บันทึกเล็กๆน้อยๆ

ง่วงแต่หัวยังแล่น
ช่วงนี้สิวเยอะ สงสัยเครียดฝังใน
พยายามหาทางแก้นาๆประการอยู่
นอกจากการการกินยาทายาหาหมอแล้ว
มีคอนเสปต์อะไรอีกมั้ยที่จั๊กควรทราบอะคะ
รู้สึกเหมือนฮอร์โมนตีกลับ
 
 
เมื่อวานเหวี่ยงใส่นพด้วย
โกรธๆๆๆ โวยวายๆๆ
สาวๆช่วงคบกันใหม่ๆเป็นบ่อยอาการยังงี้
แก่แล้วไม่ค่อยเป็น (ปะ? ถามนพ)
แฟนก็ดีเนอะใจเย็นดี
ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงโดนโว้ยยยกลับละก็เอาโทรศัพท์เขวี้ยง
มากไปก็ไม่ขนาดนั้น
แต่เมื่อวานหู้ดูมีสติดี น่าเชิดชูให้เป็นแฟนดีเด่นแห่งชาติ
สามารถปลอบคนบ้าให้ claim down ลงได้ในเวลาอันสั้น
แล้วก็ทำให้ขำได้ด้วยตอนจบ
skill พัฒนาอย่างเห็นได้ชัด
 
 
สุดท้ายหายได้เพราะมันยอมให้ชั้นเป็นนางเอก 555
อันนี้คือ sample conversation
จดไว้เพราะใช้ได้ผลนะ
 
 
(หลังจากการถกเถียงกันมาร่วมชม.)
// เออ ใช่สิชั้นมันตัวร้ายตลอด ทำอะไรเธอก็เป็นคนดี
เราบ่นไรหน่อยเราก็เลวใช่มั้ย!!
ไม่หรอก… ไม่ใช่ยังงั้น แค่เราไม่เข้าใจเอง
// เออ เธอไม่อยากเข้าใจหรอก เพราะเธอจะได้ไม่ต้่องทำอะไรไงเล่า!
ไม่ใช่นะ ก็บางทีมัน abstract เกินไป ที่เบวพูดอะ
// เธอเม่งก็ทำตัวเป็นคนดีอยู่ได้อะไรนักหนาวะ
เหมือนชั้นเป็นบ้า เป็นคนเลวร้ายอยู่คนเดียวฮือๆๆๆ
//เบวไม่บ้าหรอก …
ฮืออออ โฮฮฮฮ ฮือออ (ไร้สติ)
// …
พูดไรมั่งเซ่ เป็นใบ้หรือไง ทำไมเธอไม่เคยทำอะไรเลยวะ!!
เวลาชั้นรู้สึกแย่ พูดให้รู้สึกดีไม่ได้หรือไง ฮืออ
// ก็เราไม่รู้ว่าพูดแล้วมันจะดีกว่าไม่พูดหรือเปล่าสิ..
ไอบ้า ไอโง่ ไอบ้า ฮือออ!!!!!! (ไร้สติเลเวลอัพ)
// …. โอ๋ๆ เราเป็นตัวร้ายก็ได้ บางทีเราก็ไม่ฟังเบวเองแหละ
ทำให้เบวเสียใจใช่มั้ย
… ฮืออ เออเซ่ะ!
// เป็นนางเอกใช่มั้ยนางเอกต้องไม่ร้องละนะ
ไม่ ฮืออออออออ
// เป็นคนดีต้องไม่โวยวายด้วยนะ ใช่มั้ย
…
// เป็นคนดีใช่ป่าว ใช่มะ ใช่มะ
…… งืออ [...]

