กลับมาจากดินแดนไข่ลวก

กลับมาจากแจแปนแล้ว (ตั้งกะสองอาทิตย์ก่อน)
ซาหนุกๆๆ
ดีใจได้เจอเพื่อนๆ
เจอมะหมก ซิ้ม ยูน และเอกซัง
เป็นการลัลล๊าเที่ยวไปตามทาง
กินๆๆ เดินๆๆ ช้อปๆๆ (นิดหน่อย) คลับบิ้งๆๆ
เป็นการพักผ่อนประจำปีที่ดีมากๆ
 
กลับมาปุ๊บงานเข้าตรึมเลย
ตกใจมาก อยู่ๆก็มีลูกค้าที่ไม่รู้จักโทรมา
ปกติไม่ค่อยมีเพราะไม่ได้โปรโมทไว้ที่ไหน
แล้วก็มีคนโน้นคนนี้ใจดีให้งานมา
แล้วคนนั้นคนนู้นที่เคยคุยๆไว้ก็มีแนวโน้มตกลง
และคนนั้นคนโน้นที่เสนองานให้พิช
 
ไม่รู้ว่าใครไปบนอะไรให้ไว้ แต่ดีใจปลาบปลื้มกันถ้วนหน้าน้ำตาไหล
ดีใจด้วยนะลูก มีคนอยากทำงานกะหนูเต็มเลย (หมายถึง TMi )
เหนื่อยนิดนึง แต่เป็นความเหนื่อยที่ดีมีสุข
ช่วงรอลุ้นงานนี่เป็นอะไรที่ตุบๆๆมาก ตื่นเต้น โดยเฉพาะอันที่อยากทำ
ขอให้ได้ๆๆๆ
 
อย่างวันเนี้ยอะมีอันนึงลูกค้าปฏิเสธ
เค้าโทรมาบอกว่า พี่เห็นว่าอีกเจ้าที่เสนอมาใกล้เคียงกับงานที่เราอยากได้มากกว่า
รู้สึกเหมือนอกหักเลย แบบว่า เหมือนได้ยินคำพูดว่า
ขอโทษนะ เราคงไปด้วยกันไม่ได้ อ้อ เพราะอีกคนเค้าเข้าใจชั้นมากกว่าเธอ..
อะไรยังเง้
T_T
นาทีต่อมาก็รู้สึก จุกๆ เฮิร์ทๆ
T_T
นาทีต่อมาก็คิดว่า ไม่เข้าใจๆ ให้ความหวังชั้นทำไม
T_T
นาทีต่อมาก็รู้สึกว่า โอเค ชั้นจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า เธอพลาดแล้วที่ไม่เลือกชั้น!
T_T
แล้ววินาทีต่อมาก็รู้สึกว่า โอเคถ้าถึงกุจะพิสูจน์ตัวเองทำงานดีมากดังเป็นซุปเปอร์สตาร์ ฟิลลิป สตาร์ก
เค้าก็อาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรก็เป็นได้
T_T
วินาทีต่อมารู้สึกโง่ๆ
T_T
วินาทีต่อมาก็ได้สติว่ามีงานอื่นรออีกเยอะแยะ รีบทำเซ่ เฮิ้ดทำไมวะ
…..
โอเค เหมือนอกหัก เหมือนอกหักจริงๆด้วย
มันแป้วๆ ป่อยๆ ปึ่งๆ วนไปวนมา
เป็นความรู้สึกที่อึดอัด และไม่เคยชินมากๆ
มีใครเคยเป็นยังงี้ป่าววะ กับงานนะ
มนุษย์เรานี่ก็บ้าบอได้โล่ห์จริงๆ
โดยเฉพาะดิชั้นเอง
 
 
 
เข้าเรื่องที่มีสติกันบ้าง
วันนี้พี่เต๊ามาเทรนให้ที่บริษัทเรื่อง Branding
พี่เต๊าคือแบรนด์คอนซัลแทนท์ผู้เป็นที่เคารพของดิชั้นและแอนน์อย่างยิ่ง
และเป็นผู้อยู่เบื้องหลังแบรนด์เลิศๆมากมายในย่านประเทศและทวีปนี้
ได้รู้จักกันเนื่องด้วยว่าที่ผ่านมาได้ขอคำแนะนำตอนที่จะไปนำเสนอ project แก่ลูกค้าองค์กรนึง
และได้รับคำสั่งสอนจากพี่เค้ามามากมาย
เลยขอให้พี่เต๊ามาช่วยเทรนให้ชาวทีเอ็มไอตาดำๆ
ได้ส่วนเสี้ยวของสิ่งที่พี่เค้ามีอยู่ไปใช้กับการทำงาน
 
