กลับมาจากดินแดนไข่ลวก

Jump to Comments

กลับมาจากแจแปนแล้ว (ตั้งกะสองอาทิตย์ก่อน)

ซาหนุกๆๆ

ดีใจได้เจอเพื่อนๆ

เจอมะหมก ซิ้ม ยูน และเอกซัง

เป็นการลัลล๊าเที่ยวไปตามทาง

กินๆๆ เดินๆๆ ช้อปๆๆ (นิดหน่อย) คลับบิ้งๆๆ

เป็นการพักผ่อนประจำปีที่ดีมากๆ

 

กลับมาปุ๊บงานเข้าตรึมเลย

ตกใจมาก อยู่ๆก็มีลูกค้าที่ไม่รู้จักโทรมา

ปกติไม่ค่อยมีเพราะไม่ได้โปรโมทไว้ที่ไหน

แล้วก็มีคนโน้นคนนี้ใจดีให้งานมา

แล้วคนนั้นคนนู้นที่เคยคุยๆไว้ก็มีแนวโน้มตกลง

และคนนั้นคนโน้นที่เสนองานให้พิช

 

ไม่รู้ว่าใครไปบนอะไรให้ไว้ แต่ดีใจปลาบปลื้มกันถ้วนหน้าน้ำตาไหล

ดีใจด้วยนะลูก มีคนอยากทำงานกะหนูเต็มเลย (หมายถึง TMi )

เหนื่อยนิดนึง แต่เป็นความเหนื่อยที่ดีมีสุข

ช่วงรอลุ้นงานนี่เป็นอะไรที่ตุบๆๆมาก ตื่นเต้น โดยเฉพาะอันที่อยากทำ

ขอให้ได้ๆๆๆ

 

อย่างวันเนี้ยอะมีอันนึงลูกค้าปฏิเสธ

เค้าโทรมาบอกว่า พี่เห็นว่าอีกเจ้าที่เสนอมาใกล้เคียงกับงานที่เราอยากได้มากกว่า

รู้สึกเหมือนอกหักเลย แบบว่า เหมือนได้ยินคำพูดว่า

ขอโทษนะ เราคงไปด้วยกันไม่ได้ อ้อ เพราะอีกคนเค้าเข้าใจชั้นมากกว่าเธอ..

อะไรยังเง้

T_T

นาทีต่อมาก็รู้สึก จุกๆ เฮิร์ทๆ

T_T

นาทีต่อมาก็คิดว่า ไม่เข้าใจๆ ให้ความหวังชั้นทำไม

T_T

นาทีต่อมาก็รู้สึกว่า โอเค ชั้นจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า เธอพลาดแล้วที่ไม่เลือกชั้น!

T_T

แล้ววินาทีต่อมาก็รู้สึกว่า โอเคถ้าถึงกุจะพิสูจน์ตัวเองทำงานดีมากดังเป็นซุปเปอร์สตาร์ ฟิลลิป สตาร์ก

เค้าก็อาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรก็เป็นได้

T_T

วินาทีต่อมารู้สึกโง่ๆ

T_T

วินาทีต่อมาก็ได้สติว่ามีงานอื่นรออีกเยอะแยะ รีบทำเซ่ เฮิ้ดทำไมวะ

…..

โอเค เหมือนอกหัก เหมือนอกหักจริงๆด้วย

มันแป้วๆ ป่อยๆ ปึ่งๆ วนไปวนมา

เป็นความรู้สึกที่อึดอัด และไม่เคยชินมากๆ

มีใครเคยเป็นยังงี้ป่าววะ กับงานนะ

มนุษย์เรานี่ก็บ้าบอได้โล่ห์จริงๆ

โดยเฉพาะดิชั้นเอง

 

 

 

เข้าเรื่องที่มีสติกันบ้าง

วันนี้พี่เต๊ามาเทรนให้ที่บริษัทเรื่อง Branding

พี่เต๊าคือแบรนด์คอนซัลแทนท์ผู้เป็นที่เคารพของดิชั้นและแอนน์อย่างยิ่ง

และเป็นผู้อยู่เบื้องหลังแบรนด์เลิศๆมากมายในย่านประเทศและทวีปนี้

ได้รู้จักกันเนื่องด้วยว่าที่ผ่านมาได้ขอคำแนะนำตอนที่จะไปนำเสนอ project แก่ลูกค้าองค์กรนึง

