พักนี้มีเรื่องให้คิดๆ
ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของ TMi
เรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องคน
ปกติก็วนๆอยู่แค่นี้ (เอ้อ มีเรื่องคอมบ้าง แต่ก็น้อย)
เวลามีเรื่องอะไร เข้ามา ปึงปังๆ บางทีก็มึนๆ ไปไม่ถูก
ถามคนโน้นคนนี้เอา คำตอบร้อยแปดพันเก้า
ร้อยคนร้อยความเห็น
ก็คิดๆประมวลผล คำตอบที่ถูกต้องมันก็จะแพลมๆมาเอง
(แต่ให้คิดเองคิดไม่ออกหรอกนะ คงเป็นบ้า)
สรุปคือ เรื่องจะแย่ยังไงมันก็มีทางออกทุกทีหน่ะนะ
ตลกดี
สโลแกนช่วงนี้ของชีวิต ที่พูดกะแอนน์ตลอดคือ
(ขออนุญาต sample conversation)
…
/ก็ไม่มีอะไรจะเสียปะมึง
เอ้อออ
/… เออ
เออออ หวะ
/5555
ฮ่าๆๆๆ
แล้วทุกอย่างก็จะจบเลย ไม่มีเรื่องคิดต่อ
เป็นประโยคอันศักดิ์สิทธิ (แต่ต้องใช้ให้ถูกจุดนะ 55)
พูดปุ๊บ เรื่องที่ทำให้ลังเลก็จะสาบสูญไป
เครียดไม่เกินข้ามคืน ตื่นมาก็หาย
มันก็คือเรื่องจริงอะ เพราะบางทีเวลากุรู้สึกว่าเม่ง low point สัดๆละ
กุจะมีความกล้าที่จะทำเม่งทุกอย่างที่คิดว่าใช่ ได้
ทำอะไรก็ทำเหอะ ผลเป็นไงเดี๋ยวก็รู้
กลัวไปก็เท่านั้น มึนไปก็เท่านั้น
ทำอะไรย่อมดีกว่า ไม่ทำอะไร
และจากจุดนั้น กุก็มัก ได้อะไร นะ
ซัมติงๆ และซัมติง
คำสารภาพก็คือ
มีหลายๆ และหลายๆ และหลายๆๆ ครั้งที่กุคิดนะว่า
เนี่ย กุคิดผิดปะวะ เรียนจบแล้วกุมาเปิด office เองเนี่ย
มองย้อนไปกุชิวมากเหอะ
ไม่ใช่เพราะกล้า มีความทะเยอะทะยาน อยากมีกิจการ หรืออะไร
แต่ความโชคดีมันอยู่ที่
ตอนเริ่มกุไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากุทำอะไรอยู่ 55 กุเลยไม่ทันกลัว
รู้ตัวอีกทีมันก็เกิดขึ้นแล้ว
รู้ตัวอีกที ความรับผิดชอบมันก็อยู่เต็มสองมือกุแล้ว
(แต่ตอนเริ่มคิดแค่ว่าจะแตะๆแจมๆแว๊บๆๆ)
รู้ตัวอีกที ก็มีอีกหลายๆคนที่ไว้วางใจกุไปแล้ว
บางทีย้อนกลับไปแล้วอยากบอกตัวเองว่า
เอ๊ มึงนี่คิดน้อยนะ 555
ในจุดนี้อาจมีหลายคนที่สมน้ำหน้าเพราะเค้าพยายามบอกกุแล้วว่ากุจะเจออะไร
แต่พอดีกุหูบอด และดื้อ เป็นลักษณะเฉพาะ
ประเด็น ประเด็น
วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่คิดว่า
เออ ถึงจะมึนแต่ก็คิดถูกนะ
