คือว่าช่วงนี้งานเยอะมาก

เออ ก็บ่นเยอะตลอดอะ แต่ช่วงนี้เป็นช่วงพี๊คเก็บงานก่อนปิดบริษัท

และในขณะเดียวกันก็ต้องรับจ๊อบเลี้ยงดูตัวเอง

แล้วก็เรียนภาษาเตรียมสอบ

แล้วก็ทำ port

แล้วก็แพลนเรื่องเที่ยวด้วย

วันก่อนก็เลยนอยๆไปใน blog ที่ใส่ password ไว้

เพราะไม่อยากจะบ่นออกอากาศ

.

.

.

ก่อนนอนหยิบหนังสือที่อ่านไม่จบมานอนอ่านแก้เซ็ง

อ่าน The Power of Now

จำไม่ได้ว่าอ่านถึงไหนและ แต่คั่นไว้

แปลกมากว่าพอมาอ่านต่อก็รู้เรื่อง คนเขียนเม่งเก่งจริง

แล้วก็พอจะทำให้จับประเด็นปัญหาชีวิตได้ว่า ดิชั้นเนี่ย

ขี้กังวลมากไป ในเรื่องที่ผ่านไปแล้ว แล้วก็ในเรื่องที่ยังไม่เกิด

แบบแว่

ทำไมมันเป็นแบบนี้

แล้วต่อไปจะเป็นยังไง

จะได้ตังมั้ย

เมื่อไหร่กุจะสำเร็จ

อย่างไร อะไร ยังไง

ซึ่งทั้งหมดเป็นสิ่งที่ไม่ใช่เรื่องของวันนี้ ตอนนี้ ทั้งนั้น

เดอะพาวเว่อออฟนาวบอกว่า

การใช้ชีวิตมีแค่ตอนนี้ วินาทีนี้

นอกนั้นคือมายาภาพ

อ่ะ ดูหรูหรามีแนวคิด

พออ่านก็เริ่มได้สตินิดนึง

ก็เลยพยายามโฟกัสแค่ว่า ตอนนี้เรากำลังทำอะไร

.

.

ก่อนนอนก็บอกตัวเองว่า พรุ่งนี้ตื่นเช้านะ

อ่ะ ก็ตื่นเช้าได้ (แม้จะแอบหลับต่อนิดนึง)

อาบน้ำแต่้งตัว

เปิดหน้าต่างให้ลมเข้ามา ละก็กินข้าว

แล้วก็ทำงานตามตาราง ส่งเมว

ออกไปเดทกะคุณ มิรุนินา ทำโปรเจค ลับ ข้ามจังหวัด

แล้วก็โทรไปทวงเงินแบบสวยๆ อ้ะ ได้เรื่อง

แล้วก็เม๊ากับเพื่อนบอย ไอบีดีซี เรื่องอนาคตก้าวหน้า ปวงประชาร่ำรวย

กลับบ้านทำงาน ส่งเมลล์ ง้อป๊า (เมื่อวานงอนกัน) ป๊าก็หาย

ดูทีวี

ชิลล์!

.

.

.

.

เออก็ประมาณนี้แหละ

สบายใจดีฮ่ะ

อาจเป็นเพราะเวลาเข้าหน้าหนาวจะอารมณ์ดีด้วย

วันนี้บอกแอมว่า เป็นฟรีแลนซ์ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ

อะไรๆมันกว้างมากเลย

เป็นช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต ที่จะจัดการตัวเองให้ทำอะไรเพื่อตัวเอง

ไม่ต้องทำอะไรให้ใคร เพื่อใคร ตามใคร

ดูซิว่าจะทำอะไรได้มากแค่ไหนเนอะ

เอ้อ ปีหน้าจั๊กจะไปเรียนต่อละนะ

ช่วงนี้อยู่ในซีซั่นทำพอร์ต เตรียมเรื่องยื่น

อวยพรกันด้วยนะฮะ

ยังไม่รู้จะไปไหน แต่จะไปในที่ๆรอจั๊กโก้อยู่นะคะ

แล้วเจอกัน ตอนนี้ก็จะตั้งใจพัฒนาตัวเองให้เหมาะสมกับเธอนะ

ดินแดน แสนดี สุดเท่ จุดจุดจุด

=)

.

.

.

ด้วยรัก จาก จั๊กๆ

ดูแลตัวเองด้วย

นั่งดูหนังพี่เคนไร้สาระมากมาย แต่ขำดี

รักครูกุ๊กด้วยนะ

พักผ่อน ปะปาย

จิบกาแฟ ปะปาย

ซ้อนจักรยานชาวบ้าน เพราะขี่ไม่เป็น ปะปาย

รับลมหนาวนิดๆ ปะปาย

เดินเล่นสูดอากาศบนที่สูง ปะปาย

เขียนโปสการ์ดอินเทรนด์ ปะปาย

ไม่มีอะไรเปรียวได้ที่พักฟรีที่ปาย2คืน ด้วยผลบุญจากเสด็จพ่อเปรีัยว

เลยไปด้วย

ลัลลา

วันเสาร์กลับนะ

=)

ปั่นงานมา 3 วัน 2 คืน

เมื่อยแขนนิดนึงแต่ก็ชิวๆ

ไม่รู้ว่ากินยาแก้อักสบผสมกับกาแฟแล้วจะกลายเป็นยาบ้ารึเปล่า

สบายใจดีเวลาเห็นอะไรค่อยๆเสร็จไปทีละเปลาะ

เออโปรดสังเกตว่าช่วงเวลาก่อนไปเที่ยวจะมี productivity สูงสุด

ปั่นมาก เพราะว่าจะำได้ไปเที่ยวแบบไม่มีบ่วง

พอกลับมาก็สูงสุดอีก

เพราะร่าเริงกลับมา รักลูกค้าเป็นพิเศษ ลูกค้าเรื่องมากก็น่าเอ็นดู

มามะๆ เดี๋ยวทำให้ จัดให้ๆ

จากสมการแปลได้ว่า ถ้าเริ่มรำคาญลูกค้าเมื่อไหร่ให้หนีออกนอกกทม.

