบของจริง

แต่การบินไทยไม่มีลงก็เลยอด

 

 

 

นี่ๆ

คิดว่าจะหัดเขียน Blog แบบใช้คำสุภาพละนะ

วันก่อนเจอพี่นนท์แห่ง EARN concept ใน MSN

แล้วพี่นนท์ถามว่า กุ คืออะไร

…

โอเค

เพิ่งรู้ตัวว่าติดศัพท์เด็กไดมาจนบัดนี้

(สมัยเขียนที่ไดอารี่ฮับมันเซ็นเซอร์คำว่า กู ถ้าใครจะจำได้)

 

ตอนนี้จะแทนตัวเองว่าดิฉันแทนนะคะ

เผื่อว่าในอนาคตจะมีคนอื่นนอกจากคนใกล้ตัว

นพแตงหยิปาล์มปุ๊กปิ๊กพี่นนท์เพ่ยโอ๊ะคุสเน (นับได้ประมาณนี้) เข้ามาอ่าน

จะได้ไม่รู้สึกส่วนตัวจนเกินไป

และคงความเป็นสุภาพชนไว้ได้บ้าง

 

 

เมื่อวานดิฉันและชาวออฟฟิศได้พากันไปเลี้ยงฉลอง

เนื่องในวาระที่คุณน้องฝึกงานดีเด่นแห่ง summer 2009

คือน้องชาญกับน้องเบ็นซ์ ได้ฝึกงานจบพอดี (น้องเบ็นซ์อยู่ต่ออีก 11 วัน)

ขอขอบคุณที่ช่วยงานอย่างดี ให้ทำอะไรก็ตั้งอกตั้งใจทำกันเต็มที่ และ

เป็นตัวสร้างสีสันให้พี่ๆได้สดชื่นขึ้นในช่วงหน้าร้อนนี้ด้วย

เก๋ไก๋

ไปกินชิมิกัน เป็นร้านแนะนำที่อยู่ซอยข้างๆซอยออฟฟิศ

รู้สึกจะกินกันทุกไตรสมาส กินบ่อยก็ไม่ไหวอะไขมันอุดตันตายได้

ร้านนี้เป็นบุฟเฟ่ต์ มีชาบูกับปิ้งย่าง ดิชั้นชอบชาบูมากกว่า

เมนูเรคคอมเมนคือ เนื้อลาย และสันคอหมู

มันเยอะดี กินแล้วละลายในปาก ต้มๆไปแล้วน้ำมันลอยฟ่อง ฮ่าๆๆๆ

 

ก่อนไปอย่าลืมโทรจอง และสั่งทิ้งไว้

ไม่งั้นจะได้รอจนหลับแน่นอน ร้านเค้าชิว

(ก๊อปรูปมาจากเว็บนี้)

http://naana.exteen.com/20080714/shimi

 

 

 

 

วีซ่าญี่ปุ่นได้ละแต่วันนี้เบ้เลยไม่ได้ไปเอา วันจันทร์ค่อยวิ่งไป

เดือนหน้าวันที่ 11-16 จะไปเยี่ยมยูน

ไปกะซิ้มและมะหมก

ไปรอบนี้จะพกกล้องไปด้วย

ต้องเตรียมฟิตร่างกาย! สู้ๆ!

 

แผนการส่วนตัวของดิชั้นมีดังนี้

1. กินปลาดิบยามเช้าที่ตลาดปลาดิบ

2. ซื้อเครื่องเขียนน่ารักไร้สาระ

3. ไปClubเกย์

4. ดูงาน Design Festa เผื่อว่าจะมีอะไร

5. ดูมิวเซียมอีกซักที่ที่ไม่ใช่โมริมิวเซียม

6. เจอย่านที่เต็มไปด้วยของและผู้คนน่ารักๆ

7. ใช้เงินให้น้อยที่สุด แต่เที่ยวให้หนุกที่สุด และได้ของกลับมามากที่สุด

ข้อ 7 ประโยคแรกยากมากถึงขั้นเป็นไปไม่ได้

แต่จะพยายามค่ะ จั๊กทำได้!

 

 

 

พักนี้นอนคิดถึงนี่ตลอดเลย

สลัดภาพออกไปจากหัวไม่ได้

บางวันก็คิดว่า จะดุ่มๆออกจากบ้านไปเจอกันดีมั้ย

คิดถึงมาก

แต่ก็ยั้งใจตัวเองอยู่

…

สงสัยจะตกหลุมรัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชิบูย่าฮันนี่โทสต์

T_T

ชั้นรักเทอ

แวะเจอเค้าได้ที่ อาฟเต้อยู เจอเวนิว

 

 

 

เฮ่อ

ว่างเนอะ

จั๊กรักวันหยุด

 

>3<

รักนะ ด้วย

แฮ่ๆๆ

ONCE

Falling Slowly

OST. ONCE

ช้าไปปีนึงแต่ยินดีที่ได้รู้จัก

เพราะเนอะ

หลับตาฟังแล้วหายไปไหนไม่รู้