เจอโรมเป็นยังไง ในสมองของข้าพเจ้า

เป็นคนอายุ ห้าสิบปลายๆ ที่หล่อมาก และหุ่นดี

เดินเร็ว พูดเสียงดัง เวลามองตาเหมือนโดนมองทะลุได้

เวลาโมโหน่ากลัว มาก เอาเป็นว่าน่าเกรงขามคงจะถูกต้องกว่า

แต่ว่าใจดี

ช่วงที่จั๊กทำกราฟฟิคให้ที่แลนด์มาร์ค (ตอน3-4ปีก่อน)

นานๆเจอโรมจะมาที

เวลาเจอกันก็จะบอกว่า เฮ่เบ๊ววว ฮาวอาร์ยู โชว์มียัวเวิร์ค!

เหมือนปะป๊าเวลาเจอลูกแล้วจะต้องเรียกมา ทำไรมั่งเอามาให้ดูเร๊ว

ดูเหมือนจะชอบอะไรก็ตามที่จั๊กออกแบบให้

นั่งดูอยู่หลังห้องที่เค้าสัมมนากัน

แล้วก็จะให้ใส่แฟ้มไว้ เค้าจะเอากลับไปด้วย

เป็นคนที่เหมือนมีออร่าเปล่งออกมาจากตัว (จริงๆ)

เป็นคนซีเรียสเรื่องอาหารการกินมาก ไม่กินแป้งเลย

ชอบกินอะโวคาโด้ ครั้งนึงไปทำสัมมนาที่ตจว.

จูดี้ (ภรรยา) บอกให้แวะซื้ออะโวมาให้หน่อย

ดิชั้นก็ซื้อมาอย่างดี แล้วก็ใช้เชพที่โรงแรมหั่นให้

แต่ปรากฏ พอเจอโรมจะกิน กินไม่ได้ เพราะมันดิบ T_T

เอาส้อมกดไปแข็งเป๊ก

รู้สึกโง่มาก เพราะเค้าพูดทั้งวัน บางทีมีเวลาพักห้านาที

แล้วก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

แต่เจอโรมขำๆแล้วบอกว่า ไม่เป็นไร ครั้งหน้าเอาอันนิ่มๆนะ

เป็นคนทำงานหนักมากมากมากมาก

แต่ไม่เคยมีใครเห็นสภาพตอนเยิน หรือตอนเหนื่อย

จั๊กเคยเป็นผู้ช่วยดูแลตอนเจอโรมมาเป็น speaker ที่เมืองไทย

เจอโรมก็จะตื่นแต่เช้า ตรงเวลาที่สุด

ถ้านัดกันเจ็ดโมงก็สามารถมายืนรอหน้าห้องตอนหกโมงห้าสิบเก้า

ตอนเจ็ดเป๊ะไม่มีบวกลบก็จะเปิดประตูออกมา

ทำงานให้แรกๆตกใจมาก OMG น่ากลัวจินๆ

คือเวลาทำงานด้วยกันทีต้องปรับนาฬิกาให้ตรงกัน

แล้วก็ประชุม

มีเวลากินข้าวตึ๋งนึง แล้วที่เหลือก็พูดหน้าเวทียันสี่ทุ่ม

พลังเสียงเซอร์ราวด์มาก มีบางครั้งเครื่องเสียงพัง ก็พูดเปล่าๆได้ในห้องบอลรูม

ตอนพักก็เอากระดาษมาเขียนๆๆ จดๆๆ อะไรตลอดเวลา

แล้วก็ประชุมระหว่างพักด้วย

กว่าจะได้หยุดก็ห้าทุ่มเที่ยงคืน

เป็นคนรักภรรยา

เวลาจั๊กไปเก็บโต๊ะทำงานก็จะเห็น post it ที่เขียนฝากไว้ให้จูดี้

พยายามไ่ม่อ่านนะแต่ตามันเห็นไปเองในบางอัน

ก็จะบอกรักกันตลอดเวลา

ภรรยาจูดี้เป็นคุณหมอสาวสวย

เคยเล่้าให้ฟังว่าเจอกับเจอโรมครั้งแรก

ตอนเป็นคอร์สซุปเปอร์ไวเซอร์ที่แอลเอหรือไงซักอย่าง

ไม่ได้ชอบอะไร แต่แล้วเจอโรมก็มาจีบก่อน

พอแต่งงานกันมีลูกสาวน่ารักมากๆๆๆ ชื่อเอเชีย

ตอนนี้น่าจะประมาณสามสี่ขวบ

หน้าตาเหมือนเจอโรมที่สุด คิดว่านิสัยก็น่าจะเหมือน

แต่ก่อนเวลาเจอโรมมาไทย พี่จัมโบ้ก็จะบอกว่า

เนี่ย ไปเร็วๆ เจอโรมถามหาเบลล์ๆๆ

ก็จะดีใจ แต่เวลาเจอหน้ากันดิชั้นก็ไม่เคยคุยอะไรมาก

เพราะกลัว และเกร็ง ผสมกัน 5555

จนครั้งนึงเดินตามเจอโรมไปห้องประชุม

ก็ทักทางคุยบ้างตามปกติ

เจอโรมถามว่า เป็นไง ทำงานคราวนี้

จั๊กก็ตอบว่า ดี สนุกดี (แต่จริงๆวันนั้นเหนื่อยมากขาแทบรากออกมา

แถมทะเลาะกับพนักงานโรงแรมเกือบครบทุกฝ่ายและ)

ก็เลยถามไปว่า ฮาวอะเบ๊ายูหละ สัมมนารอบนี้โอมั้ย

เค้าก็บอกว่าดี หนักนิดหน่อยแต่ก็โอเค

แต่จริงๆ I wonder what’s on Belle’s mind. มากกว่า แล้วก็ยิ้มๆ

ตอนนั้นก็รู้สึกว่า เออ เจอโรมมีเวลามาสนใจว่าดิชั้นคิดอะไรด้วยอ่ะ

สงสัยหน้าจะโทรมมาก

.