 
พอฟังเสร็จ
อีกอย่างที่ได้ตระหนักนอกจากความรู้ที่เพิ่มเติมมาในหัวสมองแล้ว
ก็รู้สึกว่า ทุกอย่างมันก็เชื่อมกันหมดเป็นธรรมชาติ
เพราะพวกเราๆก็เริ่มจากทำกราฟฟิค ออกแบบอีโน่นอีนี่
ก่อนเริ่มทุกครั้งก็จะคุยกับลูกค้า คุยเยอะถามเยอะจนบางเจ้าอาจจะรำคาญ
แต่ก็เพราะรู้สึกว่า ถ้าเราไม่รู้จักเค้าเราจะไปทำงานให้เค้ายังไง
แล้วก็รีเสิร์ชๆ หาๆ คนรอบๆเค้า ว่า หน้าตาเป็นอะไรยังไง
แล้วก็ดูว่าเค้าเหมาะจะยืนตรงไหน หน้าตาเค้าควรเป็นยังไง แต่งตัวยังไง
แล้วถ้าเค้าหน้าตายังงี้แต่งตัวยังงี้ลูกค้าของเค้าจะต้องสนใจเค้าแน่ๆ
นี่คือระบบการทำงานปกติของชาวเรา [...]

น่ารักเนอะ

 

 
Did you see him last night?

ความฟุ้งซ่านกับความอยากของข้าพเจ้า

 
ช่วงนี้คิดเยอะ
เรื่อง…
เงิน
เป็นการคิดเยอะที่ไม่คูลเท่าไหร่
อันที่จริงตอนนี้เงินไม่ช็อตแล้ว พ้นสภาพนั้นมาได้พักนึง มีใช้ตามอัตภาพ
ไม่เดือดร้อน และไม่มีหนี้ (นอกจากที่ติดป๊าไว้ค่ามือถือใหม่)
 
แต่ความเครียดบังเกิดจาก
เวลาที่นึกถึงอะไรที่ต้องการ อยากซื้อนู่นซื้อนี่
รองเท้าๆ อยากได้ส้นแบนเดินสบายๆน่ารักๆ / คู่เก่าขาดหน่อยแต่ก็ยังใส่ได้นะ
ฟอเร๊เว่อทเวนตี้วัน /อยากได้แจ๊กเก็ตตัวนั้น ไม่แพงแต่ก็ไม่อยากซื้อ
เสื้อของเซนาด้า /ไม่ลด ซื้อไม่ได้
ชุดของดิษยา /ไม่ซื้อ ไม่ต้องคิด
ไอแม๊กรุ่นใหม่ตั้งสวยไว้ที่บ้าน
/เครื่องนี้ยังใช้ได้อยู่เลย ถึงจะตกพื้นมาแล้วสองทีซีดีใช้ไม่ได้
แบมบูๆ อยากซื้อมาเล่น /ใช้เมาส์ไปก่อนละกัน
กระดาษของกูซ และคิวคอนเซป เหมาโหลเอามาห่อสมุด
/แต่เม่งแผ่นละสองร้อย ถ้าตัดผิด แปะผิดหละ!! เกร็งอีก
อยากได้รถมินิ /ก็คิดได้ว่า คอนโดอีกที่ยังผ่อนไม่หมดอย่าเสร่อนะจั๊ก
อยากเรียนโร้ดไอแล่น (นอกจากจะเข้ายากแล้ว) /ค่าเรียนยังปีละล้านสี่ T_T
อยากซื้อบ้านๆๆ ให้ป๊ากับมู่ ในอีกไม่เกิน 4 ปีนี้
/กุต้องทำงานหนักกว่านี้อีกกี่ล้านเท่าเหนี่ยยยยยย
 
แล้วมันยังไงๆ ต้องทำไงๆ วะ
 
ในขนะเดียวกันดูอายุตัวเองที่เพิ่มขึ้น
กับป๊ากับมู่กับอนาคตที่ถ้าแต่งงานมีลูกมีนั่นมีนี่ต้องดูแล
…………………………………………………
 