ก็เมคเซนส์นะ

ยังงี้ต้อง ปะ ปายยย

>3<

รักนะทุกฝ่าย

สุขสันต์วันเข้าหน้าหนาวแห่งชาติ

และลูกค้าคือคนสำคัญของเราค่ะ

จั๊กกิ

เมื่อคืนตอนอาบน้ำคิดอะไรได้อย่าง

เป็นคำตอบของคำถามที่คิดมานานๆมาก

เป็นคำถามกำกวมที่เกี่ยวข้องกับว่า ชั้นเกิดมาเพื่อเป็นอะไร

เลยอยากเล่าให้ฟัง

——————————————————————————–

ที่มาของคำถาม

พอปิด TMi แล้วก็มีอิสระในการคิดขึ้นมาก

เพราะมันไม่มีอะไรติดค้างเป็นทางเดี่ยวๆที่ต้องไป

มันมีแต่อะไรกว้างๆที่ไม่มีเส้นเลยด้วยซ้ำ

ก็นั่งคิดว่า จั๊กเนี่ย เป็นคนที่ชอบคิดชอบเขียนชอบวาด

มีความสุขที่ได้ถ่ายรูปเดินเล่นท่องเที่ยวสังเกตุและคิดโน่นนี่

แต่ถ้าถามว่ามีอะไรพี๊ค/โดดเด่นบ้าง ก็ เอ่อ ไม่รู้สิ

เรื่องวาดรูป ดรออิ้งได้เอลบ แต่ก็มีคนเก่งกว่า

เช่นติ่งและพี่บอม และพิด และทุกคนในทัศนะ

วาดการ์ตูน ชอบก็จริงแต่เลิกวาดไปนานแล้ว

ถ่ายรูป ชอบนะ แต่ก็มีคนคูลๆ เต็มฟลิกและมัลติพลายไปหมด

แล้วก็คนใกล้ตัวเช่น หยก อ๋อง คุส ที่เห็นแล้วก็ เออ สวยหวะ ถ่ายได้ไง

ขีดๆเขียนๆสนุกก็จริงแต่ไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอัน

มีคนที่อายุใกล้ๆกันเช่น นิ้วกลม ใบพัด ที่เขียนได้ดี ฉลาด ขยัน จนทำเงินได้

หรือไม่ก็มีคนเยอะแยะที่เขียน blog ให้อ่านฟรีแล้วก็สนุกมากๆ ก็มีอยู่เยอะแยะ

กราฟฟิค ก็ดีกว่าตอนเรียนเยอะเพราะตอนเรียนเบ้

เป็นอะไรที่คิดว่าทำได้ไปเรื่อยๆ

แต่ถามว่าพอใจมั้ย ก็ยังไม่มีงานไหนที่รักมากๆ

โลกนี้ยังมีคนแบบคุสที่ทำงานได้สวยเนี๊ยบ แล้วก็บอยที่ทำงานได้ทุกแบบล้ำลึก

แล้วก็คนโน้นคนนี้สุดเท่ที่กวาดรางวัลโน่นนี่

ทำกิจการ ก็ทำได้แล้วแหละ

(จากประสบการณ์นานาประการที่ผ่านมา)

แต่ก็เห็นได้ชัดว่า ไม่ได้ทำได้ดี ร่ำรวยแบบเถ้าแก่น้อย

หรือคนอื่นๆที่เค้า success กันมากมาย

ทำงานเพื่ออุดมการณ์ เพื่อชุมชน? ก็ยังไม่เคยมีอะไรมากไปกว่า

สังคมสงเคราะห์ที่โรงเรียน อดีตเซฟเดอะดู๊ด ความพยายามรีไซเคิ่ลกระดาษ

รับอุปการะเด็ก 1 คน แล้วก็บริจาคของปีละครั้ง แค่นี้

อ่ะ เหล่านี้เป็นความคิดที่ lead มาสู้คำถามที่ว่า

ถ้ามันโอๆ ปริ่มๆ ดีมั่งไม่ดีมั่ง

แล้วดิชั้นควรทำอะไรกับชีวิตเนี่ย ?

คนเราควรเกิดมาแล้วทำอะไรที่เข้าขั้นสุโค่ยยอดเยี่ยมยิ่งใหญ่ ได้ซักอย่างสิ

ทำไมคนอื่นเค้าทำได้แล้วเราทำไม่ได้หละ

แล้วสิ่งนั้นของจั๊กคืออะไรคะ ??

อ่ะ อ่ะ นั่นคือที่มาที่ไป

จริงๆ ได้คำตอบแล้ว

แท่นแท๊น

สรุปง่ายแต่คิดมานานมากก ละนะ

มันเป็นคำตอบที่เกิดจากการนำ evidence เหล่านี้มารวมกัน

หนึ่ง 1.

พี่นนท์บอกว่า เบลล์รู้มั้ยว่าคนเราถ้าทำอะไรครบหมื่นชม.จะเป็นเทพในด้านนั้น

เพื่อนพี่อ่านมาจากหนังสือชื่อ…(จำไม่ได้) พี่ก็เห็นด้วยนะ

//โห หมื่นชมอะนะพี่นนท์

ใช่ ถ้าวันละแปดชม. ก็ประมาณสามปีอ่ะ ถ้าทำมันเต็มที่ทุกวันนะ ยังไงก็ต้องโปร

// หรอ ถ้าเขียน blog ทุกวันวันละแปดชม.อะ ก็โปรปะ หรือเป็นบ้า 5555

คนที่เค้าเขียน blog จนรวยได้เค้าก็ต้องใช้เวลาประมาณนั้นกับ blog ตัวเองอะแหละ

// เอ้อ ก็จริง…

สอง 2.