.

นี่แค่ส่วนเสี้ยวนึงในหัวสมองจั๊ก

เจอโรมเป็นคนเท่ ที่ เท่มากๆ ที่ดูดุมากๆ แล้วก็ใจดีมากๆ

แล้วก็เป็นคนที่มีความสามารถที่จะทำอะไรที่รวยและสบายกว่านี้ได้มาก

แต่เค้าเลือกมาทำอาชีพเป็นที่สอนคน

ให้สร้างอะไรดีๆแก่ตัวเองและโลก

แล้วทำมาทั้งชีวิต

มันก็ดูหนักและเหนื่อยมากสำหรับคนอายุห้าสิบปลายๆ

แต่เจอโรมก็ดูเต็มไปด้วยพลัง แล้วก็ดูมีความสุขตลอดเวลา

เจอโรมจากโลกนี้ไปเมื่อวันคริสมาสที่ผ่านมา

หลังจา่กเข้าผ่าตัดหัวใจกระทันหัน ในรพ.ที่เมืองไทย

ชั้นเองก็ shock แล้วก็คิดว่าคนอีกหลายคงอยู่ในอาการเดียวกัน

ลองไปเปิด facebook และตามเว็บต่างๆ

ก็มีคนมาร่วมไว้อาลัย

http://www.facebook.com/pages/Jerome-Downes/80996197176

โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนเลยจริงๆ

.

.

ซุปเปอร์แมนของจั๊ก

ขอบคุณทุกสิ่งที่คุณสร้างขึ้นมาบนโลก

ขอให้คุณหลับอย่างสงบ

ชั้นจะใช้ชีวิตของชั้นให้เต็มที่

ให้ความสำคัญกับทุกวินาที

ให้ความรักแก่คนรอบข้าง

ออกแบบงานที่มีคุณค่า

เชื่อมั่นในความสวยงาม และความเป็นไปได้บนโลกนี้

เสียสละเพื่ออย่างอื่นที่ไม่ใช่แค่ตัวเอง

เหมือนที่คุณเป็น

I love you Jerome.

.

.

.

Belle

ก็นะ

ก็ 25 แล้ว

หมดเวลาเล่นแล้ว

เริ่มจะไม่สนุกแล้ว

ปีหน้า ชั้นก็จะไปยังที่ๆไม่ใช่ที่นี่

ไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไหร่

ชั้นมีเวลาอยู่ที่นี่กับเธอ ถึงเมื่อไหร่

มันมีอะไรที่เดาได้

ในเวลานั้นที่กำลังมา

มันจะเป็นอย่างนี้ต่อไป

หลอกตัวเองได้วันละสองครั้งก็เบื่อแล้ว

ดี แต่ไม่ใช่

ใช่ แต่ไม่เจอ

เจอ แต่ไม่ได้

ใกล้แต่ไกล

ความเบื่อที่บ้าบอ

ความขี้เกียจที่น่ารำคาญ

ความหมางเมินที่ปวดตับ

ความพยายามที่ไม่ใช่ตัวตน

รอยยิ้มที่ไม่มั่นคง

คำยืนยันที่ไม่ซื่อตรง

เวลานานแต่ไม่เข้าใจ

ใจดีแต่แตกต่าง

รักแต่ไม่เต็ม

สีเนื้อ สีเทา ล่องลอย

เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยนไป

ชั้นเปลี่ยน เธอก็เปลี่ยน

แล้วเราควรเดินไปทางไหน

กลัว

เสียดาย

ตัดใจ

ปล่อยไป

เจ็บตัว

ปวดใจ

กลัว

บนโลกนี้จะมีคนที่เหมาะกันพอดีรึเปล่า

หมายถึงสำหรับชั้น

คนของชั้น

ที่ทำให้ยิ้มและมีความสุขได้

ทั้งของชั้นแล้วก็เขา

มันก็ได้เวลาแล้ว

เรารักกันขนาดนั้นจริงๆรึเปล่า?

คำถามของความสัมพันธ์

แด่จั๊กเอง

รักเสมอ

ไม่ว่าจะยังไง

.

.