วันดีดีอีกวันหนึ่งในหน้าหนาว 2009

คือว่าช่วงนี้งานเยอะมาก
เออ ก็บ่นเยอะตลอดอะ แต่ช่วงนี้เป็นช่วงพี๊คเก็บงานก่อนปิดบริษัท
และในขณะเดียวกันก็ต้องรับจ๊อบเลี้ยงดูตัวเอง
แล้วก็เรียนภาษาเตรียมสอบ
แล้วก็ทำ port
แล้วก็แพลนเรื่องเที่ยวด้วย
วันก่อนก็เลยนอยๆไปใน blog ที่ใส่ password ไว้
เพราะไม่อยากจะบ่นออกอากาศ
.
.
.
ก่อนนอนหยิบหนังสือที่อ่านไม่จบมานอนอ่านแก้เซ็ง
อ่าน The Power of Now

จำไม่ได้ว่าอ่านถึงไหนและ แต่คั่นไว้
แปลกมากว่าพอมาอ่านต่อก็รู้เรื่อง คนเขียนเม่งเก่งจริง
แล้วก็พอจะทำให้จับประเด็นปัญหาชีวิตได้ว่า ดิชั้นเนี่ย
ขี้กังวลมากไป ในเรื่องที่ผ่านไปแล้ว แล้วก็ในเรื่องที่ยังไม่เกิด
แบบแว่
ทำไมมันเป็นแบบนี้
แล้วต่อไปจะเป็นยังไง
จะได้ตังมั้ย
เมื่อไหร่กุจะสำเร็จ
อย่างไร อะไร ยังไง
ซึ่งทั้งหมดเป็นสิ่งที่ไม่ใช่เรื่องของวันนี้ ตอนนี้ ทั้งนั้น
เดอะพาวเว่อออฟนาวบอกว่า
การใช้ชีวิตมีแค่ตอนนี้ วินาทีนี้
นอกนั้นคือมายาภาพ
อ่ะ ดูหรูหรามีแนวคิด
พออ่านก็เริ่มได้สตินิดนึง
ก็เลยพยายามโฟกัสแค่ว่า ตอนนี้เรากำลังทำอะไร
.
.
ก่อนนอนก็บอกตัวเองว่า พรุ่งนี้ตื่นเช้านะ
อ่ะ ก็ตื่นเช้าได้ (แม้จะแอบหลับต่อนิดนึง)
อาบน้ำแต่้งตัว
เปิดหน้าต่างให้ลมเข้ามา ละก็กินข้าว
แล้วก็ทำงานตามตาราง ส่งเมว
ออกไปเดทกะคุณ มิรุนินา ทำโปรเจค ลับ ข้ามจังหวัด
แล้วก็โทรไปทวงเงินแบบสวยๆ อ้ะ ได้เรื่อง
แล้วก็เม๊ากับเพื่อนบอย ไอบีดีซี เรื่องอนาคตก้าวหน้า ปวงประชาร่ำรวย
กลับบ้านทำงาน ส่งเมลล์ ง้อป๊า (เมื่อวานงอนกัน) ป๊าก็หาย
ดูทีวี
ชิลล์!
.
.
.
.
เออก็ประมาณนี้แหละ
สบายใจดีฮ่ะ
อาจเป็นเพราะเวลาเข้าหน้าหนาวจะอารมณ์ดีด้วย
วันนี้บอกแอมว่า เป็นฟรีแลนซ์ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ
อะไรๆมันกว้างมากเลย
เป็นช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต ที่จะจัดการตัวเองให้ทำอะไรเพื่อตัวเอง
ไม่ต้องทำอะไรให้ใคร เพื่อใคร ตามใคร
ดูซิว่าจะทำอะไรได้มากแค่ไหนเนอะ
เอ้อ ปีหน้าจั๊กจะไปเรียนต่อละนะ
ช่วงนี้อยู่ในซีซั่นทำพอร์ต เตรียมเรื่องยื่น
อวยพรกันด้วยนะฮะ
ยังไม่รู้จะไปไหน แต่จะไปในที่ๆรอจั๊กโก้อยู่นะคะ
แล้วเจอกัน ตอนนี้ก็จะตั้งใจพัฒนาตัวเองให้เหมาะสมกับเธอนะ
ดินแดน แสนดี สุดเท่ จุดจุดจุด
=)
.
.
.
ด้วยรัก จาก จั๊กๆ
ดูแลตัวเองด้วย
นั่งดูหนังพี่เคนไร้สาระมากมาย [...]