และได้รับคำสั่งสอนจากพี่เค้ามามากมาย

เลยขอให้พี่เต๊ามาช่วยเทรนให้ชาวทีเอ็มไอตาดำๆ

ได้ส่วนเสี้ยวของสิ่งที่พี่เค้ามีอยู่ไปใช้กับการทำงาน

 

 

พอฟังเสร็จ

อีกอย่างที่ได้ตระหนักนอกจากความรู้ที่เพิ่มเติมมาในหัวสมองแล้ว

ก็รู้สึกว่า ทุกอย่างมันก็เชื่อมกันหมดเป็นธรรมชาติ

เพราะพวกเราๆก็เริ่มจากทำกราฟฟิค ออกแบบอีโน่นอีนี่

ก่อนเริ่มทุกครั้งก็จะคุยกับลูกค้า คุยเยอะถามเยอะจนบางเจ้าอาจจะรำคาญ

แต่ก็เพราะรู้สึกว่า ถ้าเราไม่รู้จักเค้าเราจะไปทำงานให้เค้ายังไง

แล้วก็รีเสิร์ชๆ หาๆ คนรอบๆเค้า ว่า หน้าตาเป็นอะไรยังไง

แล้วก็ดูว่าเค้าเหมาะจะยืนตรงไหน หน้าตาเค้าควรเป็นยังไง แต่งตัวยังไง

แล้วถ้าเค้าหน้าตายังงี้แต่งตัวยังงี้ลูกค้าของเค้าจะต้องสนใจเค้าแน่ๆ

นี่คือระบบการทำงานปกติของชาวเรา เป็นไปเองโดยธรรมชาติ

 

หลังจากทีฟังๆมา อ่านๆมา และโดยเฉพาะที่มาเทรนวันนี้

แบรนดิ้งก็คือสิ่งที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกับที่เรากำลังทำ

แต่อย่างกว้างขวาง และมีระบบ นั่นนี่เอง

 

หนึ่งในความใฝ่ฝันของดิชั้น คือการเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างองค์กรหรือกลุ่มคน

ที่สวยงาม มีประโยชน์ เท่ และดีกับโลกและผู้คนมากๆ

คิดว่าถ้าเป็นคนที่ได้แต่งหน้าแต่งตัวให้เค้า ก็ดี

แต่ถ้าได้เป็นคนสร้างแก่น สร้างที่ยืนให้เค้า นั่นน่าจะเท่ยิ่งกว่า

 

ช่วงนี้มีอาการเป็นหวัดเจ็บคอคัดจมูก

แล้วพรุ่งนี้จะไปสัตหีบกะชาว TMi เพราะว่าแม้เจอหน้ากันทุกวันก็ยังจะไม่เบื่อ ฮ่าๆ

อยู่โน่นจะไปป่วยป่าววะ

ไม่ได้นะ จะไปกินส้มตำปูม้า  ว๊อนท์มาก

ไม่มีอะไรหยุดยั้งดิชั้นได้ แม้จะเสี่ยงต่อารนำเชื้อโรคเข้าลำคอ

สู้ค่ะ

 

มีรูปๆจากโตเกียวเล็กน้อย

เสียใจอะ Flickr เต็ม เค้าให้อัพเกรดเสียตัง T_T

เลยเอาลงเป็นเล็กไปก่อนนะ

 

METOTOKYO

คุณนิกโก้ Nikon F80

 

สุดท้ายขอฝากไว้ว่า

ฝนตกอย่าตากฝน

มีเรื่องเครียดคิดมากได้แต่อย่านาน

จัดกระเป๋าบ้างก็ดี รกแล้ว

อย่าลืมแปรงฟันก่อนนอน รัดเข็มขัดก่อนออกรถด้วย

 

ด้วยความห่วงใยจาก

จ๊ะจั๊ก รักนะ

>3<

2 Comments

Filed under รูปถ่าย, เรื่อยเปื่อย