จั๊ก 24 บอก จั๊ก 25 ว่า

คือตะกี๊หิว
เลยทำโจ๊กคะนอร์
แต่ด้วยความที่นึกได้ว่า โอ้ นี่มันจะเป็นมื้อสุดท้ายของการอายุ 24 ต้องพิเศษหน่อย
เลยใส่หัวหอม แครอท กะหล่ำ กุ้ง แล้วก็ไข่ไปด้วย
ระหว่างอุ่นให้กุ้งสุกก็นึกได้ว่า เดี๋ยวก็จะ 25 แล้ว แก่แล้วนะ
อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะโตเต็มวัยแล้ว ฮ่าฮ่า
เลยรู้สึกว่าอยากจะบอกอะไรกับคนที่โตเต็มวัยแล้ว ดังนี้
 
 
Message to 25 Me
 
1. Be beautiful
อันแรกก่อน ขอให้สวยขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งแก่ ยิ่งสวย ยิ่งดูดี นะ
ดูแลตัวเองให้ดีมากๆ
ที่ผ่านมาชั้นทำหน้าที่ได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อาศัยหน้ากลมยุ้ยๆเข้าช่วย
แต่จากนี้ไป ฝากเธอด้วยนะ ขอให้สวยและมีเสน่ห์ขึ้นทุกๆวัน
ในแบบของเธอเองอ่ะ =)
 
2. Express your love.
ทำให้ป๊ากับมู่มีความสุขมากๆ ทุกวัน
บอกรักแฟนบ้าง บ่อยๆก็ดี
ขอบคุณคนที่ดี /หวังดีกับเธอ
ชมคนที่น่าชื่นชม (ห้ามคิดในใจ)
ทำให้คนที่พิเศษ รู้ว่าตัวเองพิเศษ
ชมตัวเองด้วย ถ้ามันน่าชม (อันนี้คิดในใจได้)
หาเวลาที่จะทำอะไรที่อยากทำ
พักผ่อนตอนที่ร่างกายต้องการ
ใช้ชีวิตให้มีความสุข
Live a life that you will love.
 
 
4. Most important; be TRUE to yourself,
in every moment,
for the rest of your life.
 
Do whatever [...]

My July Diary 01

 
keeping diary support personal development
อะไรประมาณนั้น
เป็นคำกล่าวของคุณสเตฟาน แซกมายสเต้อ กราฟฟิคดีไซเน่อซุปเปอร์สตาร์
เป็นสิ่งที่ดังก้องในหัวของดิชั้นตลอดช่วงบ่ายนี้
ซีซั่นนี้เป็นช่วงที่องการ personal development สูงสุด
ขอบันทึกหน้าหนึ่งของชีวิตวัยรุ่นของจั๊กไว้ดังนี้
 
 
เรื่องราวของชีวิตคุณจั๊ก ระกว่างเดือนกรกฎาคม – สิงหาคม
 
1. ปิดบริษัท TMi
เล่าย่อๆก็คือ
ณ.ตอนนั้นมีงานอยู่ในมือทั้งหมด 17 ตัว พนักงานประจำ 5 คน ฟรีแลนซ์ประจำอีก 1
และมีแนวโน้มที่ลูกค้าเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆจนอิแอนน์เริ่มตามไม่ไหวและจะหนีไปเรียนต่อ 55
เป็นช่วงที่ชาวแก๊งค์ทำงานกันจนเกิดโรคปวดหลัง ปวดแขน ตาอักเสบ ตามๆกัน
แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะจริงๆก็ปวดกันอยู่ตลอดอยุ่แล้ว
 
ปัญหาที่เจอก็คือเงินที่จะใช้หมุนมันไม่พอ ดังนั้นก็คือทำให้ไม่พอจ่ายค่าใช้จ่ายโน่นนี่
เรื่องปวดใจของดิชั้นคือต้องทนดูทุกคนทำงานหนักมากขึ้นๆ
แต่ไม่สามารถจ่ายเงินเดือนให้ตามเวลาได้ บางเดือนก็ต้องรอจนทบอีกเดือน
รวมทั้งไม่มีงบพอที่จะจ้างคนมาเพิ่ม เพราะงานไม่จบก็ยังไม่ได้ (และถึงจบก็สามารถถูกดึงได้อีก 2 เดือน)
เป็นเรื่องที่ดิชั้นเครียด และน้ำย่อยไหลย้อน
และหลอนเป็นการทวงเงินลูกค้า มาเป็นเวลาพักใหญ่ๆ
แต่ทุกคนก็ช่วยกัน เพราะตั้งใจว่าจะให้ TMi ผ่านพ้นช่วงนี้ไปให้ได้
ได้ยินคำว่า ไม่เป็นไรเว่ย ทำได้ ช่วยกัน ไม่เป็นไร บ่อยมาก (รวมถึงคำขอโทษจากกูเอง)
 