Protected: เรื่อง Dark ใจในวันจันทร์เต็มดวง

There is no excerpt because this is a protected post.

ท่องเที่ยว ปะปาย

พักผ่อน ปะปาย
จิบกาแฟ ปะปาย
ซ้อนจักรยานชาวบ้าน เพราะขี่ไม่เป็น ปะปาย
รับลมหนาวนิดๆ ปะปาย
เดินเล่นสูดอากาศบนที่สูง ปะปาย
เขียนโปสการ์ดอินเทรนด์ ปะปาย
 
ไม่มีอะไรเปรียวได้ที่พักฟรีที่ปาย2คืน ด้วยผลบุญจากเสด็จพ่อเปรีัยว
เลยไปด้วย
ลัลลา
 
วันเสาร์กลับนะ
=)
 
 
ปั่นงานมา 3 วัน 2 คืน
เมื่อยแขนนิดนึงแต่ก็ชิวๆ
ไม่รู้ว่ากินยาแก้อักสบผสมกับกาแฟแล้วจะกลายเป็นยาบ้ารึเปล่า
สบายใจดีเวลาเห็นอะไรค่อยๆเสร็จไปทีละเปลาะ
 
เออโปรดสังเกตว่าช่วงเวลาก่อนไปเที่ยวจะมี productivity สูงสุด
ปั่นมาก เพราะว่าจะำได้ไปเที่ยวแบบไม่มีบ่วง
พอกลับมาก็สูงสุดอีก
เพราะร่าเริงกลับมา รักลูกค้าเป็นพิเศษ ลูกค้าเรื่องมากก็น่าเอ็นดู
มามะๆ เดี๋ยวทำให้ จัดให้ๆ
 
จากสมการแปลได้ว่า ถ้าเริ่มรำคาญลูกค้าเมื่อไหร่ให้หนีออกนอกกทม.
ก็เมคเซนส์นะ
ยังงี้ต้อง ปะ ปายยย
 
 
 
>3<
รักนะทุกฝ่าย
สุขสันต์วันเข้าหน้าหนาวแห่งชาติ
และลูกค้าคือคนสำคัญของเราค่ะ
 
จั๊กกิ

Soon to become

 
เมื่อคืนตอนอาบน้ำคิดอะไรได้อย่าง
เป็นคำตอบของคำถามที่คิดมานานๆมาก
เป็นคำถามกำกวมที่เกี่ยวข้องกับว่า ชั้นเกิดมาเพื่อเป็นอะไร
เลยอยากเล่าให้ฟัง
——————————————————————————–
 
ที่มาของคำถาม
 
พอปิด TMi แล้วก็มีอิสระในการคิดขึ้นมาก
เพราะมันไม่มีอะไรติดค้างเป็นทางเดี่ยวๆที่ต้องไป
มันมีแต่อะไรกว้างๆที่ไม่มีเส้นเลยด้วยซ้ำ
 
ก็นั่งคิดว่า จั๊กเนี่ย เป็นคนที่ชอบคิดชอบเขียนชอบวาด
มีความสุขที่ได้ถ่ายรูปเดินเล่นท่องเที่ยวสังเกตุและคิดโน่นนี่
แต่ถ้าถามว่ามีอะไรพี๊ค/โดดเด่นบ้าง ก็ เอ่อ ไม่รู้สิ
 
เรื่องวาดรูป ดรออิ้งได้เอลบ แต่ก็มีคนเก่งกว่า
เช่นติ่งและพี่บอม และพิด และทุกคนในทัศนะ
 