จากหนังสือสุดเท่ที่อ่านเมื่อนานมาแล้ว และวางไว้หัวเตียงเอามาเปิดๆยามว่าง

เพราะตัวหนังสือมันโตๆ และทุกบรรทัดก็สามารถทำให้ สมอง-สติ อัพเลเวลได้

คุณพอลผู้เป็นตำนานแห่งวงการครีเอทีฟได้กล่าวไว้ว่า

มันไม่เกี่ยวว่าหล่อนจะเจ๋งแค่ไหน อยู่ที่ว่าต้องการจะเจ๋งขนาดไหนต่างหาก

นโปเลียนไม่ได้เกิดมาแล้วครองยุโรป เป็นที่หนึ่งในโลก

แต่ประเด็นคือ เค้า ว๊อนท์ มากๆ  จนกลายเป็นยังงั้นได้

สาม 3.

จั๊กเป็นคนคริสต์

แล้วก็จึงมีความเชื่อเล็กๆว่า

เรื่องเท่ๆ หลายๆอย่างบนโลกนี้นั้น เกิดจากพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น

เป็นพลังงานที่ทะลุไหลผ่านบวกกับพลังปกติที่คนๆนั้นมีอยู่

คล้ายๆการแปลงร่างของเซเล่อมูนที่เกิดจากพลังแห่งดวงจันทร์ผสมกับร่างของอุซางิ

แต่คนๆนั้น ต้องเป็นผู้ที่มีคลื่นจูนกันกับsign ที่พระเจ้าให้มา แล้วคว้าไว้ได้พอดี

จนออกมาเป็น เพลงเท่ๆ งานออกแบบล้ำๆ หนังที่ดูแล้วบีบหัวใจ คำพูดที่คมกริบ ต่างๆนาๆ

คล้ายๆไอเดียของคุณอลิซาเบ็ธ (ที่เคยเอาลง)

เคยถามว่าทำไมพระเจ้าไม่ส่งพลังงานอันนั้นมาให้หนูเท่กะเค้ามั่งอ่ะ

จู่ๆก็นึกได้ว่า

หรือจริงๆก็ส่งมาตั้งหลายรอบแล้วแต่ไม่เอาไปทำซักที 55555555

เออ ก็จริงอยู่

ในใจจั๊ก มักจะเกิดความรู้สึกอยากทำโน่นนี่ตลอดเวลา

แต่จะติดว่า ไม่มีเวลา ทำไม่ได้ ทำไม่ไหว เยอะเกินไป จำเป็นเหรอ โน่นนี่

จนมันได้เกิดแค่ ซัก 20% ของทั้งหมดอ่ะ ….

สี่ 4.

โฆษณาแสงโสมที่เป็นคนเล่นกีตาร์ได้ระดับโลกอ่ะ 55

คือดูไปก็ไม่ได้ประทับใจอะไร เฉยๆ

แต่พอดูหลายรอบก็คิดตามที่เค้าบอกประมาณว่า 99% ของผมเกิดจากการฝึกฝนแบบไม่ย่อท้อ

ก็เลยคิดได้ว่าพ่อหนุ่มเหน้าคนนี้ คงไม่ได้เกิดมารัวกีตาร์

อาจจะเก่งกว่าชาวบ้านนิดนึง แต่ก็ทำไปเรื่อยๆ

ก็เหมือนจั๊ก ที่ไม่ได้เกิดมาเป็นศิลปินเอก

แต่ก็มีความชอบให้กับอะไรเป็นพิเศษ

ตอนเรียนก็วาดรูปมากกว่าปกติ นิ๊ดนึง

ตอนนี้ก็ถ่ายรูปมากกว่าปกติ นิ๊ดนึง

ละก็เขียนแพล่มโน่นนี่มากกว่าปกติ นิ๊ดนึง

ออกแบบหนังสือกับ print ad มากกว่าปกติ นิ๊ดนึง

แล้ว ถ้าทำไปเรื่อยๆล่ะ ?

แล้วก็นะ อันสุดท้าย

ห้า 5.

จาก twitter ของ อ.นุ Anuthin (<< กราฟฟิคดีไซน์เนอร์เท่คนนึงของเมืองไทย)

Fame and famous come from years of hard work. Stop searching.

อืม โดน

เคยคิดว่า อายุ 25-30 คือช่วงที่พี๊กที่สุดของมนุษย์คนนึงในการทำงานออกแบบ

เข้า 30 ปลายๆ คือจบกัน ชีวิตdesigner ถ้าไม่เก่งไปเลย ก็ออกจากวงการไปได้

เลยทำให้รู้สึกหดหู่ว้าวุ่นเวลารู้สึกว่า

เนี่ย ชีวิตยังไปไม่ถึงไหนเลย เดี๋ยวก็ขาลงแล้ว

……..