แล้ววันหนึ่งสรตะก็ออกมา
ความฝันของจั๊กไม่ใช่การเปิดบริษัทที่รับงานเยอะๆๆ ทำงานเป็นคนบ้า
แต่คนที่ทำงานไม่มีเงินและโดนเอาเปรียบ
การอยู่ด้วยกันมันสนุก แต่ความสนุกแบบนี้มันก็ไม่ถูกต้อง
บางอย่างแถไปได้ถ้าดิชั้นถลอกปอกเปิกแค่คนเดียว แต่นี่เจ็บกันหมด
มันคุ้มเหรอ? << นี่ก็เป็นอะไรที่เฝ้าถามตัวเอง
จริงๆคุ้มไม่คุ้มไม่รู้ แต่มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากๆในทุกๆวันที่ตื่นมาเลยทีเดียว
 
ทำให้ได้คิดว่า ถึงเวลาต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว
นี่แหละ ตอนนี้
มันเป็นทางแยกของบริษัทน้อยๆ สายป่านสั้นๆนี้ ว่า
1. จะลงเงินเพิ่ม เติมน้ำมันเพื่อให้มันหมุนแล้วลุยต่อจนผ่านพ้นช่วงนี้ไป
รวมถึงต้องพอเพียงที่จะให้มันอยู่และเติบโตต่อไปได้อีกยาว
หรือ
2. [...]

วันดีดีที่สองในเดือนที่หก

 
ก็
อยากบอกว่า
งานเยอะเชียว
เหนื่อยเนอะ
แต่รู้สึกปลาบปลื้มในใจ
เข้าใจดิชั้นใช่มั้ยคะ
ตื้นตันแบบมึนๆ
ยิ่งเวลาลูกค้าชอบงาน ยิ่งตื้นตัน
และโดยเฉพาะเวลาลูกค้าโอนเงินให้
มันก็พรั่งพรู
ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
หัวเราะแบบคนบ้านิดนึง
 
 
 
 
พักนี้รักป๊ากะมู่เป็นพิเศษ
รู้สึกว่าพ่อแม่เราใจดีจัง 55
เจอหน้ากันก็อารมณ์ดี
เวลาจั๊กเหนื่อยๆกลับมาบ้าน บางทีก็หงุดหงิดวีนๆ
แต่เค้าก็ยังลัลล๊าอยู่ แบ่บ โฮ้ยย ตูดหมึก เครียดรายย
อ่ะ จุดนั้นดิชั้นก็หายเครียด ก็ได้
 
แล้วแฟนก็ใจดีเหมือนกัน
วางแผนหลอกล่อให้เราไดเอ็ท ถ้าทำสำเร็จจะมีรางวัลให้
จั๊กเองก็ไม่ได้อยากได้นาฬิกาอิซเซ่มิยาเกะหรืออะไรแบบนั้นซักเท่าไหร่
จึงตั้งหน้าตั้งตากินสุกี้ทุกมื้อ กินติดกันมาสามมื้อละ สุกี้ไก่
แหม่ ก็นิดนึง
 
แล้วชาวผองเพื่อนในออฟฟิศก็แสนดีเช่นกัน
เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไปเที่ยวสัตหีบกัน 9 ชีวิต
กินซีฟู้ดกันเต็มที่ และได้กินส้มตำปูม้าแล้ว
ถึงจะไม่อร่อยมากแต่ปูก็สดดี
กลับมาเมาปลิ้นอ้วกแตกกันท่วมบ้าน (จริงจัง)
ช่วยกันนั่งเช็ดอ้วกกันน่ารักน่าเอ็นดู
เป็นทริปซื้อใจและประสานมิตรภาพมากๆ
ดิชั้นยืนดูน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง
 
และที่สำคัญคือคุณพินยะดาตอนเมาชีให้หวยด้วย
แอมถาม หวยงวดนี้ออกอะไรวะ
ท่านก็ตอบอย่างมั่นใจว่า งวดนี้หรอ สองหก!!
ระหว่างการเดินทางกลับ ยังพูดกันว่า
ถ้าเม่งออกสองหกจริงๆจะเอาแป้งไปถูขอเลขมันทริปหน้า
 
ข้ามชอตมาอีกวันนึง
ถึงออฟฟิศปุ๊บ ช่วงบ่ายๆแตงซี่ (ที่ได้ไปร่วมทริปด้วยกัน) โทรมา
/ เบว แก๊!! แกคุยได้ป่าว
ได้ ชิวๆ มีไร
/ แกมีใครซื้อหวยไว้ป่าว
หวยไรวะ
/ ที่ป่านมันให้หวยไว้สองหกอ่ะ!
บ้าปะ ใครจะไปซื้อวะ
/ แก!! มันถูกเว่ย หวยออกสองหก
เว่อ
/ จริงๆเว้ยย เมื่อเช้าเรานึกได้เลยฝากจี้มันซื้อ แล้วตะกี๊เช็ค เม่ง เราถูกด้วยอะแก๊
บ้า เพี้ยนน ไม่จริงอะ!!
/ จริง แกเช็คเดะ เพิ่งออกตะกี๊! เราได้มาสองพันอะแก๊
เฮ้ยทุกคน แตงบอกหวยออกสองหก  !!!!!
 