สับสนนิดนึง

แต่ถ้าตอบไม่ได้ก็เดินต่อไปไม่ได้

ยืนคิดอยู่นี่แหละ

ขี้เกียจนึกย้อนละเดี๋ยวเล่าตอนรูปมาละกัน

ตอนนี้คุสนอนกลางวันอยู่

ช่วงบ่ายของที่นี่มีลักษณะเหมือนช่วงสามทุ่มเมืองไทย

อากาศชวนให้นอนยิ่งนัก

เมื่อเช้าตื่นมาเห็นแดดแล้วตื่นเต้นมาก ออกไปเดินเล่น

กลับมาเท้าชา เหมือนไปเดินในตู้เย็นที่มีแสงสว่าง

แต่ก็สนุกดี

ช่วงนี้ติดเหล้าร้อนสวีเดนมาก ใช่มันคือความเร่าร้อน

ไร้สาระหวะ มันชื่อเกริ๊ก เป็นหล้ารสชาดเหมือนน้ำผลไหวานๆ

มีกลิ่นเครื่องเทศและซินนาม่อน กินกับลูกเกดและถั่ว

แก้วเล็กๆแก้วละสิบโครน(ห้าสิบบาท) เสียตังให้มันถี่มาก

เพราะกินตอนหนาวๆแล้วมีความสุข

กินครั้งแรกตอนไปนอนบ้านป้าเนียนกับลุงของฟิน

คือลุงป้าฟินมีบ้านอยู่นอกเมืองติดทะเลสาบเลยชวนไปนอนเล่น

ไปกับทิมมี่ บ้านน่ารักมากกก และลุงป้าก็ใจดีมาก

ได้กินหนมจีนน้ำยา หมีผัดโคราช ไก่ย่าง ซุปเนื้อ ข้าวต้ม เค้ก ขนม

และอีกสารพัด ทั้งวัน

บ้านคุณป้ามีห้องซาวน่าด้วย ไปนั่งซาวน่ากันตามสไตล์สาวๆ

แฮ้บปี้ดี เหมือนมาปาร์ตี้ชุดนอนตอนวัยรุ่น

ออกมานั่งเล่น Wii แล้วก็ดูคอนเสิร์ทพี่เบิร์ท 555555

วันต่อๆมาเน้นการเดินเล่นถ่ายรูปในเมืองและสัมผัสความเป็นคริสมาส

ที่นี่เป็นอะไรที่คริสมาสมากๆ ทุกจุด ไฟไฟ ตลาด แสงสีเสียง บ้านคน

เดาว่าเพราะเมืองมันหดหู่และไม่มีอะไรทำ 555 ณ.สภาพอากาสแบบนี้

ช่วงนี้เค้าเลยพยายามบิ๊วแสงสีกันสุดๆ

ก็เป็นความบันเทิงของจั๊กไป

โอ๊ะ ได้เวลาปลุกคุสแล้ว

เดี๋ยวจะไปโรงเรียนไปทำเนื้อย่างเกาหลีกัน เพื่อนชาวเกาจะทำให้กิน

พรุ่งนี้วันสุดท้ายแล้วว่าจะไปเดินเล่นที่เกาะนอกเมือง

ยังไม่ค่อยอยากกลับเลย ที่นี่แสนสงบดี

ถ้าชะตาเราต้องกันก็คงได้กลับมาอีก

เนอะ กูเต็นเบิร์ก

=)

อีกไม่ถึง 48 ชม.แล้ว

เย้วๆๆ

ตองเตยจั๊กจียอง

หิมะปลอมนะ เป็นสบู่พ่น 555

ถ่ายเมื่อคืนตอนไปเดินเล่นในเมือง

ไฟสวยมาก มีร้องเพลงคริสมาสด้วย แล้วก็เหล้าหวานร้อนๆของสวี อร่อยๆ

หนุกๆๆ

=D

รักนะฮะ

อยู่นี่มาครบอาทิตย์

ถ่ายรูปไปเยอะมาก มากมาก

เฉลี่ยวันละม้วนครึ่ง

แต่ทุกอย่างรอการล้างที่ไทย

มาจดๆไว้ว่าไปทำไรมามั่ง

.

.

.

.

.

DAY01

มาถึง Stockholm เช้าตรู่ ตีห้าได้

ลุงที่นั่งข้างๆเป็นคนเดนมาร์คที่มาเที่ยวไทยตั้งแต่ปี 60 หรือไงซักอย่าง

เชียร์ดิชั้นให้มาเรียนที่นี่มากๆ บอกว่าเป็นประเทศที่ดี

ก็บอกลุงว่าไม่ต้องบิ๊ว ก็กะว่าจะมาเนี่ย

ถึงสนามบิน หลงทางนิดหน่อย ต่อเครื่อง SAS ไป Gothenburg

ถึงนู่นเก้าโมง นั่งรถบัสไปรอคุสในตัวเมือง

คุสเดินมาหน้าตาเหมือนเดิมแต่งตัวเหมือนเดิม ต่างแค่มีหมวก

ตอนลงจากรถ หนาวมาก หนาว shock โลก

ดิชั้นว่าการอยู่ไอดาโฮ่ที่มีหิมะปกคลุมเท่าเอว มันยังไม่หนาวเยี่ยงนี้

เพราะนี่ไม่มีหิมะแต่หนาวแบบแสบๆ

เอนี่เว ก็เข้าบ้านคุสไปหลบภัย แล้วทำไรวะ อ๋อ ก็ออกมาเลย

ไปนั่งเล่นที่โรงเรียน HDK อ่านว่าโฮเดอโค

ตอนบ่ายคุสเอาไปปล่อยที่ห้างที่ใหญ่สุดในย่านให้เดินเล่น เพราะมันเรียน

ก็เดินๆๆ ชิวๆ สำรวจเส้นทาง หาไรกิน

ลงเอยที่แมคฟิช ง่อยหน่อยแต่เพราะถูกและคุ้นเคยก็เลยเอาไปก่อน

เดินประมาณ 3 ชม. ก็พยายามนั่งรถรางกลับมาเองโดยสวัสดิภาพ

มื้อเย็นกินราเม็งเกาหลีที่โรงเรียน ใส่ผักของตองเพื่อนชาวไทยของเตย

แล้วก็เอาชีสแผ่นปะหน้า ละลายผสมกะเส้น

อร่อยดี กลับบ้านนอน กรน เพราะเหนื่อยมาก

คุสจะเอาขวดปาตอนหลับ แต่ก็รอดมาได้

.

.

.

.

.

.

.