และเรื่องบังเอิญเหล่านี้เป็นความโชคดี
โชคดีก็คือถ้ามองย้อนกลับไป
ในวันที่กุเรียนจบ กุถือว่าตัวเองเป็นมนุษย์คนนึงที่ไม่รู้จักตัวเองที่สุดของที่สุด
ไม่มีเสาหลัก ไม่มีสิ่งยึดเกาะ นิ่มมาก เหลวมาก และใสมาก
เป็นเยลลี่น้ำเปล่า ที่กำลัง form ตัวเองเป็นซัมติง 555
ถ้ากุไปที่ใด คนบอกว่ากุเป็นอะไร กุคงกลายเป็นสิ่งนั้น
และอาจจะกลายเป็นสิ่งนั้นไปตลอดชีวิตก็ได้
ตอนนี้กุก็ยังถือว่าตัวเอง นิ่ม อยู่หล่ะ
แต่กุไม่เหลวแล้วนะ 5555 คงเป็นประมาณบาบ้าปาป้า
มีฐานรากที่ประคองตัวเองให้ยืนได้
ด้วยความที่กุได้ลองล้มลุกยืนว่ายจมดำน้ำกรรเชียงปูวิ่งผลัดและอื่นๆในระหว่างทาง
skill ใหม่ที่มีค่าสำหรับจั๊กคือ สามารถรู้ได้ว่า
อันไหนคือ ใช่
อันไหนคือ ไม่
เป็นใช่ และ ไม่ ที่เป็นของกุเอง
ในวันที่มีสติวันหนึ่งก็รู้ตัวว่า เนี่ยวันนี้
กุมีบริษัทกราฟฟิคจิ๋วๆอันนึง กับคนอีก 5 คน ที่กุต้องดูแล
มีลูกค้าอีก 3 เจ้าที่รอสิ่งที่กุจะคิดไปให้เค้าพรุ่งนี้ และอีก 5 เจ้าในอาทิตย์หน้า
มีงานที่จะออกจากที่นี่ ที่ต้องพยายามทำให้ดีและมีคุณค่า
มีซัพพลายเอ้อที่กำลังรอเงินจากเราด้วยใจตุบๆ
มีเราที่รอลูกค้าเซ็นต์ QT ด้วยใจต่อมๆ
มีคนที่หายจากที่นี่ไป และมีคนที่เชื่อมั่นในที่นี่อย่างไม่น่าเชื่อ
มีผู้คนอีกหลายคนกำลังดูอยู่ไกลๆว่าเอมันทำอะไรกัน
แล้วที่น่าสนใจคือ
กุเชื่อมติดกับมันราวกับว่า TMi เป็นชีวิตทั้งมวลของกุเอง
ความสำเร็จของบริษัท = ความสำเร็จของกุ ?
ความผิดพลาดของมัน = ความผิดพลาดของกุ ?
ความรกของมัน = ความรกของกุ ?
ฝีมือของมัน = ฝีมือของกุ ?
บางทีก็แยกแยะไม่ได้เลยจริงๆ สาบาน
ในจุดที่เริ่มมีสติในอีกเลเวล เช่นวันนี้
กุก็ได้ตระหนักว่า
TMi ไม่ใช่ ดิชั้น
นอกเหนือจากเพราะกุไม่ได้เริ่มก่อตั้ง กุไม่ได้ตั้งชื่อให้มันด้วยซ้ำเหอะ บ.อะไรวะชื่อยาวชิบเป๋ง 55
หุ้นกุก็หาใช่หุ้นใหญ่ไม่ แค่ส่วนเสี้ยวเดียว
กุวางแผนจะ settle ชีวิตทั้งหมดลงที่นี่หรอ ก็เปล่าหนิ
อือ
TMi ไม่ใช่ กุ
แต่กุเองอ่ะเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้น และเป็นอยู่แบบนี้
ตกลงว่า TMi เป็นลูกกุ 555555555
อาจจะเป็นลูกที่มีพ่อแม่หลายคนมากๆ