เมื่อพบว่าเป็นเรื่องจริงแล้ว หลังจากนั้นเกิดจลาจล
เสียงดังวุ่นวายไม่เป็นอันทำงานกันไประยะใหญ่ๆ
สรุปได้ว่าทริปเมาของชาวเรานั้นมีการให้โชคกันเกิดขึ้นได้ด้วย
แม้แต่คุณพินยาดาเอง พอรู้เรื่องก็เริ่มกลัวตัวเองขึ้นมา 555
ไม่เป็นไรนะป่าน มีทริปที่ไหนอีกกุจะอัญเชิญไปด้วยทุกที่ไม่มีพลาด
คุณป่านเป็นศูนย์รวมใจของพวกเราทุกคนชาว TMi เสมอมา
 
เสียดายถ้าคราวนี้บ้าจี้ซื้อแบบแตงซี่คงได้ตังมากินหนมและ [...]

รักนะเงินโง่

โปะ หัว
=*=
 
แต่วันนี้เป็นวันดี เพราะเป็นวันเกิดแอนเจ๊ครบ 26 และ แพรครบ 24
ดึใจด้วยนะทั้งสองท่าน
ตะกี๊ปลุกป๊าลงมาเป่าเค้กกัน มีพี่ตี้มาแจม
หนุกๆๆ เป่าเค้กกินเค้ก
 
ตั้งแต่ต้นเดือนมีออนทัวร์เยอะมาก
อาจเพราะตั้งเป้าไว้ว่าจะท่องเที่ยวหรืออะไรก็ตามแต่ ก็สมพรปากได้อีก
ไล่ตั้งแต่ที่ไปเขาค้อ กลับมาปุ๊บก็ไปประชุมที่ปราณบุรี
กลับมาปุ๊บพาฮู้ไปเกาะเกร็ด (จริงๆไม่ใช่ทริปแต่อยากใส่เข้าไปให้ดูเยอะๆ)
ข้ามอาทิตย์ต่อมาก็ไปฮ่องกงกะป๊ามู่แอนจี้
และอาทิตย์หน้ามีไปเชียงรายอีกด้วยค่ะเนี่ย
ขึ้นเหนือ ลงใต้ ไปซ้าย ไปขวา
สนุกดีนะ ถ่ายรูปๆๆ เดินเยอะก็รู้สึกเหมือนได้ลดต้นขา
แต่ข้อเสียคือจะรู้สึกเหนื่อยง่ายระหว่างอาทิตย์
เพราะเสาร์อาทิตย์ไม่ได้นอนอืด
แต่พยายามถือคติตาม ด๊อกเตอร์นากามัส อยู่
เค้าบอกว่าคนเราอ่ะ นอนหกชม.ก็พอแล้ว อย่าเกิน
โอเคๆ ก็เชื่อ อย่าเกินๆๆ (แต่ก็เกินทุกที)
 
โอเคอ่ะ
ไม่ได้ซักผ้ามาเกือบเดือนละ เพราะเสาร์อาทิตย์ไม่อยู่บ้าน
ขอบคุณคุณเจี๊ยบที่เมตตาดูแลความสะอาดให้เรา
 
เรื่องงานก็ดี มีงานเข้างานรองานแคนเซิลงานกลับมา
วนหลูบตามสไตล์เรื่อยไป
แต่ก็เครียดๆมั่ง มีมั่ง
ด้วยปัจจัยด้านการเงินอีกและ
วันนี้นั่งเล่นกะแอนน์ บ่นๆออกมา เอาวะ กุทำได้หมด เพื่อเงินๆๆ
(เรื่องของเรื่องคือลูกค้าบอกว่าจะจ่ายตังหลังประชุม กุก็ยินดีปั่นงานเป็นคนบ้า
ให้เสร็จเร็วขึ้นครึ่งเดือน เพื่อประชุมเร็วขึ้น ให้ได้ตังมาหมุน 55)
พี่มะได้ยินตะโกนถาม เฮ้ยพูดไรน๊ะ ทำไรได้หมด เพื่อไรนะ
กุกะแอนน์ก็หันไปทำหน้าแบ๊ว ก็ เพื่อเงิน แง
พี่มะบอก เฮ้ย หยุด พูดใหม่เด๊ะ
แอนน์ก็แหะๆ ก็ไม่ใช่ทั้งหมดอะนะคะ บางอย่างๆ ไง ตามกรณี…
กุก็ แหะๆ ก็เงินอ่ะ เงินนน… จะเอา
พี่มะส่วยหัวแล้วบอก ไม่ได้นะแก คิดงี้เนี่ย
และบ่นๆเปรยๆว่า ยูกายส์อาร์ทูยังฟอร์ดิส
ก็คิดในใจ [...]