อ่ะ โง่มะ

จริงๆแล้ว อายุ 25 ไม่ใช่จุดสูงสุดเสมอไป ไม่รู้กูไปเอาอะไรมาคิด 55

สำหรับคุณจั๊ก ก็อยู่ตรงตีนเขาเท่านั้นเอง

ชีวิตตอนนี้ เป็นแก้วที่มีน้ำอยู่แค่นิดนึง เติมได้อีกตั้งเยอะ

และมีทางอีกไกลที่จะต้องเดินไป ถ้ายังมีชีวิตอยู่

—————————————————————————–

สรุป

(แบ่งเป็นห้วงๆเพราะสงสารคนอ่านนะ 5555)

พระเจ้าคงไม่ได้ส่ง mission ปลายทางมาให้แต่แรกอ่ะ

คงเป็น step ไปแบบว่า

เรียนจบมาแตร์ / ผ่านด่าน

สอบเข้านิติ / ไม่ผ่าน อ้อมกลับไปข้อบน

สอบเข้าสินกำ / ผ่านด่าน

แต่งหน้า / ผ่านด่าน

ซื้อ Niko มาเล่นให้ถนัดๆมือ / ผ่านด่าน

เรียนกราฟฟิค / ผ่านด่าน

เรียนจบให้ได้เกียรตินิยมอันดับหนี่ง / ไม่ผ่าน อ้อมกลับไปข้อบน

เข้าทำงานบริษัทสารคดีเพื่อชีวิต / ไม่ผ่าน อ้อมกลับไปข้อบน

เปิดบริษัทกราฟฟิค / ผ่านด่าน

ทำบริษัทให้เข้าตลาดหลักทรีพย์ / ไม่ผ่าน อ้อมกลับไปข้อบน

ปิดไอ้ที่เพิ่งเปิดนั่นสิ 55 จัดการให้เรียบร้อยด้วยนะ / ผ่านด่าน

พาพ่อแม่ไปเที่ยวรอบโลก แล้วเขียนหนังสือขาย / ไม่ผ่าน อ้อมกลับไปข้อบน

ดูแล manage ชีวิตตัวเองให้ดีพอสมควร / ผ่านด่าน

เรียนต่อที่ xxx  / ไม่รู้จะผ่านไม่ผ่าน

แล้วก็โน่น นี่ นั่น อะไรแบบนี้

ชีวิตที่ใช่ของคุณจั๊ก

ต้องอาศัยอีกหมื่นชม.ในการพยายามและฝึกฝน

อะไรที่ทำได้ดีนี๊ดนึง ก็แค่ทำมันต่อไป ให้ดีอีกนิดนึง

หมักไปเรื่อยๆ ก็กลายเป็นกิมจิดีๆได้เอง

ถ้าไม่เอาออกจากไหไปซะก่อน

มันมีตัวเราอีกคนรออยู่ข้างหน้าอ่ะ

ก็แค่เดินไปหา

หมื่นชม.ของจั๊ก

starts from now.

นี่อ่ะ คำตอบ

รักนะ

จั๊กๆ

>3<

——————————————————————

Ps. 

Hello Jukko 28,

Thank you for inspiring me today.

I know you’ve been waiting for me all these years.

Love you too, bigger one.

=)

เหวิดเพรสเรามีเรื่องจะสารภาพแหละ

….

คือเรานอกใจเธอ

เอ๊ะ!!

ไม่ต้องตกใจไป

คือเราแอบใช้เวลาอยู่กับคนอื่นบ้าง

แอบเอารูปเริปไปอัพให้เค้าดูบ้างไรบ้าง

ชั้นไม่ผิดนะ

ก็เพราะเธอมันลิมิตพื้นที่อะ

แล่้วก็ แล้วก็ Flickr ก็ที่เต็มแล้วบังคับให้เค้าจ่ายตังด้วย

ไม่เอาหรอก ไม่หนุกเลยย

ก็เลยไม่ได้เอารูปมาแปะที่เธอเท่าไหร่

หลักๆชั้นก็ไปเล่น เฟซบุ๊ก

เออ เค้าฮอต เค้าน่าสนใจ เค้าเป็นกระแส

แต่เค้าก็ดีนะทำให้ชั้นได้เจอสังคมใหม่ ได้รียูเนี่ยนกับสังคมเก่าๆ

อืมม เค้าอัธยาศัยดี

แต่เธอก็น่ารัก แล้วก็ไม่ค่อยกวนใจชั้นเท่าเค้าอ่ะ

นั่นเอะอะๆก็โนติฟายเรียกร้องความสนใจตัลหลอด

ช่ายๆ บางทีก็เบื่อเหมือนกัน

ละก็ ละก็

ตอนนี้เริ่มมีอีกคนนึง

เค้าชื่อทวิตเต้ออ่ะ

ไม่ ไม่ใช่ทวิสเตอร์ นั่นมันน้ำส้ม

เขียนยังงี้ http://www.twitter.com/bejuk

อืม นั่นแหละ ถ้าเธอสังเกต ชั้นแอบเอาเค้ามาไว้ใกล้ๆบ้านเราด้วย

ขวาๆล่างอ่ะ

ก็จะได้อยู่ใกล้ชิดกันไง ไม่ใช่ว่ามาหยาม

น่าๆ น้องเค้าก็นิสัยดี พูดน้อย พูดทีก็ไม่กี่คำ

ให้เค้าอยู่ด้วยคน

อืมม

ละก็อีกเรื่อง

เออ ยังไม่หมด

แอบมีบ้านเล็กที่แวะไปหาเดือนละสองครั้ง

โหย ก็แค่วันที่ 8 กับวันที่ 22 ของเดือนเอง

คนนี้เค้าฉลาด ชอบสอนคน

ก็ไปช่วยเค้าสร้างความบันเทิงเล็กๆน้อยๆไรเงี้ย

เค้าก็สอนชั้นเรื่องเงินบ้างเรื่องเล่นหุ้นบ้าง

อืม พ่อเค้าก็นิสัยดี พี่นนท์ไงที่ชอบมาเยี่ยมบ้านเรา

ลูกสาวเค้าชื่อน้องเอิร์น

คนนี้ไม่มีอะไร เหมือนน้องเหมือนนุ่ง

ไม่เชื่อเข้าไปดูเลย

http://www.earnconcept.com

เดอะเจอนี่ทูเว้วหนะ

คุยอะไรกันมีสาระทั้งนั้น เชื่อสิ

น่านะ

แต่ก็ยังรักเธอที่สุดอยู่ดี

โอ๋ๆ

>3<

ก็เลยมาเล่าให้ฟังงายล่าาา

.