วาดการ์ตูน ชอบก็จริงแต่เลิกวาดไปนานแล้ว
 
ถ่ายรูป ชอบนะ แต่ก็มีคนคูลๆ เต็มฟลิกและมัลติพลายไปหมด
แล้วก็คนใกล้ตัวเช่น หยก อ๋อง คุส ที่เห็นแล้วก็ เออ สวยหวะ ถ่ายได้ไง
 
ขีดๆเขียนๆสนุกก็จริงแต่ไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอัน
มีคนที่อายุใกล้ๆกันเช่น นิ้วกลม ใบพัด ที่เขียนได้ดี ฉลาด ขยัน จนทำเงินได้
หรือไม่ก็มีคนเยอะแยะที่เขียน blog ให้อ่านฟรีแล้วก็สนุกมากๆ ก็มีอยู่เยอะแยะ
 
กราฟฟิค ก็ดีกว่าตอนเรียนเยอะเพราะตอนเรียนเบ้
เป็นอะไรที่คิดว่าทำได้ไปเรื่อยๆ
แต่ถามว่าพอใจมั้ย ก็ยังไม่มีงานไหนที่รักมากๆ
โลกนี้ยังมีคนแบบคุสที่ทำงานได้สวยเนี๊ยบ แล้วก็บอยที่ทำงานได้ทุกแบบล้ำลึก
แล้วก็คนโน้นคนนี้สุดเท่ที่กวาดรางวัลโน่นนี่
 
ทำกิจการ ก็ทำได้แล้วแหละ
(จากประสบการณ์นานาประการที่ผ่านมา)
แต่ก็เห็นได้ชัดว่า ไม่ได้ทำได้ดี ร่ำรวยแบบเถ้าแก่น้อย
หรือคนอื่นๆที่เค้า success กันมากมาย
 
ทำงานเพื่ออุดมการณ์ เพื่อชุมชน? ก็ยังไม่เคยมีอะไรมากไปกว่า
สังคมสงเคราะห์ที่โรงเรียน อดีตเซฟเดอะดู๊ด ความพยายามรีไซเคิ่ลกระดาษ
รับอุปการะเด็ก 1 คน แล้วก็บริจาคของปีละครั้ง แค่นี้
 
อ่ะ เหล่านี้เป็นความคิดที่ lead มาสู้คำถามที่ว่า
ถ้ามันโอๆ ปริ่มๆ ดีมั่งไม่ดีมั่ง
แล้วดิชั้นควรทำอะไรกับชีวิตเนี่ย ?
คนเราควรเกิดมาแล้วทำอะไรที่เข้าขั้นสุโค่ยยอดเยี่ยมยิ่งใหญ่ ได้ซักอย่างสิ
ทำไมคนอื่นเค้าทำได้แล้วเราทำไม่ได้หละ
แล้วสิ่งนั้นของจั๊กคืออะไรคะ ??
 
 
 
อ่ะ [...]