เป็นความรู้สึกที่ดีมากมาก

ปีใหม่นี้เป็นอะไรที่ดีมาก
อากาศเย็น
ชอบ
 
เปิดมาปุ๊บ งานเริ่มเข้าใหม่
มีแต่งานหนุกๆกับลูกค้าที่น่ารักและคุยถูกคอ
 
กับฮู่ก็รักกันดี แปลกมากที่ไม่ค่อยได้ทะเลาะกันเหมือนสมัยสาวๆ
ถัวเฉลี่ยเดือนละครั้ง ไม่มีแบบงอนข้ามคืนด้วย
แต่ก่อนอาทิตย์ละครั้งนะ กระแทกหูใส่กันปึงปังๆ ร้องไห้ฮือๆ
 
เหมือนฮู่เริ่มไวว่าเราอยากได้อะไร
และกุก็ไม่ค่อย dump ความเครียดลงที่ฮู่เหมือนสมัยเด็กๆ
แล้วก็รู้ว่า ถ้าขอดีๆ ฮู่ก็ให้
แต่ถ้าขอแบบกวนตีน หรือขอแบบบอกใบ้ หรือแอบคิดไปเองว่าเค้าต้องรู้เซ่
มันก็จะไม่ได้ absolutely
ก็เริ่มเรียนรู้เหมือนกันนะคะจั๊ก
 
แบบว่า มันก็ง่ายๆที่จะทำให้ฮู่มีความสุข
จริงๆแค่กุอารมณ์ดี มันก็ร่าเริงและ
เลี้ยงง่ายเนอะ
 
 
 
 
ในขณะที่ชีวิตดิชั้นค่อนข้างดีมากในรอบสี่ซ้าห้าปี
ช่วงนี้แอนนี่คนใกล้ตัวก็เผชิญวิกฤติชีวิตหลายๆด้าน
บางอย่างเกินความสามารถที่ดิชั้นจะให้กำลังใจได้
คือกุรู้เลยว่ากุไม่เจอเองกุไม่มีวันเข้าใจหรอก
ที่ทำได้ก็คือพยายามให้มันร่าเริงๆ ทุกวัน
แค่เธอหัวเราะได้ดิชั้นก็นอนหลับลง (นี่เราเป็นแฟนกันหรือไรไม่ใช่หนิ)
 
ซีซั่นนี้เป็นซีซั่นสวยดีมีเวลาให้ครอบครัว
เพราะช่วงนี้ก็มีเวลาสอนการบ้านมู่บ่อยๆ (ตอนนี้มู่กลับไปเรียนป.โทกับเดอะแก๊งคุณป้าๆ)
แล้วก็สอนมู่ใช้คอม เพิ่งรู้ว่าเวลาสอนอะไรใครมันเป็นเรื่องน่าหงุดหงิด freak มาก
คือเผลอปุ๊บกุจะขึ้นเสียงทันทีว่า เฮ้ยย ก็บอกไปแล้วงายย! ดูก็รู้ป่าว! ไม่ใช่ๆ ดิ!
ก็รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุญครูบาอาจารย์หลายๆท่าน
ที่ใช้ความพยายามสอนเรามาจนมีความรู้ทุกวันนี้
ก็สอนไปก็พยายามใจเย็นกับมารดาไป โอเคอย่าดุเค้าอย่าดๆๆๆ
ตอนนี้ก็เล่นเน็ตส่งเมลล์ใช้ไมโครซอฟต์เองได้แล้วนะคะ
 
ของป๊าก็มีซื้อเก้าอี้ไฮโซให้ป๊าแก้ปวดหลัง
ถือเป็นของที่แพงที่สุดที่เคยซื้อให้ใครในโลก รู้สึกภูมิใจนิดหน่อย
ถึงป๊าจะบอกว่านั่งไปมันก็เจ็บอยู่ดีหวะ 55
อ้อ แล้วก็สามารถฟังเค้าบ่นแล้วกลั้นใจไม่เถียงไปตลอดทาง เวลานั่งรถไปด้วยกัน
ท่องคำว่าลูกกตัญญูไว้ในใจ อย่าเถียงนะโว้ยๆๆ
และเราก็ถึงปลายทางโดยสวัสดิภาพ เยี่ยมไปเลย
 
เพื่อนๆก็ได้เจอกันอยู่บ้าง ประปราย
ไปดูคอนเสิร์ทGroove My Dog กับน้ำหวานแอนน์และตาลเพื่อนแอนน์
กรี๊ดกันเป็นบ้า กรี๊ดไปเรื่อย
หนุกดี รู้สึกวัยรุ่นอีกครั้งหนึ่ง
 
อ้อ แล้วก็เจอกิ๊บข้าวตูแวนด้าก๊อบ
ชิวกัน กินเบียร์ 55
 
ข้าวตูก่นด่าไล่ให้ไปขับรถได้แล้ว เลิกป๊อดๆ
ช่วงปีใหม่เลยไปหัดขับรถอีกรอบ วันละสองชม.
ก็ได้ขับไปฝ่าจุดที่เคยเฉี่ยวชนทั้งหลายไว้
(เป็นการลบปมในใจแบบลับๆของกุ 55)
ที่สุดแล้ว ก็พบว่าถ้ากุขับช้าๆตั้งสติดีๆมันก็ปลอดภัยดีได้ ยกเว้นคนอื่นจะมาชน
ก็มั่นใจขึ้นนะคะ เอาใบขับขี่ออกมาใหม่
ตั้งใจว่าปีนี้แหละที่ดิชั้นจะขับรถให้ชาวบ้านนั่งได้ซักที
ขอบคุณคนที่ที่ไม่ใช่บิดามารดาแต่เคยไปรับไปส่งกุอยู่เนืองๆด้วยความมีน้ำใจ
ทั้งนพอิหวานอิเอกน้ำหวานพี่โก้พี่เกรทพี่โก้อีกโก้นึงพี่หมูพี่เปาพี่มิน
ก็มีผู้มีอุปการคุณหลายท่านมากๆ
ถ้าขับให้คนนั่งได้แล้วจะเรียนเชิญ
 