เวลารู้สึกมันไม่พอ(ทั้งๆที่ก็พอ)เนี่ย
มันส่งผลให้ชีวิตกุสับสน(ทั้งที่ไม่สับสน)อยู่มากมาย
แบบว่า งานที่ทำ กุคิดถูกมั้ย กุทำไรอยู่
ถ้าไปทำอย่างอื่นแต่แรกจะได้เงินมากกว่านี้มั้ย
ทางที่เดินอยู่ กุควรไปมั้ย คุ้มมั้ย ยังไง
เรียนต่อ จะไปที่ถูกๆหน่อยรีบเรียนรีบจบดีกว่ามั้ย (ไม่นะ..)
ตอนนี้แทนที่จะนั่งกินไอติม กุควรเอาเวลาไปทำอะไร
แล้วกุต้องเล่นหุ้นหรอ กุเอาเวลากินไอติมไปขายแอมเวย์มั้ยย
หรือแม้กระทั่ง คบแฟนคนนี้จะช่วยเติมเติมความไม่พอให้เราได้หรือไม่
แล้วกุเบลอๆนั่งหน้าคอมอ่านหนังสือเย็บสมุดแบบนี้ กุทำถูกแล้วหรือ
หรือกุควรลดน้ำหนักให้ได้สี่สิบแปด หัดแต่งหน้า แต่งตัวใหม่
ไปหัดเรียนบุคลิกภาพ จิ๊จ๊ะฮิ๊ฮ๊ะ เข้าสังคม
และคบกับหนุ่มมีฐานะที่ใจดีชอบซื้อโน่นนี่ให้แบบเวอร์ๆ
แล้วกุก็นั่งอยู่บ้านอัพบล๊อกไปวันๆ
ดีมั้ย
 
เอาหละ
คำว่าเลอะเทอะมีอยู่จริง ตรงนี้ นี่เอง
เวลาเป็นแบบนี้
ทำให้ความดีงามหรือความสุขที่เกยอยู่ตรงหน้ากุเนี่ย จะหายไปจนหมดสิ้น
เหลือเพียงเสียงก่นด่าฟ้าดินและเควสชั่นมาร์คส์ มากมายภายในใจ
เป็นปรากฏการณ์ทางความคิดที่น่าเศร้ามาก
 
นั่งคิดสรตะได้ว่า นี่สินะ..
ความทุกข์ที่เกิดจากกิเลส
(คิดถึงวิชาพุทธศาสนาขึ้นมาทันที)
 
 
เมื่อคิดได้แล้ว ก่อนที่จะอัพบล๊อก
ก็สรุปเรื่องนี้เป็นข้อความภาษาต่างชาติได้ว่า
Do [...]

เงินร้อยสามสิบบาทสอนฉันว่า

 
ช่วงนี้
มีวิกฤติเศรษฐกิจถาโถม
เข้าใจคำว่า ถังแตก แล้ว
คือ เคาะกระปุกมาใช้แล้วไง ขึ้นแท๊กทีก็จ่ายเหรียญๆ
แล้วเอทีเอ็มจะเบิกแล้วก็เด้ง
แล้วคือจะกินอะไรดีๆ ก็ต้องยืนดูหน้าร้านไป
แล้วหนังสือที่อยากได้ ก็ได้แค่ยืนอ่าน (ไม่นะ T_T )
แล้วในขณะเดียวกันก็ยังไม่ได้คืนตังที่ยืมมาเลย
แล้วก็มีจดหมายมาแจ้งจากศุภนิมิตรว่าจะต่อการอุปการะเด็กมั้ย
(เพราะครบหกเดือนแล้ว)
โทรไปเลี่อนขอจ่ายสิ้นเดือน เค้าบอกไม่เป็นไรนะคะ ไม่ได้ทวง
T_T
 
ชิทท!!
ไม่นึกว่าจะมีวันนี้อยู่จริง
ไม่นึกจริงๆ
หมั่นใส้กุมั้ย กุก็หมั่นใส้ตัวเอง
แต่ก่อนกุไม่ใช่เด็กใช้ตังเยอะมากมาย
ไปเรียน กินข้าว กลับบ้าน
และในขณะเดียวกันป๊ามู่ก็ให้เงินเลี้ยงดูแบบพอดีๆ
 
 
จนวันนี้
วันที่กุเลี้ยงดูตัวเองอย่างจริงจังมาได้ครบหนึ่งปี
ตอนแรกๆก็ไปได้ดีนี่
ท่องเที่ยว ซื้อของ กินโน่นนี่ เก็บๆ ลงทุน ยืมๆ ทำงานเอง
แล้ว…
ทำไมมันเร็วนักวะ (เพราะมึงใช้เงินไม่คิดไงคะ)
 
 
ในความขาดแคลนเนี่ย
มันก็สอนอะไรกุหลายอย่าง
(…ถึงมันไม่ตั้งใจสอนกุก็จะให้สอน
ขอกอบเกี่ยวอะไรไปจากช่วงเวลายังงี้ซักอย่าง)
บทที่หนึ่งคือ อะไรๆในโลกล้วนไม่จีรัง
บทที่สองคือ ชีวิตไม่ใช่เกมเศรษฐี อย่าตัดสินใจเร็วเกินไป
บทที่สามคือ ถ้าไม่ทำอะไรให้ชัดเจนก็อย่าหวัง …
และบทที่สี่คือ my life depends on ME
ฉันและฉันและฉันและฉันคนเดียวที่ใช้ชีวิตของฉันของฉัน
 
 
 