แวะมาโปรโมทบ้านเล็กบ้านน้อย

เหวิดเพรสเรามีเรื่องจะสารภาพแหละ
….
คือเรานอกใจเธอ
เอ๊ะ!!
ไม่ต้องตกใจไป
คือเราแอบใช้เวลาอยู่กับคนอื่นบ้าง
แอบเอารูปเริปไปอัพให้เค้าดูบ้างไรบ้าง
ชั้นไม่ผิดนะ
ก็เพราะเธอมันลิมิตพื้นที่อะ
แล่้วก็ แล้วก็ Flickr ก็ที่เต็มแล้วบังคับให้เค้าจ่ายตังด้วย
ไม่เอาหรอก ไม่หนุกเลยย
ก็เลยไม่ได้เอารูปมาแปะที่เธอเท่าไหร่
หลักๆชั้นก็ไปเล่น เฟซบุ๊ก
เออ เค้าฮอต เค้าน่าสนใจ เค้าเป็นกระแส
แต่เค้าก็ดีนะทำให้ชั้นได้เจอสังคมใหม่ ได้รียูเนี่ยนกับสังคมเก่าๆ
อืมม เค้าอัธยาศัยดี
แต่เธอก็น่ารัก แล้วก็ไม่ค่อยกวนใจชั้นเท่าเค้าอ่ะ
นั่นเอะอะๆก็โนติฟายเรียกร้องความสนใจตัลหลอด
ช่ายๆ บางทีก็เบื่อเหมือนกัน
ละก็ ละก็
ตอนนี้เริ่มมีอีกคนนึง
เค้าชื่อทวิตเต้ออ่ะ
ไม่ ไม่ใช่ทวิสเตอร์ นั่นมันน้ำส้ม
เขียนยังงี้ http://www.twitter.com/bejuk
อืม นั่นแหละ ถ้าเธอสังเกต ชั้นแอบเอาเค้ามาไว้ใกล้ๆบ้านเราด้วย
ขวาๆล่างอ่ะ
ก็จะได้อยู่ใกล้ชิดกันไง ไม่ใช่ว่ามาหยาม
น่าๆ น้องเค้าก็นิสัยดี พูดน้อย พูดทีก็ไม่กี่คำ
ให้เค้าอยู่ด้วยคน
อืมม
ละก็อีกเรื่อง
เออ ยังไม่หมด
แอบมีบ้านเล็กที่แวะไปหาเดือนละสองครั้ง
โหย ก็แค่วันที่ 8 กับวันที่ 22 ของเดือนเอง
คนนี้เค้าฉลาด ชอบสอนคน
ก็ไปช่วยเค้าสร้างความบันเทิงเล็กๆน้อยๆไรเงี้ย
เค้าก็สอนชั้นเรื่องเงินบ้างเรื่องเล่นหุ้นบ้าง
อืม พ่อเค้าก็นิสัยดี พี่นนท์ไงที่ชอบมาเยี่ยมบ้านเรา
ลูกสาวเค้าชื่อน้องเอิร์น
คนนี้ไม่มีอะไร เหมือนน้องเหมือนนุ่ง
ไม่เชื่อเข้าไปดูเลย
http://www.earnconcept.com
เดอะเจอนี่ทูเว้วหนะ
คุยอะไรกันมีสาระทั้งนั้น เชื่อสิ
น่านะ
แต่ก็ยังรักเธอที่สุดอยู่ดี
โอ๋ๆ
>3<
ก็เลยมาเล่าให้ฟังงายล่าาา
.
.
.
.
.
.
.
.
.
อย่าลืมแวะเยี่ยมชมนะคะ
จาก จั๊กกี้มีสาระ

หนีตามกาลิแอนนา

ก็แบบว่าเครียดๆ เคว้งๆ
ก็เลยแบบว่า
หนีเที่ยว
ฮ่า ฮ่า ฮ่า
 
เป็น 6 วันที่มีความสุขมากเลย
หัวเราะหลายหลายหลายรอบ
ยิ้มหลายหลายหลายรอบ
ซึ้งหลายหลายหลายรอบ
ปลื้มหลายหลายรอบ
ตื่นเต้นหลายหลายรอบรอบ
 
แล้วจะเอารูปมาให้ดูนะ
 
 
 
 
ไปเที่ยวกันเถอะ
ไปกับคนที่ทำให้จิตใจร่าเริง
ไปกินของอร่อยๆให้พุงลัลล๊า
ไปเดินดูที่สวยๆเพิ่มครีเอทิวิตี้
ไปสูดอากาศใหม่ๆให้ออกสิเจนกับสมองน้อยๆ
 
สุโค่ย
เหมือนได้เห็นว่าโลกนี้มันมีอะไรอีกเยอะที่รออยู่
มากกว่าแค่เรื่องวุ่นๆตรงหน้า
จิ๊บ จิ๊บ
 
 
 
 
 
กลับมาเอเนอจีเต็ม
พร้อมลุยแล้ว!
 