 
 
ก็ค่ะ ตามสโลแกน
สวยดีมีเวลาให้
ก็เป็นอะไรที่ดี
เพราะถ้าคนที่รู้จักจั๊ก โดยเฉพาะคนที่ฟังกุบ่นในนี้เสมอมา
จะรู้ว่ามีหลายช่วง ที่ชีวิตกุค่อนไปทาง ดาร์ค นอย วุ่นวาย หมกมุ่นกับตัวเอง
แถมเจออะไรนิดนึง ก็ตายง่าย
ถ้ายังเป็นยังงั้นอยู่คงไม่มีเวลาไปสนใจใคร [...]

ก่อนที่จะจบปี2008

 
มีอะไรอยากเล่าเยอะแยะเลย เริ่มที่ไหนดี
เริ่มจากเรื่องบริษัทก่อนละกัน
 
สำหรับช่วงนี้ ไม่รู้จะ definition มันว่ายังไง
แต่นั่งคุยกับแอนน์แล้วรู้สึกตรงกันว่า ถ้าพวกเราแก่ไป มองย้อนมา
นี่อาจจะเป็นอีกช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตเลยก็ได้นะ
 
 
 
 
 
 
 
ตอนนี้ที่ TMi จั๊กกะแอนน์ก็ช่วยกันดูเต็มตัวมาได้พักนึงแล้ว ประมาณ 3 เดือน
ตอนแรกๆก็ นอยๆ ปอดๆ กลัวๆ มึนๆ งงๆ
แต่กุก็รู้สึกว่าเป็นโอกาสประหลาดๆที่กุได้รับ
ถ้าให้เปรียบเปรยก็เหมือนว่าวันนึง จั๊กได้สมัครเข้าเรียนเรื่องการใช้ชีวิต
มีวิชานึงว่าด้วยเรื่องการบริหารบริษัทกราฟฟิคที่ชื่อว่า TMi
แอนน์เป็นหัวหน้ากลุ่ม กุเป็นรองดูแลเรื่องการผลิต
มีเปรียวเป็นหัวหน้าหน่วย พี่ฮอลล์เป็นฝ่ายโคออ พี่นิเป็นเหรัญญิก
มีน้องแอมเป็นลูกทีม (btw น้องแอมเป็นเพื่อนป่าน ที่เป็นรุ่นน้องเปรียวที่ศิลปากร
และรุ่นน้องเราที่มาแตร์ เป็นเด็กขยัน น่ารัก และเทพสุดๆ)
มิชชั่นของโปรเจคนี้คือ จงทำอะไร และอย่างไรก็ได้ แต่ผลลัพธ์คือ
สร้างงานที่ดี และสร้างกำไรเป็นตัวเงิน
 
มีอาจารย์อยู่ 3 ท่าน
ท่านแรก คือ พี่หมู ซึ่งเป็นนักบริหารมือหนึ่ง
เป็นที่ปรึกษาให้สภาและสถาบันสิ่งทอหลายๆแห่ง
พี่หมูจะเข้ามาเช็คความเป็นไปเดือนละครั้ง
ในแง่การบริหาร แง่สภาพจิตใจของกุและแอนน์ และแง่อาหารการกิน
 
อาจารย์ท่านที่ 2 คือพี่มาร์โก้ เป็นอินทีเรียสาวผู้กล้าแกร่ง
จะคอยแว่บๆมาดูความเป็นไป ในแง่การผลิต การเป็นอยู่ การแต่งตัว และอื่นๆ
ถ้ามีอะไรไม่เมคเซนส์ก็เรียกจั๊กไปแว๊ด แว๊ดเสร็จ ก็พาไปกินหนม
วินโด้วช้อบปิ้งที่เกษร และvisit ลูกค้าไฮโซ พร้อมสอนวิธีดีลงาน
 
อาจารย์ท่านที่ 3 คือพี่เพชร
เป็นหัวหน้าฝ่ายมาร์เก็ตติ้งของบ.ข้ามชาติที่ขอสงวนนามไว้ก่อน
เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาส่วนตัวของแอนน์ ที่จะคอยสอนเรื่องการวางกลยุทธ์
รวมทั้งปัญหาโลกแตกต่างๆนาๆ รวมถึงว่า ควรโทรตามลูกค้าบ่อยแค่ไหน
 
นอกจากนี้ยังมีอาจารย์พิเศษที่ได้รับเชิญมาสอนวิชาTMiอีกมากมาย
ได้แก่ [...]