.

.

.

.

.

.

.

.

อย่าลืมแวะเยี่ยมชมนะคะ

จาก จั๊กกี้มีสาระ

คือตะกี๊หิว

เลยทำโจ๊กคะนอร์

แต่ด้วยความที่นึกได้ว่า โอ้ นี่มันจะเป็นมื้อสุดท้ายของการอายุ 24 ต้องพิเศษหน่อย

เลยใส่หัวหอม แครอท กะหล่ำ กุ้ง แล้วก็ไข่ไปด้วย

ระหว่างอุ่นให้กุ้งสุกก็นึกได้ว่า เดี๋ยวก็จะ 25 แล้ว แก่แล้วนะ

อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะโตเต็มวัยแล้ว ฮ่าฮ่า

เลยรู้สึกว่าอยากจะบอกอะไรกับคนที่โตเต็มวัยแล้ว ดังนี้

Message to 25 Me

1. Be beautiful

อันแรกก่อน ขอให้สวยขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งแก่ ยิ่งสวย ยิ่งดูดี นะ

ดูแลตัวเองให้ดีมากๆ

ที่ผ่านมาชั้นทำหน้าที่ได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อาศัยหน้ากลมยุ้ยๆเข้าช่วย

แต่จากนี้ไป ฝากเธอด้วยนะ ขอให้สวยและมีเสน่ห์ขึ้นทุกๆวัน

ในแบบของเธอเองอ่ะ =)

2. Express your love.

ทำให้ป๊ากับมู่มีความสุขมากๆ ทุกวัน

บอกรักแฟนบ้าง บ่อยๆก็ดี

ขอบคุณคนที่ดี /หวังดีกับเธอ

ชมคนที่น่าชื่นชม (ห้ามคิดในใจ)

ทำให้คนที่พิเศษ รู้ว่าตัวเองพิเศษ

ชมตัวเองด้วย ถ้ามันน่าชม (อันนี้คิดในใจได้)

หาเวลาที่จะทำอะไรที่อยากทำ

พักผ่อนตอนที่ร่างกายต้องการ

ใช้ชีวิตให้มีความสุข

Live a life that you will love.

4. Most important; be TRUE to yourself,

in every moment,

for the rest of your life.

Do whatever you think it might look stupid but it’s worth being done.

Be brave, have faith in yourself, like I always do.

Laugh when feels like it, if not no need to.

Say stuffs that people might not want to hear

but you think it’s important.

That will take a lot but the end result would be just perfect.

Believe your little Juk ok?

5. ขอบคุณชั้นด้วยนะ หลายๆๆปีที่ผ่านมานี้

ที่มีสร้างทรงจำดีๆให้เซลล์สมอง

ที่ผ่านทุกอย่างมาได้

ที่ขำกับมันได้

ที่ล้มแล้วก็ลุก

ที่พยายามจนถึงที่สุด

ที่ทำให้เธอเป็นเธอวันนี้

6. Last one, keep making me proud.

Happy Birthday โตแล้วเนาะ

ขอให้เจอแต่เรื่องราว/ผู้คน ที่ดี ยิ่งใหญ่ และสวยงาม

ใช้ชีวิตที่เหลือ เผื่อคนอื่นด้วย

มีความสุขให้เต็มที่

Love you Belle 25

Glad you are here.

Bye =)

Belle 24 @ 23:55 pm. 09/10/09

ก็แบบว่าเครียดๆ เคว้งๆ

ก็เลยแบบว่า

หนีเที่ยว

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

เป็น 6 วันที่มีความสุขมากเลย

หัวเราะหลายหลายหลายรอบ

ยิ้มหลายหลายหลายรอบ

ซึ้งหลายหลายหลายรอบ

ปลื้มหลายหลายรอบ

ตื่นเต้นหลายหลายรอบรอบ

แล้วจะเอารูปมาให้ดูนะ

ไปเที่ยวกันเถอะ

ไปกับคนที่ทำให้จิตใจร่าเริง

ไปกินของอร่อยๆให้พุงลัลล๊า

ไปเดินดูที่สวยๆเพิ่มครีเอทิวิตี้

ไปสูดอากาศใหม่ๆให้ออกสิเจนกับสมองน้อยๆ

สุโค่ย

เหมือนได้เห็นว่าโลกนี้มันมีอะไรอีกเยอะที่รออยู่

มากกว่าแค่เรื่องวุ่นๆตรงหน้า

จิ๊บ จิ๊บ

กลับมาเอเนอจีเต็ม

พร้อมลุยแล้ว!

ดีจังที่ไป

=)

เย้เยๆๆ

รักนะๆ

จั๊กก้า

เมื่อวานดูหนังอะนะ

เรื่องอะไรไม่รู้ แต่นางเอกชอบทำพายมากๆ

แต่ว่าไปแต่งงานกับผู้ชายบ้าๆที่ขี้หึง

นางเอกก็อยากหนีไปเริ่มชีวิตใหม่ แต่นางเอกก็จน แล้วก็ไม่กล้าไปไหนทำอะไร

แล้วก็มีคุณลุงคนแก่คนนึงพูดว่า เนี่ย ชีวิตชั้นเลือกทางผิดๆมาหลายที หลายรอบ

ชีวิตคนเราเลือกใหม่ได้เสมอหละ ตราบใดที่ยังมีเวลา แต่ชั้นไม่มีเวลาแล้ว (เพราะมันแก่แล้ว)