ในความดาร์คก็มีความสว่าง
ในความจน ความหิว แล้วความรู้สึกที่ว่าพรุ่งนี้กุจะยืมเงินใครดี
ก็เหมือนมีอะไรตบหัวให้ตื่น
ที่จะซื้อบ้านมีน้ำพุให้ป๊า
และมีชีวิตที่ดูแลตัวเอง และคนอื่นได้
มันก็ต้องมีอะไรในชีวิตกุที่นอกเหนือจากนี้อีก มากมายนัก
ยัยหนูวัยยี่สิบสาม
 
 
 
 
แล้วตะกี๊แอนจี้ก็บอกว่า
อ่ะ ยืมชั้นก่อนมั้ย
 
ได้มาแล้วร้อยนึง
T_T
 
 
บทที่ห้าคือ
ชีวิตนี้ ยังไม่จบสิ้น
 
 
รักนะทุกท่าน
สู้ๆ!

สิบเอ็ด กันยายน สองศูนย์ศูนย์สอง

วันนี้เมื่อหกปีที่แล้ว
จั๊กตื่นมาตอนเจ็ดโมง แปรงฟันอยู่ในห้องน้ำ
แล้วอเล็กซ์คุณน้องชายก็มาเคาะเรียก
เบวๆ ยูมาดูนี่เร็ว
แล้วทุกคนก็มุงอยู่หน้าทีวี
แล้วจั๊กก็สับสนว่านี่มันหนังแอ๊กชั่นเรื่องอะไรรึเปล่า
เครื่องบินชนตึกเวิร์ดเทรดนะหนะ
 
 
 
แล้วพอไปโรงเรียน ทุกคนก็พูดเรื่องนี้กัน
ก็เลยรู้ว่า เป็นเรื่องจริง
แล้วคาโอรุก็เครียด เพราะมีคนลือกันมั่วไปว่า เป็น Japanese attack
(เครียดด้วยได้มั้ย เพราะคนที่นั่นก็ไม่สามารถแยกความต่างระหว่าง Thailand กับ Japan ได้)
 
 
พอเข้าคลาสเรียน มิสเตอร์เคิร์กก็บอกว่า
ไอขอร้องนะ ใครที่ลือกันไปว่าเป็นชาตินี้ชาตินั้นเป็นคนทำ
ขอให้หยุด
มันหยาบคาย และเป็นการใส่ร้ายกัน
ถ้าพูดเอาสนุกก็ขอให้เคารพเพื่อนร่วมชั้นของยูด้วย
คิดสิว่าเขาจะรู้สึกยังไง
 
 
แล้วทุกคนก็มองที่จั๊ก
ตอนนั้นคิดแค่ว่า
…. กุไม่ใช่แจแปนนีส T_T
 
 
แล้วเด็กคนนึงในห้องก็พูดขึ้นมาว่า
I did say that stuff this morning, sorry.
 
 
 
แล้วจั๊กก็คิดได้ว่า
คนอเมริกันไม่ได้เลวร้าย
แค่บางทีก็ไม่รู้สี่รู้แปดเอาซะเลย
 
เรียน History ด้วยกัน 
เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประเทศอะไรอยู่ตรงไหน
โลกใบนี้นอกจากอเมริกาก็จะมีสิ่งที่เรียกว่า ประเทศอื่น
อินเดีย กะ ไทย ต่างกันยังไง
ไทยแลนด์กับไต้หวันก็ยังเป็นที่เดียวกัน
แล้วเมืองไทยก็ยังมีช้างวิ่งเหมือนในเรื่องเดอะคิงแอ่นด์ไอ
 
 
 
อาฟกานีสถาน คือ อะไร?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ช่วงต่อจากนั้น
เวลาเปิดทีวีมา ก็เจอแต่ภาพที่หดหู่ๆ
แล้วทุกช่อง ทุกรายการ ก็พูดถึงแต่เรื่องนี้
ในหนังสือ ในทุกสื่อ ในทุกวงสนทนา
จนเกิดช่วงที่ว่า information overload
คนเกิดความเครียดได้ง่าย เพราะรับรู้ข้อมูลมากไป
Mom ไม่ให้แอนนิก้าน้องคนเล็กดูทีวีเลย เพราะมันเศร้าเกินไป
 
 
 
พูดตามตรงตอนนั้นสลดหดหู่ โหวงเหวง
บางทีดูทีวีแล้วก็น้ำตาซึม
สงสาร และรู้สึกเจ็บๆ
ทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน
 
แต่ในขณะเดียวกัน ก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นอะไร
อาจจะเพราะกุเป็นเด็กไทย
และกุไม่ได้มีพ่อของเพื่อน หรือ เพื่อนสนิท หรือ คนที่รัก ที่สูญเสียจากเรื่องนี้
แต่แค่สงสัยว่า
ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น
แล้วคนที่ไม่ได้เลว แต่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ต้องมารับเคราะห์
เพราะเค้าไม่รู้ว่าคนของเค้า ไปทำอะไรไว้ที่ไหน [...]