ความฟุ้งซ่านกับความอยากของข้าพเจ้า

 
ช่วงนี้คิดเยอะ
เรื่อง…
เงิน
เป็นการคิดเยอะที่ไม่คูลเท่าไหร่
อันที่จริงตอนนี้เงินไม่ช็อตแล้ว พ้นสภาพนั้นมาได้พักนึง มีใช้ตามอัตภาพ
ไม่เดือดร้อน และไม่มีหนี้ (นอกจากที่ติดป๊าไว้ค่ามือถือใหม่)
 
แต่ความเครียดบังเกิดจาก
เวลาที่นึกถึงอะไรที่ต้องการ อยากซื้อนู่นซื้อนี่
รองเท้าๆ อยากได้ส้นแบนเดินสบายๆน่ารักๆ / คู่เก่าขาดหน่อยแต่ก็ยังใส่ได้นะ
ฟอเร๊เว่อทเวนตี้วัน /อยากได้แจ๊กเก็ตตัวนั้น ไม่แพงแต่ก็ไม่อยากซื้อ
เสื้อของเซนาด้า /ไม่ลด ซื้อไม่ได้
ชุดของดิษยา /ไม่ซื้อ ไม่ต้องคิด
ไอแม๊กรุ่นใหม่ตั้งสวยไว้ที่บ้าน
/เครื่องนี้ยังใช้ได้อยู่เลย ถึงจะตกพื้นมาแล้วสองทีซีดีใช้ไม่ได้
แบมบูๆ อยากซื้อมาเล่น /ใช้เมาส์ไปก่อนละกัน
กระดาษของกูซ และคิวคอนเซป เหมาโหลเอามาห่อสมุด
/แต่เม่งแผ่นละสองร้อย ถ้าตัดผิด แปะผิดหละ!! เกร็งอีก
อยากได้รถมินิ /ก็คิดได้ว่า คอนโดอีกที่ยังผ่อนไม่หมดอย่าเสร่อนะจั๊ก
อยากเรียนโร้ดไอแล่น (นอกจากจะเข้ายากแล้ว) /ค่าเรียนยังปีละล้านสี่ T_T
อยากซื้อบ้านๆๆ ให้ป๊ากับมู่ ในอีกไม่เกิน 4 ปีนี้
/กุต้องทำงานหนักกว่านี้อีกกี่ล้านเท่าเหนี่ยยยยยย
 
แล้วมันยังไงๆ ต้องทำไงๆ วะ
 
ในขนะเดียวกันดูอายุตัวเองที่เพิ่มขึ้น
กับป๊ากับมู่กับอนาคตที่ถ้าแต่งงานมีลูกมีนั่นมีนี่ต้องดูแล
…………………………………………………
 
เวลารู้สึกมันไม่พอ(ทั้งๆที่ก็พอ)เนี่ย
มันส่งผลให้ชีวิตกุสับสน(ทั้งที่ไม่สับสน)อยู่มากมาย
แบบว่า งานที่ทำ กุคิดถูกมั้ย กุทำไรอยู่
ถ้าไปทำอย่างอื่นแต่แรกจะได้เงินมากกว่านี้มั้ย
ทางที่เดินอยู่ กุควรไปมั้ย คุ้มมั้ย ยังไง
เรียนต่อ จะไปที่ถูกๆหน่อยรีบเรียนรีบจบดีกว่ามั้ย (ไม่นะ..)
ตอนนี้แทนที่จะนั่งกินไอติม กุควรเอาเวลาไปทำอะไร
แล้วกุต้องเล่นหุ้นหรอ กุเอาเวลากินไอติมไปขายแอมเวย์มั้ยย
หรือแม้กระทั่ง คบแฟนคนนี้จะช่วยเติมเติมความไม่พอให้เราได้หรือไม่
แล้วกุเบลอๆนั่งหน้าคอมอ่านหนังสือเย็บสมุดแบบนี้ กุทำถูกแล้วหรือ
หรือกุควรลดน้ำหนักให้ได้สี่สิบแปด หัดแต่งหน้า แต่งตัวใหม่
ไปหัดเรียนบุคลิกภาพ จิ๊จ๊ะฮิ๊ฮ๊ะ เข้าสังคม
และคบกับหนุ่มมีฐานะที่ใจดีชอบซื้อโน่นนี่ให้แบบเวอร์ๆ
แล้วกุก็นั่งอยู่บ้านอัพบล๊อกไปวันๆ
ดีมั้ย
 
เอาหละ
คำว่าเลอะเทอะมีอยู่จริง ตรงนี้ นี่เอง
เวลาเป็นแบบนี้
ทำให้ความดีงามหรือความสุขที่เกยอยู่ตรงหน้ากุเนี่ย จะหายไปจนหมดสิ้น
เหลือเพียงเสียงก่นด่าฟ้าดินและเควสชั่นมาร์คส์ มากมายภายในใจ
เป็นปรากฏการณ์ทางความคิดที่น่าเศร้ามาก
 
นั่งคิดสรตะได้ว่า นี่สินะ..
ความทุกข์ที่เกิดจากกิเลส
(คิดถึงวิชาพุทธศาสนาขึ้นมาทันที)
 