ดีจังที่ไป
=)
 
เย้เยๆๆ
 
รักนะๆ
จั๊กก้า

My July Diary 02 ตอน เชื่อฟังสเตฟานแล้วจะได้ดี

เมื่อวานดูหนังอะนะ
เรื่องอะไรไม่รู้ แต่นางเอกชอบทำพายมากๆ
แต่ว่าไปแต่งงานกับผู้ชายบ้าๆที่ขี้หึง
นางเอกก็อยากหนีไปเริ่มชีวิตใหม่ แต่นางเอกก็จน แล้วก็ไม่กล้าไปไหนทำอะไร
แล้วก็มีคุณลุงคนแก่คนนึงพูดว่า เนี่ย ชีวิตชั้นเลือกทางผิดๆมาหลายที หลายรอบ
ชีวิตคนเราเลือกใหม่ได้เสมอหละ ตราบใดที่ยังมีเวลา แต่ชั้นไม่มีเวลาแล้ว (เพราะมันแก่แล้ว)
เลือกชีวิตของเธอเลยสิ
 
 
ยังไงไม่รู้แต่รู้สึกมันพูดกับดิชั้นแน่นอน ลุงนั่น
 
 
ต่อเรื่องช่วงชีวิตหลังจากประกาศปิดบริษัท
เรื่องที่ต้องจัดการก็มาชวนให้ choke อยู่ทุกวัน
หมายถึงรู้สึกเหมือนโดนบีบคออะนะ ฮ่าๆ
แต่ที่น่าดีใจปนแปลกใจคือดิชั้นเองก็เข้าสู่โหมดรับได้แบบว่าก็จัดการไปเรื่อยๆ
หนังเริ่มเหนียวๆหนาๆ เป็นบาบ้าปาป้าแรงต้านทานสูง
 
คือยังไงก็รู้สึกว่า ช่วงก่อนที่จะตัดสินใจ มันเคยแย่กว่านี้
อันนี้ถึงจะมีผลที่ตามมาที่ต้องจัดการ แต่มันก็เป็น choice ที่ดีแล้ว
guts มันว่าอย่างนั้นนะ
 
 
2. เป็นช่วงเวลาแห่งการพัฒนาความทนต่อแรงเสียดทาน
เสียดทานจากเรื่อง
คนทำบัญชีลาออกกระทันหัน คนทวงเงิน คนเหนียวหนี้ คนที่รักหักเหลี่ยมโหด คนไม่พอทำเองไมไหว ฮ่าๆๆ
คนที่หน้าเนื้อแต่ใจคงไม่เสือแต่พอดูออกว่าไม่น่าจะดีเท่าไหร่ คนหัวเราะเยาะ คนเตรียมซ้ำ
คนสะใจ คนไร้ความรับผิดชอบ คนเอาเปรียบ คนไม่รู้อะไร คนโทษคนอื่น
คนไร้ความรับผิดชอบ(ซ้ำ) คนที่ห่วงประโยชน์ตัวเองเป็นที่หนึ่ง คนบ้า
เป็นต้นนะ
ซึ่งในช่วงที่สถานการณ์ชีวิตดิชั้นเป็นแบบนี้
จะยิ่งมองเห็นอะไรได้เยอะกว่าช่วงที่อยู่สบายๆ มากทีเดียว
 
แต่ในขณะที่มีแรงเสียดทาน ก็มีแรงอุ้มนุ่มนิ่มอยู่ด้วยจาก
 
คนที่ทวงหนี้แบบรักษาน้ำใจ คนที่ให้เงินเร็ว(กรี๊ด) คนที่น่าจะด่าเราแต่สอนเราแทน
คนเข้าใจ คนเห็นใจ คนช่วยเหลือ คนร่วมทุกข์ร่วมสุข คนให้คำแนะนำ
คนที่เอาเปรียบเราได้แต่ไม่ทำ คนรับผิดชอบ(อยากให้รางวัล) คนรับฟัง คนถามไถ่
คนเป็นห่วง คนที่ให้กำลังใจ คนให้ทางออก คนให้ทางเลือก  คนดูห่างๆอย่างห่วงๆ
คนที่ช่วยขำไปกับมัน คนที่เชื่อมั่น คนที่รักเรา
 
ซึ่งด้วยความที่แรงอุ้มมันมีสูง ประกอบกับหนังหน้าและตัวที่เหนียวและหนาขึ้น
ทำให้แรงเสียดทานจากด้านบนทำอะไรดิชั้นไม่ได้จริงๆแบบ unbelievably
 
 
 
 
แต่ แต่ แต่ แต่ด [...]