โฟโต้เอสเส 1

ซื้อเครื่องแสกนมาใหม่ Lexmark ราคาสองพันปลายๆ
ไว้เพื่อปริ๊นงานที่บ้าน
และ เพื่อการนี้ด้วย ฮิ
 
อันนี้รูปจากคุณโพล่า
คุณโพล่ากินฟิลม์แพง แต่ก็สนุกดีนะคะ
อยากถ่ายเล่นเยอะๆๆ หนุก
 
The Adventure of ..

เปล่า มันคือ เดทลับของคุณจั๊กกับเด็กกระโดด
ก็ไม่มีไรมาก เจอกันก็กระโดดๆๆ เที่ยงวันยันเที่ยงคืน 555
ส่วนรายละเอียดนั้นเป็นความลับของสองเรา
รู้แต่ว่า ซาหนุก และปวดเท้ามาก ค่ะ =D
 
ต่อด้วย
รายการเล่าเรื่อง ย้อนหลัง โตเกียว

เครื่องบิน

มาเยือนยูน

เดอะแก๊ง

แมวน้ำโอไดบะ

ศาลเจ้าเมจิ

บายยูน

รุ้งกินน้ำ

แต่งงาน

ใบไม้

ยูโนฮู!

แบ๊ว
 
พรุ่งนี้มีต่อ
เปิดเผยตัวละครลับ
 
UPDATE มั้ย
ก็…
ช่วงนี้ก็สบายดี เหมือนเจอเพื่อนๆบ่อยขึ้น
กินอากิโยชิจิ้มจุ่มช้อบปิ้งแกลลอรี่และนั่งโบ๋วริมทาง
แล้วก็คิดๆเรื่องอนาคต เรื่องเรียนต่อ อยากไป แต่ใจก็ห่วงๆ
ห่วงบริษัท ห่วงแฟน(แหย่ะ) ห่วงป๊ามู่แอนจี้
ห่วงเพื่อนฝูงที่มีทางแยก
ห่วงเรื่องเงินทอง ห่วงความเป็นไปของกทม.
ห่วงตัวเอง
ว่าจะอยู่รอดไหม ถ้ารอดนี่รอดยังไง
 
อยากไป
เปิดหูเปิดตา โตขึ้น ฉลาดขึ้น มีสติขึ้น กว้างขวางขึ้น
เป็นช่วงเวลา ที่ตั้งใจจะหาคำตอบให้วัยรุ่น
ฉันคือใคร และทำอะไรได้อีกบ้าง
แล้วมันก็ต้องคุ้มกับทุกอย่าง ที่ต้องห่างไป
(แล้วกุก็รักทุกอย่างนั่นเลยนะหนะ)
 
ทำยังไงถึงจะคุ้ม?
 
พร้อมมั้ยจั๊ก
พร้อม…
ถ้าหาคำตอบให้ข้อบนได้แล้ว
 
การลงทุนคือความเสี่ยง
ผู้ลงทุนควรศึกษาข้อมูลก่อนการลงทุนใดๆ
ตอนนี้ใช้ได้กับทุกเรื่อง
 