 
เมื่อคิดได้แล้ว ก่อนที่จะอัพบล๊อก
ก็สรุปเรื่องนี้เป็นข้อความภาษาต่างชาติได้ว่า
Do [...]

and there is me here

 
ผลโพลระดับชาติเมื่อวันก่อนนะคะ
น่าตื่นเต้นมากค่ะ
 
ไม่มีใครคิดว่าจั๊กคือ
คน normal ที่คิดว่าตัวเอง normal เลยนะคะ
ผลโหวตเป็น 0 ค่ะ
 
(จากการวิจัยสรุปได้สองคำตอบว่า
ถ้ากุไม่ weird จริง กุก็นอยว่าตัวเอง weird ได้ด้วย อะค่ะ)
 
>0<
ว๊าย
รู้กันนี่นา
 
จั๊กกี้ โอบาม่า
 
———————————–
 
เล่าย้อนเรื่องของเดือนเกิดปีนี้
เริ่มด้วย
 
วันเกิด 2008
 
ขอบคุณ แอนนี่ พี่ฮอลล์ เปรียว ป่าน กบ พี่ส้ม และอีฟคนข้างบ้าน
ที่พาไปกินชิมิ(ร้านบุฟเฟ่ชาบูแถวออฟฟิศ)
แล้วพยายามเซอร์ไพร์สด้วยเค้กก้อนโตแบบตะกุกตะกัก
แล้วก็สำเร็จด้วยนะคะ เล่นเอาเขินมากๆ ตัดเค้กเคิ้กไรล้มหมดเลย
และเค้กนี่ก็เป็นเค้กที่อร่อยที่สุดที่เคยกินมา (ร้านมีเม ตรงอโศกอะ)
จะจดจำไปจนวันตาย
ขอบคุณนะฮะ
 
 
——————————————-
ขอบคุณเต้าฮู่ที่พยายามทำแต้มเซอร์ไพร์สบ้าง
ด้วยการมาหาที่คอนโดคืนก่อนวันเกิดแบบไม่บอกกล่าว
และโทรบอกกุว่า นี่ๆ เปิดกล้องวงจรปิดดูสิ มีคนมาหาแหน่ะ
(ที่คอนโดมีทีวีช่องนึงที่สามารถเปิดดูกล้องวงจรปิดหน้าประตูข้างล่างได้)
กุบอก /ใครมา
มันบอก /เปิดดูดิๆๆ
กุบอก /ป๊ามูดูพันธมิตรอยู่นะ จะมามุกไร
ฮู่บอก /เปิดจิๆๆๆ
กุ /เออๆๆ อย่ามั่วนะ
(จั๊กวิ่งไปแก่งแย่งรีโมทมาจากป๊ามู่ที่กำลังกู้ชาติกับASTV)
จั๊กบอก /ขอแป๊บนะ
ป๊าบอก /ไรชั้นดูอยู่นะ!
(เปลี่ยนช่อง)
…..
(กล้องกำลังจับหน้าฮู่โบกมือบ๊ายบายๆๆ)
….
มู่ /อุ๊ย ตี๋หนิ
ป๊า /…..
กุ (อายแทน) ลงไปแป๊บนะ ท่าทางจะมาเซอร์ไพร์ส
( เปิดกลับเป็นช่อง ASTV )
ป๊า / เซอร์ไพร์สไรกันด้วย วุ้ยยยยย
กุ / เออ หน่ะ วัยรุ่นอ่ะ
ป๊า + มู่ [...]

เงินร้อยสามสิบบาทสอนฉันว่า

 
ช่วงนี้
มีวิกฤติเศรษฐกิจถาโถม
เข้าใจคำว่า ถังแตก แล้ว
คือ เคาะกระปุกมาใช้แล้วไง ขึ้นแท๊กทีก็จ่ายเหรียญๆ
แล้วเอทีเอ็มจะเบิกแล้วก็เด้ง
แล้วคือจะกินอะไรดีๆ ก็ต้องยืนดูหน้าร้านไป
แล้วหนังสือที่อยากได้ ก็ได้แค่ยืนอ่าน (ไม่นะ T_T )
แล้วในขณะเดียวกันก็ยังไม่ได้คืนตังที่ยืมมาเลย
แล้วก็มีจดหมายมาแจ้งจากศุภนิมิตรว่าจะต่อการอุปการะเด็กมั้ย
(เพราะครบหกเดือนแล้ว)
โทรไปเลี่อนขอจ่ายสิ้นเดือน เค้าบอกไม่เป็นไรนะคะ ไม่ได้ทวง
T_T
 
ชิทท!!
ไม่นึกว่าจะมีวันนี้อยู่จริง
ไม่นึกจริงๆ
หมั่นใส้กุมั้ย กุก็หมั่นใส้ตัวเอง
แต่ก่อนกุไม่ใช่เด็กใช้ตังเยอะมากมาย
ไปเรียน กินข้าว กลับบ้าน
และในขณะเดียวกันป๊ามู่ก็ให้เงินเลี้ยงดูแบบพอดีๆ
 