เลือกชีวิตของเธอเลยสิ

ยังไงไม่รู้แต่รู้สึกมันพูดกับดิชั้นแน่นอน ลุงนั่น

ต่อเรื่องช่วงชีวิตหลังจากประกาศปิดบริษัท

เรื่องที่ต้องจัดการก็มาชวนให้ choke อยู่ทุกวัน

หมายถึงรู้สึกเหมือนโดนบีบคออะนะ ฮ่าๆ

แต่ที่น่าดีใจปนแปลกใจคือดิชั้นเองก็เข้าสู่โหมดรับได้แบบว่าก็จัดการไปเรื่อยๆ

หนังเริ่มเหนียวๆหนาๆ เป็นบาบ้าปาป้าแรงต้านทานสูง

คือยังไงก็รู้สึกว่า ช่วงก่อนที่จะตัดสินใจ มันเคยแย่กว่านี้

อันนี้ถึงจะมีผลที่ตามมาที่ต้องจัดการ แต่มันก็เป็น choice ที่ดีแล้ว

guts มันว่าอย่างนั้นนะ

2. เป็นช่วงเวลาแห่งการพัฒนาความทนต่อแรงเสียดทาน

เสียดทานจากเรื่อง

คนทำบัญชีลาออกกระทันหัน คนทวงเงิน คนเหนียวหนี้ คนที่รักหักเหลี่ยมโหด คนไม่พอทำเองไมไหว ฮ่าๆๆ

คนที่หน้าเนื้อแต่ใจคงไม่เสือแต่พอดูออกว่าไม่น่าจะดีเท่าไหร่ คนหัวเราะเยาะ คนเตรียมซ้ำ

คนสะใจ คนไร้ความรับผิดชอบ คนเอาเปรียบ คนไม่รู้อะไร คนโทษคนอื่น

คนไร้ความรับผิดชอบ(ซ้ำ) คนที่ห่วงประโยชน์ตัวเองเป็นที่หนึ่ง คนบ้า

เป็นต้นนะ

ซึ่งในช่วงที่สถานการณ์ชีวิตดิชั้นเป็นแบบนี้

จะยิ่งมองเห็นอะไรได้เยอะกว่าช่วงที่อยู่สบายๆ มากทีเดียว

แต่ในขณะที่มีแรงเสียดทาน ก็มีแรงอุ้มนุ่มนิ่มอยู่ด้วยจาก

คนที่ทวงหนี้แบบรักษาน้ำใจ คนที่ให้เงินเร็ว(กรี๊ด) คนที่น่าจะด่าเราแต่สอนเราแทน

คนเข้าใจ คนเห็นใจ คนช่วยเหลือ คนร่วมทุกข์ร่วมสุข คนให้คำแนะนำ

คนที่เอาเปรียบเราได้แต่ไม่ทำ คนรับผิดชอบ(อยากให้รางวัล) คนรับฟัง คนถามไถ่

คนเป็นห่วง คนที่ให้กำลังใจ คนให้ทางออก คนให้ทางเลือก  คนดูห่างๆอย่างห่วงๆ

คนที่ช่วยขำไปกับมัน คนที่เชื่อมั่น คนที่รักเรา

ซึ่งด้วยความที่แรงอุ้มมันมีสูง ประกอบกับหนังหน้าและตัวที่เหนียวและหนาขึ้น

ทำให้แรงเสียดทานจากด้านบนทำอะไรดิชั้นไม่ได้จริงๆแบบ unbelievably

แต่ แต่ แต่ แต่ด แต่…

ชีวิตมันไม่ง่ายยังงั้นค่ะจั๊ก

เรายังมีกลุ่มพลังงานเสียดทานอีกประเภท ที่เราเพิ่งได้รู้จักกันดีๆก็ยามนี้ได้แก่

3. ได้รู้จักคุณเสียงความคิดของฉันที่มีต่อฉัน

แรกต้านอีกอันคือมาจากตัวดิชั้นเอง

ซึ่งมันน่ากลัว มาก มาก มากกก

คือคนๆทั้งหมดด้านบนรวมกันยังมีอิทธิพลกับดิชั้น ไม่เท่าคุณคนนี้เลย

ต้องคอยมีสติควบคุมมากๆ ไม่งั้น …ไป!

ไป means ไปเลยย หลุด หนีไปขายเบอร์รี่เมืองนอก ประมาณนั้น

คุณคนนี้จะมาเป็นเสียงที่ไม่ได้ยิน แต่อยู่ในหัว ยกตัวอย่างก็เช่น

ความกลัวว่าจะดูโง่ ความอาย สงสารพ่อแม่ที่มีลูกบ้าๆ ที่เชื่อมั่นและทำอะไรเพี้ยนๆ

ความรู้สึกโกรธ แค้น ก่นด่าฟ้าดิน รู้สึกว่าทุกคนรวมทั้งดิชั้นช่างงี่เง่าและไร้สมอง

ความนอยว่าจะจัดการได้ไหม กลัวว่าตัวเองจะเน่าไปมั้ย ใครจะรู้สึกสมเพชดิชั้นอยู่บ้าง

ความรู้สึกผิด รู้สึกแย่ รู้สึกเหงา เคว้งคว้าง ถามตัวเองว่า ทำไปทำไม

ที่แย่ที่สุดคือความรู้สึกที่ว่าทั้งหมดทั้งมวลที่ผ่านมานี่มัน

nonsense, stupid และ useless

ซึ่งนำไปสู่ความคิดที่ว่า

หรือว่าชาตินี้อินี่จะไม่สามารถทำอะไรได้สำเร็จอีกแล้ว??