DAY02 

ทำไรบ้างวะลืมและ

ระลึกก่อน

อ่อ ตื่นเช้าออกจากบ้านไปกะคุส แต่แยกตัวไปคาเฟ่เพื่อนั่งชิวยาวเช้า

เจอคาเฟ่ร้านลุงๆที่ขายแซนด์วิชถูกมาก 25 โครนเอง (ปกติก็สี่สิบ)

กินไปครึ่งนึงไม่หมด ขอให้ลุงใส่ถุงให้ไปกินต่อตอนเที่ยง 555

กลับไปกินข้าวเที่ยงกับคุส มันกินปาร้าทอดกับน้ำพริกอ่อง อุ่นปุ๊บเผยแพร่วัฒนธรรม

เบื่อๆก็ไปเดินเล่น Design Museum แอ๊บหน้าเด็กเลยได้เข้าฟรี

ขโมยรูปจาก wikipedia

เจอสิ่งต่างๆที่อยู่ในวิชาฮิสตอรี่ออฟอาร์ท สมัยเรียน

ของเด็ดๆ บาวเฮาส์ โมเดิร์น โพสโมเดิร์น มาครบ

.

ตอนบ่ายนัดฟินไว้ ใช่เลย เค้าคือฟิน RC Finn ผู้มีชื่อเสียง

เป็นคนที่รู้จักกันตั้งแต่วันแรกที่เขียนบล๊อก

(จริงๆสมัยนั้นเป็นไดอารี่ปัญญาอ่อนมากกว่า) สิริรวมประมาณ 7 ปีผ่านไป

เราก็ได้เจอกัน ฮ่าๆๆ

เป็นเด็กตัวสูงๆผอมๆ หุ่นดีๆ ผมยาวๆ ร่าเริง เสียงเบา สุภาพ กินเรียบร้อย ยิ้มเก่ง

โอเคสรุปว่าก็เหมือนที่คิดไว้ทุกประการ

เลยรู้สึกไม่เขินมาก รู้สึกเหมือนมีเยี่ยมเพื่อนที่รู้จักกันแล้วมากกว่า

เลี้ยงฉลองด้วยการกินเบอร์เก้อคิง พอเป็นพิธี

ฟินพาทัวร์สถานที่ยอดฮิต (ของตัวเอง) เช่นห้องสมุดประจำเมือง ที่ดูไฮโซ

มีคอเล็กชั่นหนังสือไทยด้วย มีหนังสือพี่คุ่นประมาณหกเจ็ดเล่ม ไม่รู้ใครเอามา

ไป Museum Of Art ที่ใหญ่มาก ไม่เท่าของลอนดอนแต่ก็ถือว่าใหญ่

มีงาน exhibition เป็น illustrate นิทานเด็กของสวี น่ารักมาก

อยู่ในนั้นประมาณสองชม. ออกมากินซูชิสุดเด็ด

ซูชิที่นี่อร่อยเพราะปลาสดดี พวกแซลม่อนไรงี้

เดินหนาวๆกลับบ้านกับคุส

แล้วพบว่าบัตรรถไฟรายเดือนที่ซื้อไว้ราคาสามร้อยกว่าโครนได้หายไป

ดราม่า

จบวัน

.

.

.

.

.

.

DAY03

วันนี้วันดีที่น่าจดจำ เพราะเป็นวันที่ทิมมี่มาเยือนจากแดน Lund

ก็ตื่นไปรับที่สถานี Central Station เดินหลงๆเล็กน้อย คนเยอะ

แล้วเราก็เจอกัน โอววววว ซาบซึ้ง (ทำไม)

ทิมมี่ตื่นตีสี่นั่งรถมาสามชม. แหนะ

แล้วเราก็นั่งฆ่าเวลากินข้าวเช้ากัน

วันนี้เป็นวันดีอีกวัน ที่ HDK มี Openday

ที่เปิดให้คนนอกเข้าไปเดินเล่นและถามโน่นนี่ได้

จริงๆก็เดินจนรู้หมดแล้ว แต่อันนี้ดีตรงที่ได้เข้าไปดูพวก workshop

แล้วก็ไปห้างที่ใหญ่ที่สุด เดินฆ่าเวลา

ตามด้วยตอนเย็นกลับไปงานสัมมนาที่โรงเรียน

เม่งเป็นภาษาสวีดิช ทิมมี่เลยหลับ

ส่วนจั๊กพยายามค้างตาแล้วเดาๆเอาว่าพูดไร

มีอันแนะนำคอร์สที่จะเรียน จริงๆที่นี่ดูไปในแนวโปรดักส์มากกว่า

เพราะเป็นโรงเรียน craft แต่กราฟฟิคเค้าก็รับไว้ดูเล่น

ครูชื่อยานเน่ เลยเข้าไปคุย

ครูน่ารักดี ยิ่งทำให้รู้สึกอยากเข้า แต่รับน้อยอะ รับแค่ 10 คน

กลับไปก็ว่าจะ dedicate ชีวิตให้การทำ port งดรับงาน

เสร็จก็ไปกินซูชิอีก เบื่อหนมปัง แต่คราวนี้เปลี่ยนเจ้า

ทีเด็ดคือไปเดินห้างเจอฝูงชนมากมาย ปรากฏว่ามี westlife มาแจกลายเซ็นต์!

เวสไลฟ์มาทำอะไรที่เมืองท่าเล็กๆแห่งนี้ก็ไม่ทราบได้

แต่ทำให้ทั้งดิชั้นและกรุ๊บปี้เก่าเกิดอาการตื่นเต้นกับเหตุนี้อย่างบอกไม่ถูก

นึกถึงสมัยม.3 วัยใสขึ้นมาทีเดียว

กลับไปหาคุสไปบ้านเพื่อนชาวเกาชื่อแอนนี่ นั่งเม๊าโน่นนี่

แล้วก็ไปงาน After Work ปาร์ตี้ที่โรงเรียน เป็นการยืนๆคุยๆกินเหล้ากันสวยๆ

มีฝูงชนเต้นบ้างเล็กน้อย เต้นตลกดี

กินๆ เมาๆ ง่วงๆ วันนี้รู้สึก Jetlack

กลับบ้านไปก็สลบ

.