 
จนวันนี้
วันที่กุเลี้ยงดูตัวเองอย่างจริงจังมาได้ครบหนึ่งปี
ตอนแรกๆก็ไปได้ดีนี่
ท่องเที่ยว ซื้อของ กินโน่นนี่ เก็บๆ ลงทุน ยืมๆ ทำงานเอง
แล้ว…
ทำไมมันเร็วนักวะ (เพราะมึงใช้เงินไม่คิดไงคะ)
 
 
ในความขาดแคลนเนี่ย
มันก็สอนอะไรกุหลายอย่าง
(…ถึงมันไม่ตั้งใจสอนกุก็จะให้สอน
ขอกอบเกี่ยวอะไรไปจากช่วงเวลายังงี้ซักอย่าง)
บทที่หนึ่งคือ อะไรๆในโลกล้วนไม่จีรัง
บทที่สองคือ ชีวิตไม่ใช่เกมเศรษฐี อย่าตัดสินใจเร็วเกินไป
บทที่สามคือ ถ้าไม่ทำอะไรให้ชัดเจนก็อย่าหวัง …
และบทที่สี่คือ my life depends on ME
ฉันและฉันและฉันและฉันคนเดียวที่ใช้ชีวิตของฉันของฉัน
 
 
 
ในความดาร์คก็มีความสว่าง
ในความจน ความหิว แล้วความรู้สึกที่ว่าพรุ่งนี้กุจะยืมเงินใครดี
ก็เหมือนมีอะไรตบหัวให้ตื่น
ที่จะซื้อบ้านมีน้ำพุให้ป๊า
และมีชีวิตที่ดูแลตัวเอง และคนอื่นได้
มันก็ต้องมีอะไรในชีวิตกุที่นอกเหนือจากนี้อีก มากมายนัก
ยัยหนูวัยยี่สิบสาม
 
 
 
 
แล้วตะกี๊แอนจี้ก็บอกว่า
อ่ะ ยืมชั้นก่อนมั้ย
 
ได้มาแล้วร้อยนึง
T_T
 
 
บทที่ห้าคือ
ชีวิตนี้ ยังไม่จบสิ้น
 
 
รักนะทุกท่าน
สู้ๆ!

Picture Day

นอนไม่หลับ เพราะว่าวันนี้กลับบ้านเร็ว
แล้วก็หลับบ ตั้งกะทุ่มนึง
ตื่นมาตาสว่าง
แย่ละ
คิดถึงเต้าหู้หวะเฮ๊ย
(โอเคจากนี้ขอเปลี่ยนจากยูโนฮูเป็น เต้าฮู่ แทน ด้วยเหตุบางประการ)
พักนี้บ้านเมืองวุ่นวาย
ทำไรดี
สวดแผ่เมตตามั้ย
อืมมม
 
อ่ะ มีรูปมาปะๆ
ฝีมือคุณโพล่า
 
TMi Picture Day, August 2008

 

 

  
  
 
คนเยอะมากๆเลย นะคะเนี่ยยยยยยยยยย
 
ไล่ไปคือ
พี่เปา ผู้สูงวัยในบ้าน ผู้เป็นบอส เป็นพี่ เป็นเพื่อน เป็นคุณลุงที่แย่งขนมเด็ก และเป็นอื่นๆได้อีกมากมาย
คุณจั๊ก โปรเจคเมเนเจอร์แบะๆๆ  เวลาทำงานจะปวดหลัง เวลาเครียดจะกิน
เปรียว โปรเจคเมเนเจอร์คู่ใจ กินแต่พริกแกงหมูกรอบไข่ดาว เกลียดเด็ก ชอบรังแกน้องเหยิน เวลาเครียดจะเต้น
พี่นิ เทพแห่งบัญชีและการเงิน ผู้นำมาซึ่งเงินทองเลี้ยงปากท้องพวกเราทุกคน เสียงน่ารักเหมือนการ์ตูน
พี่ฮอล์ล มีความสามารถในการจิกตามงานที่สุดในบ้าน ความจำดียิ่ง กินน้อยแต่ชอบซื้อของกินมาแจก
แอนน์  เออีสาวแป้นแล้น ผู้ซึ่งมีความสามารถในการรับหน้าแทนทุกคนและทุกอย่างได้แบบสวยๆเก๋ๆ
เหยิน เด็กในออฟฟิศ เป็นลูกครึ่งฟรั่ง ชื่อเล่นชื่อน้องแด บางทีก็ไว้รองตูดนั่ง
 
 
 
 อันนี้ถ่ายตอนพี่นิพี่เปาไม่อยู่

เย

ชอบรูปนี้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สนามเด็กเล่นของแด
 
 
แด่TMiยุคกระทัดรัด กลางปี 2008
รักนะคะ
=D
 
 
 
ปล. พรุ่งนี้เค้าว่าฝนจะตกน้ำจะท่วมใหญ่ในกทม.ด้วยหละ
ม่ายย
ไม่ชอบน้ำท่วมมม
T_T
 
ขอให้ทุกอย่างดีขึ้นๆๆ นะ
จั๊กรักกทม.