YNOบอกพรุ่งนี้หุ้นจะตก
เชื่อมันปะ
 
 
รักค่ะ
สบายดีกันนะ
>3<
จู จุ๊บ

เสียงในสมอง

เมื่อวาน ตื่นนอน ไปออฟฟิศ เคลียร์งาน ส่งเมว เสร็จปุ๊บ
ไปหาอิผึ้งที่เอ็มโพเรี่ยม บริฟงานให้มันมาช่วยงานบลิงๆของบ.
แล้วก็เม๊าๆเรื่องงาน เรื่องโน่นนี่ ขึ้นรถไฟฟ้า โทรหาพี่ก.แคนเซิลนัด รู้สึกไม่ดี
กลับมาหาแอนจี้ ไปช้อบปิ้งหลังการบินไทย (รวยแล้ว ช่วงนี้รวยๆ)
กินอร่อยแน่นอนแถวบ้าน กลับบ้าน โทรขอYNOว่าจะไปเที่ยว จัดของ ขึ้นรถไปพัทยา
ไปถึงก็เกือบตีหนึ่ง ไปdiffer (ที่เค้าบอกว่าไม่มาแปลว่ามาไม่ถึงพัทยา โอเค กุเพิ่งมาถึงพัทยาเอาวันนี้เองหรือ)
เมื่อยตอนตีสาม กลับไปคอนพี่ด.กับเดอะแก๊งของจ. เล่นไพ่ไร้สติ ขำๆๆ
สลบไปตอนหกโมงเช้า ตื่นมาเก้าโมง ชมทะเลจากไกลๆ
อาบน้ำแต่งตัว บึ่งกลับกทม. ไปถึงมหิดลเที่ยงครึ่งเป๊ะ นัดลูกค้าบ่ายโมง
คุยงาน เคลียร์ ผ่านไปด้วยดี ดีใจ แต่เหนื่อยมาก กลับบ้าน รู้สึกอยากพ้นทุกข์
หยิบหนังสือ “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน” มาอ่านอีกรอบ เหมือนจะคิดอะไรได้
แต่ไม่แน่ใจ นั่งอืด ลุกขึ้นไปหาป๊ามู่ที่คอนโด เอาคอมขึ้นมา ทำหน้าปกหนังสือที่ค้างไว้
ช่วยมู่เจียวไข่ กินข้าว เม๊าๆ ดูASTVไปด้วย แอบมึน เปิดwordขึ้นมา ทำตาราง
เขียนว่า ดิฉันต้องการพ้นทุกข์จากวังวนอะไร คิดๆๆ เขียนๆออกมา
ก็ได้ประมาณเจ็ดข้อ แล้วก็นั่งเขียนsolutionที่เป็นไปได้ เขียนไป แก้ไป
ในใจก็แอบรู้สึกว่า กุบ้าปะเนี่ย [...]

ทริปเยี่ยมคุณสิงโตและแวนด้าหน้ามด

 
ตกค้างที่ไปสิงคโปร์กับลูกต๋อยทีม
ถ่ายรูปมาไม่ถึงม้วนแหน่ะ ป้าหนัก ป้าร้อน ป้าเลยแบกกล้องไม่ทน
ให้ดูนิดนึงนะ
ฟ้าใสดี
Singapore, July 2008
Nikon F80 / Fuji 200

สิงโตที่มีชื่อเสียง คุณเมอ

ฮิ

เซ็นโตซ่า หาดที่ปลอมที่สุดในโลกก

ต้นมะพร้าวสะอาดสะอ้าน

เอาทรายที่อื่นมาถมทำหาดอ่ะ

ข้ามชอตมาตอนตกเครื่องแล้ว ณ.เวลาตีสาม

มีเด็กสาวคนนึงกระดิกตีนดิ๊กๆ รอเวลา

เช้าแล้ว เย่

เมฆบนเครื่อง สวยดี
 
 
 
ก็
สรุป ทริปนี้
จั๊กไม่ปลิ้มสิงคโปร์
คือมันสะอาดเกินไป เหมือนซิมซิตี้
เลยไม่ค่อยสนุก
ชอบเมืองไทยมากกว่า
ชอบเมืองไทยมากสุด
เพราะเมืองไทยมีป๊ากับมู่กับแอนจี้กับYNOกับเพื่อนกับพี่กับน้ำเปล่าไม่แพงแล้วก็มีกระเพราไก่ไข่ดาวไม่สุก
แล้วก็ไม่ต้องทาโลชั่น
ชอบค่ะ
 
 
 
นอกเรื่องสิงคโปร์นะ
มีข่าวฝากถึงบุคคลเหล่านี้
1. หยิ – สู้ๆเรื่องรีเสิร์ชนะ มีไรต้องการระบายความเครียดโทรมาได้เสมอ
ใครรู้จักคนในเอ็มเค หรือ เอ็มเคโกล์ด
แล้วอยากช่วยให้เพื่อนพม่าของฉันเรียนจบป.โท รบกวนแนะนำด้วยนะคะ
 
2. ส้ม – เราลองส่งรูปไปประกวดด้วยนะ ครั้งแรกในชีวิต
ไม่รู้ทำไม ตอนส่งรู้สึกเขินและอายมากมากก 55
ขอบคุณส้มที่เชียร์ ก็ มีกล้าส่งครั้งที่หนึ่งได้ ก็มีครั้งที่สอง สาม สี่ ได้แล้ว
ฮี่
 
3. ยูโนฮู – ทำไมหลับไปแล้วอ่ะ ขอดูหนังชั่วโมงเดียวเอง ทามมายย
ไหนบอกจะคุยงายย แล้วทำโอทีทำงานอาลายย ฮือ T_T
วันพฤหัสพาไปกินข้าวเลย เอาถูกๆอร่อยๆ
 
4. คนทำหนัง American Beauty – ดิฉันเพิ่งเคยได้ดูหนังในตำนานของคุณ
ผ่านทางช่องUBC Movies (ภาคไทยไม่แปลซัพ)
และดิฉันก็รู้สึกประทับใจ ตราตรึง ตะลึงงัน กับสิ่งที่เกิดขึ้นบนจอว่า
ตะกี๊เกิดอะไรขึ้น ที่นี่ที่ไหน
แล้วทำไมชั้นถึงซาบซึ้งกับอะไรบางอย่างที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้
ดิฉันขอให้คำสัญญา(ถึงแม้คุณจะไม่ได้ขอ) ว่า
ดิฉันจะสร้างงาน [...]