.

.

แค่สามวันก็ยาวและ

ไปก่อน ต้องไปอ่านไอเอ้ลด้วย เดี๋ยวกลับไปสอบเลย

โย่วว

ด้วยรักจากสวีเดน

ลัลลา

=)

ณ.ดินแดนที่เรียกว่า

Gothenburg

อ่านว่าเย๊ดเธ่อบอย

เป็นเมืองที่มีทะเล อาหารทะเล

และคนมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศ

มี คุส และเพื่อนของคุส ชาวเกาหลีไต้หวันจีนและไทย

มีคริสเตียนที่เจาะหูใหญ่ๆ และยานเน่ที่ใจดีๆ

มี ฟินนี่ และคุณลุงคุณป้า

มีเมือง Lund อยู่ใกล้ๆ ห่างไป 3 ชม.

มีเพื่อนทิมอยู่ในเมือง Lund

มีมหาลัยที่จั๊กอยากเรียน กับโปรแกรมที่อยากจะเข้า

มีความหนาวติดลบจนหน้าชา

มีเคบับไก่อร่อยๆราคาสามสิบโครน (คูณห้า) เป็นสิ่งที่ถูกสุดแล้ว

มีอาหารอื่นๆที่แพงมากๆ เช่นน้ำขวดละร้อย แซนด์วิชอันละสองร้อย (บาท)

มีตั๋วรถไฟรายเดือนมูลค่าสามร้อยห้าสิบโครนที่หายไปของจั๊ก

มีมิวเซียมออฟอาร์ทที่น่ารักดี

มีรถราง (Tram) สีฟ้า

มีผู้คนที่ AMAZINGLY ADORABLELY พูดอังกฤษได้

ต้องเขียนตัวใหญ่และใช้ศัพท์ใหม่เพราะมันอะเมซิ่งมาก

แม้แต่คนเมาข้างทางยังคุยอังกฤษกับดิชั้นด้วยสำเนียง smooth สูงสุด

และทุกคน willing to speak English แม้ภาษาแม่จะคือสวีดิช

มี เด็กเยอะมากยั้วเยี้ย

ในขณะเดียวกันก็มีแดดอยู่ห้าชม. ต่อวัน

เวลามีแดดก็ยืนอาบแดด มีความสุข

มีราเมงเกาหลีห่อละสิบโครน กินกับชีสแผ่น อร่อยมาก

มีคุสกำลังนอนป่วยเพราะกินของบูดแต่ก็ยังอยากขยับๆสามเหลี่ยมในLayoutต่อไป

มีจั๊กที่ไปเดินเล่น นอนอ่านไอเอ้ว เจอผู้คน คิดโน่นคิดนี่

มีซาวน่าของบ้านลุงป้าที่ดูแลจั๊กและทิมดีอย่างกะลูก

มีเหล้าร้อนๆชื่อว่า เคริ๊ก ไว้อุ่นกินตอนคริสมาส ใส่ถั่วและลูกเกด

มีจินเจอร์คุกกี้รูปหัวใจ

มีไฟคริสมาสอยู่ทั่วไป

มีโยเกิร์ดยี่ห้อ Yoggi อร่อยดี

มีชีสทอดใส่พริกหยวกของเบอร์เกอร์คิง

มีความเหงาที่ปะทะรุนแรง

มีความมืดและพระจันทร์ดวงใหญ่

มีช่วงเวลาหนึ่งวันที่ยาวนาน

มีความเงียบสีเทา

มีเสื้อผ้าสีดำ และเสื้อคุสลายทาง

มีคำขอบคุณที่พูดว่า แต๊ก

ถ้าขอบคุณมากก็ แต๊กสุมิ๊เก๋

มีแมวประหลาดที่เมื่อคืนฝันว่ามาเหยียบจั๊กอยู่

มีห้างชื่อนอร์ดสตาน

มีร้านของเก่าที่ยังไม่ได้ไปแต่พรุ่งนี้จะไป

มีไอเกียออริจินอล

มีสวนสนุกที่ใหญ่ที่สุดในสแกนแล้วเหรอแต่เล็กกว่าดรีมเวิร์ดนะ

มีความสงบ และสุข

มีจั๊กอยู่ด้วย แฮ่

=)

รัก และคิดถึง

จะรีบกลับไปนะ

หลังจากที่ไปดู 2012 มา เพราะฮู่อยากดู

ก็ลองนั่งคิดเล่นๆว่า

ถ้าอีก 2 ปี จั๊กและมนุษยชาติต้องตายลง

นี่มันอีกไม่นานเท่านั้นเ้องนะ

มีอะไรอีกตั้งเยอะ ที่ยังไม่ได้ทำ

แล้วเรื่้องบางอย่างที่หมกมุ่นอยู่ทุกวันนี้ ก็ไร้สติไปเลยว่า ทำไปเพื๊อ

ถ้าโลกแตกก็ไม่มีใครสนใจหรอกว่าบริษัทจะเป็นยังไง มีลูกหนี้มั้ย

หรือเราดีแค่ไหนที่ทำงานมูลค่าหลักล้านแต่ได้เงินหลักพัน

คือมันก็คงไม่มีใครมาสนใจหรือซาบซึ้งในพระคุณดิชั้นมากมาย

แล้วถ้าชั้นมันแต่หมกมุ่นจนพลาดสิ่งสำคัญๆอื่นๆในชีวิตไป

จะโทษใครก็ไม่มีใครรับหรอก ก็เรื่องของแก

แต่อย่างไรก็ดีมันก็เป็นหน้าที่รับผิดชอบ ที่ผูกขึ้นมาแล้วก็ต้องแก้

ใครไม่แก้จั๊กแก้แล้วกัน เพราะมันคือชีวิตจั๊ก ที่จะทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