โอเค นี่แค่เบาะๆนะ

ของจริงมัน น่ากลัวมากกกกกกก

มันเหมือนว่ามีคนที่จ้องจะทำลายเราสุดๆซ่อนอยู่ในตัวเราเลยอ่ะ

คือคำพูดที่แย่ที่สุด กัดกร่อนที่สุด และทำให้เฮิร์ทที่สุดไม่ได้ออกมาจากปากใคร

มันซ่อนอยู่ในหัวดิชั้น ทุกทีที่ปล่อยตัวให้หลวม มันก็จะออกมา ฟู่ๆๆๆ! ทันที

เคยเป็นกันปะ?

แต่หลังจากได้คุยพับปะกับคุณร้ายกาจในตัวเองมาพักใหญ่ๆ

ก็พบว่าเค้าก็ไม่ได้อะไร เค้าแค่พูดถึงความจริงในอีกแง่มุมนึง

อย่างน้อยก็เพื่อที่ว่าดิชั้นจะได้ไม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้อีกบ่อยๆ

คงเหมือนระบบของร่างกายที่โดนไฟแล้วร้อนอ่ะ

อันนี้นี่คือทำบริษัทเจ๊งแล้วก็เลยต้องมีอะไรให้เจ็บจี๊ดๆ จะได้จำได้

เดาเอานะ

เอนี่เวย์

เส้นบางๆอยู่ตรงที่ว่า ดิชั้นจะเชื่อและรับไอเดียนั้นเข้ามาในชีวิตรึเปล่า

คาถานึงที่คนเคยให้ไว้และดิชั้นก็ท่องไว้คือ

เรื่องราวคราวนี้เป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่ามากแล้ว

มันก็ใช่อะ จะถามว่าการทำ TMi เป็นเรื่องที่ดีหรือไม่ดีก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน

แต่ถ้าถามว่าคุ้มค่าไหมก็ตอบได้เลยว่า ใช่

เป็น 2 ปีที่จั๊กได้เรียนรู้และโตขึ้นมากๆ ในทุกด้าน

ถึงขั้นรู้ว่าระบบการทำบัญชี รวมถึงการยื่น พงด. 1,3,53 ทำยังไง

นี่มันเป็นอะไรที่คิดไม่ถึงเลยทีเดียว เพราะเกิดมาไม่เคยคิดทำ ฮ่าๆๆ

ก็ขอบคุณทุกช่วงเวลาที่ดีและแย่ เพราะยังไงมันก็คุ้มค่า

ที่คุ้มค่าคือได้รู้จักคนดีๆเยอะแยะ ที่ถ้าไม่มีที่นี่ เราคงไม่ได้มาเจอกันแน่นอน

(ชาวWCG, ชาวWINK, พี่เอื้อม, พี่ส้ม, เดชนนท์โบ, น้องเบนซ์ชาญ, พี่บิ๊ก, บอยกับน้องหญิง, พี่มิน, ร้านชิมิ, พี่ๆdefultด้วย)

ได้เจอคนที่รู้ว่าเราเชื่อมั่นในตัวเค้าได้ ในยามโมโห ยามดี ยามเล่น ยามบ้า แล้วก็ขอบคุณที่เชื่อในตัวเรา

(อิเปรียว, น้องแอม, พี่ฮอลล์, พี่มาร์โก้, ป่าน, กบ ชาวTMi,แอนนา)

ได้รู้ว่ามีคนที่อยู่ข้างๆและทำให้จั๊กลุกขึ้นยืนเวลาที่ล้มได้หลายๆรอบ (นพ,เตย,ป๊ามู่)

รวมถึงคนต่างๆที่ได้เคย ได้เจอ ได้เดินผ่านหน้า office ได้เรียกไปส่งเอกสาร ได้โทรไปคุย ได้ทักทาย

ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในอนาคตจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า แต่ก็ ขอบคุณ และยินดีที่ได้รู้จักกัน

มันคุ้มค่านะ

คาถานี้ได้ผลชะงัดเลย

ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้หนูเข้มแข็งขึ้นแบบออโตแมติก

ขอบคุณที่ทำให้สามารถดูแลตัวเองและคนอื่นได้

ขอบคุณที่มันกำลังผ่านพ้นไปอย่างดี =) 

what’s next?

ก้าวต่อไปของดิชั้น

ขอให้มันสวยงาม แข็งแกร่ง และมีคุณค่ากับโลกนี้

no matter what it will be.

ขอบคุณที่ติดตาม

และโปรดติดตามตอนต่อไป

รักเสมอนะ

จั๊กเอง

keeping diary support personal development

อะไรประมาณนั้น

เป็นคำกล่าวของคุณสเตฟาน แซกมายสเต้อ กราฟฟิคดีไซเน่อซุปเปอร์สตาร์

เป็นสิ่งที่ดังก้องในหัวของดิชั้นตลอดช่วงบ่ายนี้

ซีซั่นนี้เป็นช่วงที่องการ personal development สูงสุด

ขอบันทึกหน้าหนึ่งของชีวิตวัยรุ่นของจั๊กไว้ดังนี้

เรื่องราวของชีวิตคุณจั๊ก ระกว่างเดือนกรกฎาคม – สิงหาคม

1. ปิดบริษัท TMi

เล่าย่อๆก็คือ

ณ.ตอนนั้นมีงานอยู่ในมือทั้งหมด 17 ตัว พนักงานประจำ 5 คน ฟรีแลนซ์ประจำอีก 1

และมีแนวโน้มที่ลูกค้าเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆจนอิแอนน์เริ่มตามไม่ไหวและจะหนีไปเรียนต่อ 55

เป็นช่วงที่ชาวแก๊งค์ทำงานกันจนเกิดโรคปวดหลัง ปวดแขน ตาอักเสบ ตามๆกัน

แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะจริงๆก็ปวดกันอยู่ตลอดอยุ่แล้ว