240608

 
เขียนๆ
รู้สึกการเขียนโน่นนี่จะช่วยลดอาการสมองฝ่อลงได้ จริงๆนะ
วันนี้พจบ.พาเค้ากะเปรียวไปกินข้าวที่เวสทิน
อิ่มๆๆ รักหอยปีกนกมาก อร่อย
เย รักพจบ.
 
จากการตั้งข้อสังเกตุเป็นเวลานาน จากผู้ใหญ่ที่จั๊กเคารพ พบว่า
ถ้าคุณต้องการเป็นคนในระดับเอ๊กเซ็กกะถีบ(executive)
คุณต้องมีรีควายเม้นที่จำเป็นดังนี้
1. มีลายเซ็นยุ่งๆ หวือหวา อลังการมากๆที่สุด
2. ชอบกินของดีๆ อ่านเมนูนาน
3. เวลาเช็คบิลจะอ่านว่าจ่ายอะไรไปบ้างเสมอ
4. มารยาทดี (พูดค่ะ ครับ ไม่เป็นไร เอาสิ เป็นคำติดปาก)
5. ชอบสอนอะไรเข้าใจยาก
ค่ะ ถ้าคุณมีห้าข้อนี้ครบ
คุณคือเอ๊กเซ็กคูถีบในใจจั๊ก
เป็นที่เรียบร้อยนะคะ
 
—————————————–
เอ้อ
เดือนหน้าจะไปท่องโตเกียวกัน มีกุ ป่าน เปรียว และยูโนฮู
(ทำไมกุไม่เขียนชื่อมันซะที (กุเขิน))
ขอบคุณหยุดยาวเดือนหน้า
ปกติไปไหนก็จะไปเสาร์อาทิตย์เพราะห่วงงาน
แต่มันก็เศร้าเพราะอะไรๆก็ผ่านๆไปหมด ไม่มีเวลาดื่มด่ำ
คราวนี้หละ! นาน! หกวันห้าคืน
อยู่ยังไงคะหนะ?
ทางรอดของข้าพเจ้าคือ …
คือเก็บเงินเดือนเดือนนี้ไว้ไม่เบิกและกินมาม่าน้ำเปล่าทุกวัน
และขี่จักรยานไปทำงานและห้ามซื้ออะไรทั้งสิ้น
จนกว่าจะถึงวันไป
(ได้เรอะ)
… เก็บตังด่วนที่สุด!
กี๊ด
ไปเที่ยวทุกทีต้องลงทุน การลงทุนคือความเสี่ยง
เปลี่ยนเรื่องดีกว่า
————————————
ยูโนวฮูเม่งบอกจะโทรมา มัวแต่ไปดูหนังบ้านผีปอบ ไรเหนี่ย
เออปามมี่ (อ่านอยู่ป่าววะ)
วันนี้ชั้นแอบเสือกเข้าไปดูไฮไฟ๊ของยูโนวฮูของแก
(คิดว่าเป็นคนที่ขึ้นทอปเฟรนด์อ่ะ ปะ 55)
แล้วพบว่า เค้าดูเป็นคนที่เหมาะกะแกอย่างบอกไม่ถูก
แบบว่า ชั้นเคยคิดว่าแกเป็นผู้หญิงคนนึงที่สะเปเชี่ยว และไม่ทั่วไปๆ เป็นอย่างยิ่ง
คนที่อยู่กะแกได้ ต้องมีอะไรบางอย่างแบบ ที่กุพูดไม่ถูกว่าเป็นยังไง
และก่อนที่กุจะพิมพ์อะไรไม่รู้เรื่องไปกว่านี้
สุดท้ายคือแค่อยากจะบอกว่า
ชั้นค้นพบว่า สำหรับชั้นแล้ว แกเป็นคนเท่ขึ้นแท่นคนนึง
นอกเหนือจากเป็นคนที่ฟังเพลงคลาสสิคมากๆ
มีสไตล์ที่คลาสสิคมากๆ และก็ยังเป็นคนมีแนวคิดคลาสสิกมากๆ
ปามมี่เป็นคนแคร์คนอื่น และจิตใจดี รักครอบครัว รักคนรอบข้าง
คือด้วยความที่แกจะมีvalue และวิถีชีวิตที่ไม่ได้แหก แต่ไม่ตามใคร
และแกก็ยึดมั่นในvalueที่ถูกต้องเสมอๆแบบตรงไปตรงมา
คือถ้าชั้นสามารถเลือกใครเป็นนายกได้ ชั้นจะเลือกแก
ประเด็นของประเด็นของประเด็น ของเรื่องนี้ คือ
กุดีใจด้วยที่มึงมีแฟนแล้วนะ
=D
แกdeserveผู้ชายดีๆมาอยู่เคียงข้างเป็นที่สุด
รักแก
———————————
 