จะไม่มานั่งคิดสงสัยอีกต่อไปแล้ว

ใช้พลังงานทุ่มเทให้มันจบเร็วที่สุด

ผ่านไปstageต่อไปของชีวิตเร็วที่สุด

นี่ผ่านมา 3 เดือน ก็ประมาณ 90%

ตั้งใจว่าจะให้มันเสร็จภายใน 2 อาทิตย์นี้ให้ได้

แล้วระหว่างนั้น ก็ไปทำอะไรต่อมิอะไรที่บอกว่าจะทำ แต่ไม่ได้ทำมากมาย

พาทั้งบ้านไปเที่ยวกันที่ไหนซักแห่ง

ทำกับข้าวให้มู่กินอีก

ทำกราฟฟิคตามใจตัวเองที่ตัวเองภูมิใจ

เขียนหนังสือซักเล่ม

ไปในที่ๆอยากไป กับผู้คนที่อยากเจอ

วันก่อนนู๊นๆพี่โจถามจั๊กว่า ของที่แพงที่สุดในชีวิตคืออะไร

สิ่งแรกที่เห็นคือป๊ากับมู่

แล้วเค้าก็ถามอีกว่ารองลงมาคืออะไร ถ้าไม่ใช่คน มีอย่างอื่นมั้ย

ก็นึกไม่ออกเลย คิดนานมาก

ถ้าถามว่าของแพง หรือของมีค่าคืออะไร มีเยอะเลย

แต่ของที่แพงที่สุด มีัค่าที่สุดเนี่ยมันมีอย่างเดียว

จริงๆสิ่งมีค่าของจั๊กคือคนที่จั๊กรักนี่แหละ

ไม่ใช่การหาเงินได้มากๆ เยอะๆ ยาวๆ

ไม่ใช่บริษัท ไม่ใช่ Macbook Pro

ไม่ใช่ความสำเร็จโน่นนี่

หรือการได้พิสูจน์ตัวเองว่าเป็นคนดีหรือเ้ท่

จริงๆชีวิตอาจจะมีแค่นี้ก็ได้

แค่ที่นึกได้หน่ะ

จัดการสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้สำเร็จ

ทำทุกอย่างที่คิดว่าถ้าพรุ่งนี้ไม่มาถึง

แล้วเราก็จะหลับตาอย่างสงบได้

แล้วระหว่างนี้ก็ใช้ชีวิตให้คุ้มค่านะ คุณจั๊ก

2012 เค้าบอกมา

หนังเวอร์ดี แต่ก็หนุกนะ

ลองไปดูๆ

รักเสมอไม่ว่าปี 2012 จะเป็นยังไง

keep on going

=)

love you

รูปนานแล้วนะ

แต่จำได้ว่าสัญญาว่าจะเอามาลงให้ดู ยังไม่ได้ลงเ้ลย

เป็นหนึ่งใน Trip ที่แฮ้บปี้ที่้สุด

เพราะมีเพื่อนๆด้วยหละ

ตอนแรกไม่ชอบลอนดอน

ตอนนี้รักแล้ว

=)

ถ่ายมาเยอะประมาณ 6 ม้วนได้

เอ้อเดี๋ยวนี้ไม่เอารูปลง flickr แล้วนะเพราะมันเต็ม

facebook เลยกลายเป็น photo storage แทน 555

คิดถึงเนอะ

ลอนล่อน

ขอบคุณเจ้าบ้านทุกคน

แฮ้บปี้มากเลย

=)

รักนะ

สู้ต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

until I get to my dream.

hope you get to yours too.

นอนหล่า

ง่วงแต่หัวยังแล่น

ช่วงนี้สิวเยอะ สงสัยเครียดฝังใน

พยายามหาทางแก้นาๆประการอยู่

นอกจากการการกินยาทายาหาหมอแล้ว

มีคอนเสปต์อะไรอีกมั้ยที่จั๊กควรทราบอะคะ

รู้สึกเหมือนฮอร์โมนตีกลับ

เมื่อวานเหวี่ยงใส่นพด้วย

โกรธๆๆๆ โวยวายๆๆ

สาวๆช่วงคบกันใหม่ๆเป็นบ่อยอาการยังงี้

แก่แล้วไม่ค่อยเป็น (ปะ? ถามนพ)

แฟนก็ดีเนอะใจเย็นดี

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงโดนโว้ยยยกลับละก็เอาโทรศัพท์เขวี้ยง

มากไปก็ไม่ขนาดนั้น

แต่เมื่อวานหู้ดูมีสติดี น่าเชิดชูให้เป็นแฟนดีเด่นแห่งชาติ

สามารถปลอบคนบ้าให้ claim down ลงได้ในเวลาอันสั้น

แล้วก็ทำให้ขำได้ด้วยตอนจบ

skill พัฒนาอย่างเห็นได้ชัด

สุดท้ายหายได้เพราะมันยอมให้ชั้นเป็นนางเอก 555

อันนี้คือ sample conversation

จดไว้เพราะใช้ได้ผลนะ

(หลังจากการถกเถียงกันมาร่วมชม.)

// เออ ใช่สิชั้นมันตัวร้ายตลอด ทำอะไรเธอก็เป็นคนดี
เราบ่นไรหน่อยเราก็เลวใช่มั้ย!!

ไม่หรอก… ไม่ใช่ยังงั้น แค่เราไม่เข้าใจเอง

// เออ เธอไม่อยากเข้าใจหรอก เพราะเธอจะได้ไม่ต้่องทำอะไรไงเล่า!