แต่ช่วงที่มันเกิดจนถึงอายุสองขวบเนี่ย
กุเลี้ยงมากะมือ
กุทำทุกอย่างตั้งแต่เปลี่ยนผ้าอ้อม ขัดพื้น เดินสายไฟ
ซื้อเครื่องปริ้น ติดต่อลูกค้า ลงบัญชี หาเพื่อนให้มัน
ทวงหนี้ ปกป้องมัน ด่ามันเวลาทำผิด วางแผนการเข้าโรงเรียนให้มัน
และอื่นๆ
อาจจะไม่ใช่เด็กที่ฉลาดมารยาทดีที่สุดในย่านนี้
แต่มันก็คือลูกที่กุรักมากๆ
แล้วมันก็น่ารักเหอะ ดูดีๆเสะ
สิ่งที่กุคิดว่ากุพลาดไปจากการเลี้ยงลูกคนนี้ก็มีนะ
ถ้ากุไปทำงานในบริษัทกราฟฟิคเก่งๆ ได้เห็นต้นแบบ
ได้ซึมซับคุณภาพของสิ่งที่คนเท่ๆเค้าเป็นกัน
มันก็คงจะเจ๋งมากๆ
และถ้าคิดให้มันดีที่สุด
กุคงจะพัฒนางานของตัวเองได้มากแล้ว และได้รู้จักคนเยอะแยะๆๆ
แล้วก็อาจจะมีทางไปมากมายๆที่กุเองก็จินตนาการไม่ถึง
แต่พลาดไปก็คือพลาดไป หละวะ
เหมือนคนมีลูกแล้วมีบ่วงหน่ะ จะไปมีแฟนก็ลำบากเป็นธรรมดา (เกี่ยวหรอวะ)
กุก็ต้องหาทางเติมตรงนั้นด้วยตัวเอง
เติมได้อยู่แล้วหละถ้ากุขยัน กล้า และเปิดหูเปิดตาเยอะๆ
มันก็อยู่ที่การดัดสันดานตัวเองละ ฮ่าฮ่า
และในขณะเดียวกัน ถ้ากุไปอยู่ตรงนั้นที่ไม่ใช่ตรงนี้
กุก็จะไม่มีวันได้รู้ และได้เห็น และได้เป็นอะไรที่เป็นอยู่ตอนนี้
ดีใจที่มีโอกาสได้เป็นบาบ้าปาป้าที่มีฐานราก
สิ่งที่ไม่ได้ก็คือไม่ได้
สิ่งที่ได้มาก็คือได้มา เหมือนกัน
คิดเรื่องนี้ก็คิดได้ยาวๆ เยอะๆ เรื่อยๆ
คิดว่าคนที่ทำธุรกิจแล้วมันไม่คิดเรื่องบริษัทตัวเอง
ก็คงไม่มีปะวะ 55
ล้มลุกคลุกคลานพอประมาณ น้ำตาซึมบางเวลา
แต่ได้อยู่กับกลุ่มคนที่ทำให้ชีวิตมีความสุข
เป็นช่วงที่ตื่นมาแล้วไม่ได้รู้สึกว่า “ไปทำงาน”
ได้รับโอกาส คำสั่งสอน และคำแนะนำมากมายจากคนที่ดี
ไม่รู้ยังไงแต่มันก็คงไม่ใช่สิ่งที่หาได้ทั่วไปง่ายๆในชีวิตประจำวันหละนะ
ชีวิตคือการเรียนรู้ปะ
ระหว่างทางได้รู้อะไรเยอะมากๆ
ตอนนี้กำลังคิดว่าจะเอาเรื่องที่รู้มา
ไปทำอะไรให้มันเกิดประโยชน์ดี
ไม่ยังงั้นก็
ทำยังไงให้ TMi โตไปเป็นคนที่มีประโยชน์กับคนอื่นได้มากๆ
คงจะภูมิใจในฐานะแม่นะ
นั่นสิ
บาบ้าปาป้า
ถ้า กริกกระดิกกริ๊ก
แปลงร่างเป็นบ้านก็ยังได้เลย
=D
หนูก็ทำได้
รักนะ บูๆๆ
ไปและ
รักนะแค่คุณๆด้วย
วันนี้ก็ยาวแหน่