ปัญหาที่เจอก็คือเงินที่จะใช้หมุนมันไม่พอ ดังนั้นก็คือทำให้ไม่พอจ่ายค่าใช้จ่ายโน่นนี่

เรื่องปวดใจของดิชั้นคือต้องทนดูทุกคนทำงานหนักมากขึ้นๆ

แต่ไม่สามารถจ่ายเงินเดือนให้ตามเวลาได้ บางเดือนก็ต้องรอจนทบอีกเดือน

รวมทั้งไม่มีงบพอที่จะจ้างคนมาเพิ่ม เพราะงานไม่จบก็ยังไม่ได้ (และถึงจบก็สามารถถูกดึงได้อีก 2 เดือน)

เป็นเรื่องที่ดิชั้นเครียด และน้ำย่อยไหลย้อน

และหลอนเป็นการทวงเงินลูกค้า มาเป็นเวลาพักใหญ่ๆ

แต่ทุกคนก็ช่วยกัน เพราะตั้งใจว่าจะให้ TMi ผ่านพ้นช่วงนี้ไปให้ได้

ได้ยินคำว่า ไม่เป็นไรเว่ย ทำได้ ช่วยกัน ไม่เป็นไร บ่อยมาก (รวมถึงคำขอโทษจากกูเอง)

แล้ววันหนึ่งสรตะก็ออกมา

ความฝันของจั๊กไม่ใช่การเปิดบริษัทที่รับงานเยอะๆๆ ทำงานเป็นคนบ้า

แต่คนที่ทำงานไม่มีเงินและโดนเอาเปรียบ

การอยู่ด้วยกันมันสนุก แต่ความสนุกแบบนี้มันก็ไม่ถูกต้อง

บางอย่างแถไปได้ถ้าดิชั้นถลอกปอกเปิกแค่คนเดียว แต่นี่เจ็บกันหมด

มันคุ้มเหรอ? << นี่ก็เป็นอะไรที่เฝ้าถามตัวเอง

จริงๆคุ้มไม่คุ้มไม่รู้ แต่มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากๆในทุกๆวันที่ตื่นมาเลยทีเดียว

ทำให้ได้คิดว่า ถึงเวลาต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว

นี่แหละ ตอนนี้

มันเป็นทางแยกของบริษัทน้อยๆ สายป่านสั้นๆนี้ ว่า

1. จะลงเงินเพิ่ม เติมน้ำมันเพื่อให้มันหมุนแล้วลุยต่อจนผ่านพ้นช่วงนี้ไป

รวมถึงต้องพอเพียงที่จะให้มันอยู่และเติบโตต่อไปได้อีกยาว

หรือ

2. จะหยุดมันไว้เท่านี้

และหุ้นส่วนทุกคนก็ได้ลงมติข้อ 2. กันอย่างเป็นทางการวันที่ 17 กรกฏาคมถ้าจำไม่ผิด

สาเหตุหลักๆนอกเหนือจากไม่มีเงินลงมากพอ ก็คือ the fact that ดิชั้นจะไปเรียนต่อในปีหน้า

ทำให้แผนการลงเงินมาเพื่อจะสร้างความมั่นคงในระยะยาวนั้นแทบเป็นไปไม่ได้

เพราะถ้ากูไม่อยุ่แล้วใครจะมาทำแทน?

เป็นจุดที่ดิชั้นเองกลั้นใจตอบไปหลายครั้งว่า แต่ยังไงก็ต้องไป แน่นอน

วันนั้นรู้ทั้งรู้และเป็นคนตัดสินใจเองด้วย แต่ก็กลับบ้านไปร้องไห้มากมายอยู่ดี

สำลักน้ำตาหลายรอบอยู่ เกิดมาไม่เคยสำลักน้ำตา ไม่รู้น้ำมาจากไหน

แล้วดิชั้นก็เรียกสติกลับมาได้

ช่วงแรกรู้สึกเหมือนอกหัก โหวงๆ หลอนๆ โง่ๆ ลอยๆ

แล้วก็เข้าใจคำว่า โธ่เว้ย สร้างมากับมือ… ของโฆษณาเซียงเพียวอิ้ว ได้อย่างลึกซึ้ง

แต่เพราะว่ายังมีอะไรต้องจัดการอีกมากมาย

เลยบังคับตัวเองให้หายบ้าได้ในเวลาอันสั้น

ผ่านมาจนถึงวันนี้

ดิชั้นและชาว TMi ได้ผ่านมรสุมทางอารมณ์กันมามากมายบรรยายไม่หมด

คือสิ่งแรกที่คิดก็คืออยากอยู่ด้วยกัน

แล้วมันก็เสียดาย

ดิชั้นเองก็ไม่คิดฝันว่าจะมีที่ทำงานที่ไหนที่ตื่นมาทำงานแล้วมีความสุข

แบบนี้

ที่ๆมีแต่คนที่ใจกว้าง และยอดเยี่ยม

มันหายากนะ บนโลกนี้

แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยช่วงนึงของชีวิต

เราก็ได้มาเจอกัน

=)

—————————————————–

เขียนได้ข้อเดียวแต่ก็ยาวมาแล้ว

เดี๋ยวมาเขียนต่อ

ต้องเชื่อฟังคุณสเตฟาน

รักนะ

เหมือนเดิม

very inspiring and mind-opening.

.

.

I laughed out loud.

มันช่างเป็น talk เพื่อจั๊กในตอนนี้เวลานี้

.

.

.

ขอบคุณค่ะเท็ดดี้

ขอบคุณค่ะอลิซาเบธ

ขอบคุณค่ะพระเจ้า

=)

.

nothing is a co-incident, right?