 
 
 
บ้านผีปอบจบยังวะเนี่ย ลืมกุไปยังเนี่ย
เฮ่อ
เอารูปสวีมาลงต่อ ให้บันเทิงเริงใจ

แอบถ่ายคุณลุง

ดอกไม้หล่น

พรึ่บพรั่บ

สองหนุ่ม

โปสเตอร์

ฮิ

สวยเนาะ

ฝูงคุณนก

โบสถ์เท่

แดดส่อง

นังหนูตู้กระจก

โซนรีไซเคิ่ล

มุมวื๊บแห่งสต๊อกโฮล์ม

ในหัวลำโพง

ซ้อนเงาในกระจก

หน้าเชอราตั้น

หมากรุกสาธารณะ

เครียดนะ

สวยย

คุณป้าเม๊าใต้ร่มไม้

ซ้ายกะขวาที่แตกต่าง

กินเลอะนะหนู

เทเลนอพ่อดีแท่ก

หลุกหลิก

จั๊กเอง

พ่อหนุ่มสต๊อกโฮม =D
เยอะจัด
ไปและ
 
ระนะฮะ

ฮาย

เหมือนไม่ได้เขียนอะไรมานานมากแล้ว
ไม่ใช่มั้ง
ก็ใช่นะ
เขียนในกระดาษหน่ะ
 
เวลาเหนื่อยๆจะสับสนในชีวิต
ช่วงนี้งานลง รู้ว่าต้องจัดการTimeline แต่ขี้เกียจมาก
เมื่อคืน party hard วันเกิดนัท กลับบ้านตีสองครึ่ง
แต่ตื่นมาทำงานไหวนะคะ
แค่ ทำงานไม่ไหว
นอน
คร่อกกกกกกกกกกกกก
ไม่นะคะ จั๊กเป็นคนขยัน
มีคนบอกว่ากุทำงานงกๆๆ ไปปะ
ปะ?
ไม่หนิ กุขี้เกียจ
ใช่
ยังไงนะคะ
 
แล้วไงอีกอ่ะ
ตอนนี้อินเลิ๊บละนะ
คนที่คุณก็รู้ว่าใคร
….
(เออ คนนั้นแหละ)
ดีนะ เวลากลับบ้านหรือไปไหนก็มีคนคอยตาม
รู้สึกแบ่บ ชั้นสำคัญ นะยะ =D
ฮิ
ชอบ
 
 
พักนี้
นึกเรื่องไรได้เรื่อยๆนะ
อ้างอิงจากชื่องานนิทรรศการจานติ๊ก yes i am not
ไล่ไปตั้งแต่วัยเยาว์
 
มาแตร์
ถึงจะรักโรงเรียนมากๆนะ แต่ มันไม่ใช่ มั้ง ไม่เชิง
ชั้นไม่คุณหนู ชั้นไม่้สุภาพ ชั้นเป็นเด็กสกปรกเบลอๆที่วาดรูปทั้งวัน
 
เพื่อนสาว
ถึงจะชอบอยู่กับเพื่อนเยอะๆ ฮิ๊ฮ้ะ แต่ มันไม่ใช่ มั้ง ไม่เชิง
ชั้นไม่ชิทแช๊ท ชั้นไม่ทันสังเกตุว่าอีนั่นกะอีนี่ไม่ถูกกัน ยังไงนะ
แล้วคนนั้นทำไม ยังไง คนนั้นลาวหรอ แล้วทำไมกุไม่สนใจแต่กุก็ทำเป็นสนใจ
 
สินกำจุฬา
ถึงจะเอ็นจอยคณะ ชีวิตวัยรุ่น และกราฟฟิค แต่ มันไม่ใช่ มั้ง ไม่เชิง
ก็คนไม่ค่อยเชื่อ ชอบนึกว่ากุอยู่บัญชี 55555
กุไม่กล้าคุยกะรุ่นพี่ กุไม่ค่อยสนิทกะรุ่นน้อง
แถมไปสายกลับก่อนตัลหลอด
 
TMi
บริษัทตัวเอง อยากเก่งกว่านี้เร็วๆ พยายาม และเอาตัวรอด
ตามซัพ คุยกับลูกค้า ต่อราคา ไกล่เกลี่ยคน เช็คเมล ทำtimeline หมดเวลาแล้ว
เหนื่อยๆ เนือยๆ [...]