ไม่ใช่นะ ก็บางทีมัน abstract เกินไป ที่เบวพูดอะ

// เธอเม่งก็ทำตัวเป็นคนดีอยู่ได้อะไรนักหนาวะ
เหมือนชั้นเป็นบ้า เป็นคนเลวร้ายอยู่คนเดียวฮือๆๆๆ

//เบวไม่บ้าหรอก …

ฮืออออ โฮฮฮฮ ฮือออ (ไร้สติ)

// …

พูดไรมั่งเซ่ เป็นใบ้หรือไง ทำไมเธอไม่เคยทำอะไรเลยวะ!!
เวลาชั้นรู้สึกแย่ พูดให้รู้สึกดีไม่ได้หรือไง ฮืออ

// ก็เราไม่รู้ว่าพูดแล้วมันจะดีกว่าไม่พูดหรือเปล่าสิ..

ไอบ้า ไอโง่ ไอบ้า ฮือออ!!!!!! (ไร้สติเลเวลอัพ)

// …. โอ๋ๆ เราเป็นตัวร้ายก็ได้ บางทีเราก็ไม่ฟังเบวเองแหละ
ทำให้เบวเสียใจใช่มั้ย

… ฮืออ เออเซ่ะ!

// เป็นนางเอกใช่มั้ยนางเอกต้องไม่ร้องละนะ

ไม่ ฮืออออออออ

// เป็นคนดีต้องไม่โวยวายด้วยนะ ใช่มั้ย

…

// เป็นคนดีใช่ป่าว ใช่มะ ใช่มะ

…… งืออ ชั้นเป็นนางเอก

// โอ๋ เรามันแย่เอง เนาะๆๆ

….. อืม

// ขอโทษน้า

….. ไอโง่

// ไม่โง่นะ โง่จะปลอบเบวได้เหรอ

โง่!!

โอเค จบลงประมาณนี้

จำ detailได้ไม่หมดเพราะบ้าอยู่แต่มันก็เทือกนี้แหละ

เออบางทีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้หญิง (หรือที่เรียกว่าจั๊ก)

ก็มีโหมดโลจิกไม่ทำงาน

เธอยอมเป็นคนผิดใช่มั้ยอ่ะพอใจและกุหายก็ได้

อะไรประมาณนั้นอะนะ

แล้วถึงจะรู้ว่าแกล้งพูดก็ชอบอยู่ดี ฮ่าๆๆๆ

เพราะอย่างน้อยก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายพยายามที่จะทำให้เรารู้สึกดี

มากกว่าจะเอาชนะ ก็โอละ หายละ ก็ได้

หลังสถานการณ์สงบลงก็เช็คกับนพดูว่า

ขอโทษนะที่ด่าเธอ โกรธมั้ย

// ไม่หรอก ชิน

อ่ะเหรออออออออออออ ยะ

// อีกอย่างเพราะเบวก็ไม่ได้ด่าอะไรเรามากมาย อย่างมากก็ อืมม

บ้า! โง่! ไม่แมน! ห่วย! …

// เออ นั่นแหละ จะด่าว่าอย่างอื่นก็ไม่มีใช่ปะหละ
เพราะเราก็ไม่เคยทำอะไรไม่ดี 555 ก็ด่าได้แค่เนี้ย

(ชิ มันคิดว่ามันหล่อ) เม่ง ตอนนี้เธอเป็นยังงี้
แล้วแก่ไปเธอจะยอมชั้นยังงี้ป่าววะ

//(นิ่งสา่มวิ) เหมือนเดิมแหละ

ไม่ใช่ชั้นโวยวายแล้วเธอเดินมาตบ รำคาญ! ไรงี้นะ

//ไม่หรอกกก

…. อืม

//แต่ถ้าเผลออาจจะจับหักแขน ฮ่าๆๆๆ

เลวว มาก เธอเรียนพวกนี้มาทำร้ายผู้หญิงหรอวะ

// หมายถึงถ้าเผลอไง อาจจะจับๆไปแล้ว กร๊อบ อ๊ากก

….

// ฮ่าๆๆๆ (ยังสะใจไรไม่รู้อยู่)

โอเค เอาเป็นว่าอนาคตไม่แน่นอน

วันนี้นพย้วย แต่อนาคตก็อาจโดนหักแขนได้

ดังนั้นดิชั้นเลยตั้งปณิธานไว้ว่า จะพยายามระวังปากให้มากขึ้น

หรือถ้ามันสุดวิสัยจริงๆ ก็จะรีบหายบ้าให้ไวๆ

ยังไงก็ช่วยปลอบด้วยละกันนะฮู่นะ

จริงๆคนเราก็คงไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่า

การที่มีคน(ยัง)อยู่กับเราเวลาเราเป็นบ้าก็ได้มั้ง

แค่นี้ก็น่าจะพอ

…

แต่ถ้าซื้อลอร่าให้ด้วยก็ดีนะ อันเก่าหมดละ ฮ่าๆๆๆ

ไร้สติ

ตั้งแต่มี bejuk นพค่อนข้าง low profile

อ่อ สงสัยเพราะเป็นช่วงที่เลิกกันอยู่ (ตอนโน้นน)

จำได้ว่า blog อันเก่าๆเขียนเรื่องนพ ทุกวัน! หลอนมาก

อ่านเองขนลุกเอง

ตอนนี้หมดโปรโมชั่นและ จบและเธอ

ก็เลยนานๆมาที

แต่ก็รักเหมือนเดิมนะ

มั้ง

นะ

หน่า

จั๊กโก้รักคนอ่านด้วยนะ

ขอให้เป็นบ้าอย่างมีสันติ

=D

จริงๆก็ไม่เชิงไม่ถูกไม่ควร

แค่ทำงานแล้วเบื่อเลยหนีความจริงมาพร่ำเพ้อโน่นนี่ ฮ่าๆๆ

มีข่าวอัพเดทว่าน้องเอชพี (โน้ตบุ๊คที่ใช้มาร่วมสี่ปี)