เขียนข้างล่างเสร็จก็มาเจอนี่

very inspiring and mind-opening.
.
.
I laughed out loud.
มันช่างเป็น talk เพื่อจั๊กในตอนนี้เวลานี้
.
.
.
ขอบคุณค่ะเท็ดดี้
ขอบคุณค่ะอลิซาเบธ
ขอบคุณค่ะพระเจ้า
=)
.
nothing is a co-incident, right?

อยู่ๆก็นึกขึ้นมาได้ว่า

ถ้าจริงๆแล้วดิชั้นควรจะเกิดมาเพื่อเป็นผู้กำกับหนัง
แต่มาเข้าใจว่าตัวเองคือกราฟฟิคดีไซน์เนอร์หละ
หรือว่าจริงๆแล้วกุเกิดมาเพื่อ
เป็นคุณหมอหมา
เจ้าของร้านกาแฟ
อัจฉริยะด้านปั้นหม้อ
เจ้าของอสังหาริมทรัพย์แถวสี่แยกปทุมวัน
ผู้คิดค้นสูตรน้ำซุปที่อร่อยที่สุดในโลก
ช่างภาพที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์
ดาราตลกซิทคอม
นักเขียนรางวัลโนเบลสาขามิตรภาพ
คุณครูในหมู่บ้านที่ห่างไกล
คุณแม่บ้านที่สามีรวยมากๆ
นักเขียนบทละครที่ดีที่สุดในประเทศ
แฟนของมิตร ชัยบัญชา
เจ้าของร้านเซเว่นแปดสิบสาขา
ผู้ผลิตเจลล้างมือยี่ห้อหมีแพนด้าที่ส่งขายออสเตรเลียปีละแปดแสนตัน
นักท่องเที่ยวที่ใช้ชีวิตเท่านั้นและไม่ซีเรียสกับเรื่องงาน
หรือว่าเป็นฮิบปี้
.
.
แต่คือว่าตอนนี้กุดันเข้าใจว่าตัวเองถนัดกราฟฟิคหน่ะ
ไม่กราฟฟิคก็อะไรวาดๆเขียนๆคุยๆ
จริงๆแล้วอาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่เลยก็ได้นะ
ลองอะไรใหม่ๆตอนนี้ยังทันมั้ย
ถ้าเจอตัวชั้นคนนั้นตอนก่อนอายุ 25 คงจะดีมากๆ
อยากทำ หรือเป็นอะไรที่ทำให้ตาเป็นประกายวิบๆทุกวัน
อะไรที่ทำแล้วรู้สึกมีคุณค่า และมีความสุข
ต้องมีสิ
ขอให้เจอนะ
.
.
โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร?
.
.
.
.
.
เป็นซีซั่นค้นหาตัวเองครั้งที่สองหน่ะ
จู่ๆก็คิดขึ้นมาเพราะว่าเหงามาก
อะไรบางอย่างกำลังจะหายไป
อะไรบางอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป
อะไรบางอย่างชั้นกำลังเดินเข้าไป
มันน่าตื่นเต้นแต่ก็น่ากลัวแล้วก็น่าสงสัยว่า
มันคืออะไร?
นั่นสิ
ขอให้สนุกก็แล้วกันนะ
=)
.
.
.
.
.
รักทุกคนเสมอ
ขอให้มี shiny eyes ทุกวัน
วิบๆๆๆ
.
.
.
จั๊กเองไม่ใช่ใคร