ได้เกิดอาการพิการเพิ่มเติม นอกเหนือจาก

ซีดีพัง (เพราะทำตกครั้งที่หนึ่ง ตอนยืนอยู่แล้วหลุดมือ)

จอหัก (เพราะทำตกครั้งที่สอง ตอนขาเก้าอี้พันสายไฟแล้วลากคอมลงมา)

แบตพัง (แม้จะซื้อแบตปลอมมาเปลี่ยนแล้วก็ตามที)

อะแด๊บเตอร์เสื่อมสภาพ (แต่ซื้อมาใหม่แล้วก็ไม่มีปัญหา)

ที่เอานิ้วจิ้มๆ เรียกว่าไร อันนั้นก็กระตุก ต้องล๊อคไว้ตลอด

คราวนี้ถึงตาของจอบ้าง จอดับ มืดสนิท

(แต่พอเอาจอมอนิเตอร์อื่นมาเสียบก็ไม่มีปัญหา เครื่องยังเดินปกติ)

.

.

.

.

ค่อยๆตายไปทีละส่วนนะ

แต่หัวใจยังทำงานได้ดี หมายถึงพวกเมนบอร์ดอะไรต่างๆ

เหมือนอายะจังในเรื่อง 1 liter of tears

ปวดใจหวะ ทรมานมั้ยลูก

entry นี้ ขอ dedicate ให้เธอ

.

.

.

เพราะใช้มาไม่เคยมีปัญหาเลย

ไม่เคยทรยศกัน ข้อมูลอยู่ดีกินดี

ถึงจะใช้วันละเป็นสิบๆชม.ก็ไม่มีบ่นมีว่า

เอา handy drive คนโน้นคนนี้มาต่อ

ก็ไม่เคยมีไวรัสไหนทำอะไรเธอได้

ตอนตกครั้งที่สอง จริงๆน่้าจะตายไปแล้ว เพราะตกแรงมาก

แต่มันก็ยังอยู่ (แค่จอหัก)

บางเวลาที่ต้องไลท์แผ่น ซีดีก็ดันใช้ได้ขึ้นมาก็มี

อึดมาก รักมาก ตัวนี้

รู้สึกว่าเอชพีก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีของชั้นเสมอ

แม้ว่าจะใช้งานมันอย่างทรหดสิ้นดีก็ตาม

.

.

.

คำถามคือ

เธอป่วยถึงขั้นนี้แล้วชั้นยังควรใช้งานเธอต่อไปอีกหรือ

หรือถึงเวลาแล้วที่จะต้องหาตัวตายตัวแทน

เช่น Macbook Pro 15 นิ้วรุ่นใหม่ล่าสุด (เป็นต้น)

หรือทนใช้เธอต่อไปจนหัวใจเธอหยุดเต้น

ให้เธอได้ทำประโยชน์จนวินาทีสุดท้าย

หรือพาไปหาหมอเพื่อต่ออายุ แม้ว่าจะความหวังรัิบหรี่

และค่าซ่อมจอน่าจะแพง ประกันชีวิตก็หมดไปนานแล้ว

ตอนนี้ดิชั้นสับสนไปหมด

ตอบชั้นที เอชพี สิ่งใดหรือที่เธอต้องการ

.

.

.

แต่ยังไงก็ได้อย่าเป็นอะไรไปตอนนี้นะ

ไม่งั้นดิชั้นได้มีตายตามเธอไปแน่นอน

ชีวิตชั้นอยู่ในฮาร์ท(ไดร์ฟ)ของเธอ

บัญชี ลูกหนี้ เจ้าหนี้ อาร์ทเวิร์ค เอกสารสำคัญต่างๆนาๆ

ไม่รวมถึงรูปถ่ายทั้งหลายแหล่ที่เอาลงไว้

พอร์ทด้วย

.

.

.

ไม่นึกเลยว่าเราจะผูกพันกันขนาดนี้

รักนะ ตัวมัน(glossy)

ขอบคุณที่ดูแลกันตลอดมา

ตัดสินใจละ งานเสร็จปุ๊บจะพาไปหาหมอ

เอาใจช่วยเอชพีด้วย

ขอบพระคุณที่อ่านกันจนจบ

แม้ว่าจะเป็นการพร่้ะบ่นเพื่อหนีความจริงอย่างไร้่ประเด็นก็ตาม

.

.

.

.

จุ๊บ

.

.

.

.

เอารูปมาให้ดูดีกว่าา

ชอบเวลาเอาฟิล์มไปล้างจะเจอพวกรูปเก่าๆที่ติดมากะหัวฟิล์ม

หมายถึงว่าใช้ไม่หวดเลยทิ้งไว้นานมากกว่าจะได้ล้าง

เจอรูปทิ้งทวนตอนไปญี่ปุ่น

คิดถึงไข่ลวกมากมาย

.

.

Lost from Tokyo

ยูน ซิ้ม เอก

ดีเคเอ็นวาย

ไอติม

อันนี้ให้แอม

ร้านข้างทาง

ความพยายามในการตั้งเวลาถ่ายรูป

เสียไปสาม

.

.

.

ไปและ ทำฉลากน้ำมันต่อ

ขอให้เสร็จอย่างสวยงาม

รบกวนเอาใจช่วยทางนี้ด้วยเช่นกัน

.

.

ขอให้มีความสุขในหน้าหนาวที่ยังไม่หนาวเท่าไหร่

รักนะฮะั

เย่